De Europese Unie telt meer dan 450 miljoen inwoners. De niet-EU-landen van Europa — waaronder het Verenigd Koninkrijk, Zwitserland, Noorwegen, Servië, Bosnië-Herzegovina, Moldavië en Albanië, maar met uitzondering van Rusland, Belarus, Oekraïne en Turkije — tellen nog eens honderd miljoen inwoners. Samen heeft Europa ruim tweehonderd miljoen inwoners meer dan de Verenigde Staten en ruim vierhonderd miljoen meer dan de Russische Federatie. Als “geassocieerd lid” van de EU zou Canada Europa nog eens veertig miljoen mensen opleveren. Er is geen enkele reden waarom Europa met zo’n bevolkingsvoordeel moeite zou moeten hebben om zichzelf te verdedigen. Sterker nog, het is ronduit beschamend dat het afhankelijk is van Amerikanen aan de andere kant van de oceaan om zijn grenzen te beveiligen, terwijl de Verenigde Staten (met hun aanzienlijk kleinere bevolking) militaire verplichtingen over de hele wereld hebben. Het is tachtig jaar geleden sinds de Tweede Wereldoorlog, en op de een of andere manier heeft het Europese establishment nog steeds niet uitgevogeld hoe het zonder Amerikaans geld en Amerikaanse spierkracht kan overleven.
Professoren en commentatoren voeren allerlei redenen aan waarom dit zo is: de Europeanen gingen na twee continentale oorlogen binnen dertig jaar gebukt onder schulden en verwoesting en moesten een groot deel van hun infrastructuur en productiecapaciteit opnieuw opbouwen. Terwijl de Sovjet-Unie en de door de VS geleide geallieerden het naoorlogse Europa onder elkaar verdeelden, bevroor de Koude Oorlog het continent gedurende de volgende halve eeuw in een overgangstoestand. Amerikaanse politieke leiders omarmden de transformatie van Amerika tot een wereldrijk met wereldwijde verantwoordelijkheden. De vrede in Europa na de Tweede Wereldoorlog leek kwetsbaar en delen van Europa leken gebroken; twee generaties waren verloren gegaan door oorlog en depressie, en een gevoel van nihilisme doofde een groot deel van het enthousiasme uit het begin van de twintigste eeuw dat vóór de Eerste Wereldoorlog op het continent heerste. Dit alles is waar. Toch is er geen excuus voor het feit dat het continent vier generaties na de nederlaag van nazi-Duitsland nog steeds worstelt met de verantwoordelijkheden van politieke soevereiniteit, schrijft J.B. Shurk.
Josep Borrell, de voormalige hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, zei vier jaar geleden in een toespraak: “Europa is een tuin. Wij hebben een tuin aangelegd.” Na een lange stilte merkte hij vervolgens op: “De rest van de wereld… is niet bepaald een tuin. Het grootste deel van de rest van de wereld is een jungle. De jungle zou de tuin kunnen binnendringen. De tuiniers moeten ervoor zorgen.” Politieke leiders van over de hele wereld namen aanstoot aan Borrells neerbuigende kijk op niet-Europese landen en zagen in zijn onderscheid tussen tuin en jungle de overgebleven vooroordelen van het Europese kolonialisme.
Afgezien van zijn nogal ongevoelige beschrijving van Europa lijkt Borrells visie op het continent echter achterhaald. De Europese grootsheid bestaat al meer dan een eeuw niet meer. De meeste adellijke huizen zijn ten onder gegaan, terwijl de meeste overgebleven aristocraten in de anonimiteit leven. Europa creëert geen nieuwe dingen; het steelt (en belast) de Amerikaanse innovatie en vindingrijkheid. Europa bouwt niets; het is voor industriële productie en fabricage afhankelijk van China. Europa produceert niet genoeg energie; zelfs terwijl het Rusland tot vijand verklaart, is een groot deel van Europa voor zijn voortbestaan afhankelijk van Russische olie en gas. Europa delft niets; het is afhankelijk van kindslaven in Afrika om het zware werk te verrichten. Europa krijgt geen baby’s; het is afhankelijk van massale immigratie om zijn bevolking te vervangen. Europa genereert geen echte economische groei; het is afhankelijk van goocheltrucs van centrale banken, commissies van investeringsbanken en overheidsuitgaven om de illusie van een functionerende economie op te roepen. Ten slotte verdedigt Europa zichzelf niet; het is afhankelijk van de NAVO, wat wil zeggen dat het afhankelijk is van de Verenigde Staten van Amerika om zijn half miljard inwoners te beschermen tegen echte en denkbeeldige vijanden.
Als Europa een “tuin” is, dan is dat omdat de rest van de planeet het toestaat als zodanig te bestaan. Het zou geen vegetatie hebben als de “jungle” het niet van importproducten zou voorzien; het zou geen “tuiniers” hebben als Amerika de Europese landen niet zou beveiligen en indringers buiten zou houden. De Verenigde Staten zijn de enige reden waarom Europa vandaag de dag geen deel uitmaakt van de “jungle”. Amerikanen hebben de Europese economie tachtig jaar lang gesubsidieerd door Europa te laten profiteren van de voordelen van eenzijdige invoerheffingen tegen Amerikaanse fabrikanten en de veiligheidsparaplu van de Amerikaanse militaire macht. Europa overleeft dankzij de vriendelijkheid van vreemden die in steden en dorpen verspreid over Amerika wonen.
Deze eenzijdige relatie kan niet blijven voortbestaan zoals gedurende het grootste deel van de afgelopen eeuw. Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, en haar eurocentrische vrienden in Brussel, Berlijn, Londen en Parijs geloven dat hun “tuin” het middelpunt van de wereld moet blijven. Ze geloven dat hun fanatisme over “klimaatverandering” de economische regelgeving over de hele wereld moet bepalen. Ze geloven dat hun Internationaal Strafhof de belangrijkste scheidsrechter van “gerechtigheid” op de planeet moet zijn. Ze geloven dat hun multiculturele, kosmopolitische, marxistisch-socialistische vorm van globalisme een soort seculiere religie voor alle landen moet worden. In wezen wil Europa de “jungle” dwingen volgens zijn regels te spelen. Maar zo werkt de “wet van de jungle” niet.
De leeuwen, olifanten, nijlpaarden en hyena’s hebben geen enkele behoefte aan de Brusselse bureaucratie. Ze zien geen reden om te buigen voor de ongekozen koningin Ursula of om haar “Europese waarden” te respecteren. Ze brengen hun voedselvoorziening niet in gevaar uit misplaatste toewijding aan de goden van de “opwarming van de aarde”. Ze verbieden de exploratie van olie en gas niet, drijven raffinaderijen niet tot faillissement en sluiten geen kerncentrales terwijl ze afhankelijk zijn van tegenstanders en vijanden om het licht te laten branden en de verwarming draaiende te houden. Ze besteden hun veiligheid niet uit aan roofdieren uit de jungle, in de misplaatste verwachting dat ze zelf geen prooi zullen worden.
De jungle stopt niet bij de ingang van de tuin alleen omdat de oude rijken uit het vorige millennium graag doen alsof ze er nog steeds toe doen.
In de hoofdsteden van Europa blijven incompetente tuiniers volhouden dat alles goed zal komen zodra ze ontwrichtende krachten zoals de president van de Russische Federatie, Vladimir Poetin, en de Amerikaanse president Donald Trump kunnen verdrijven. Zolang ze social mediaplatforms kunnen censureren, zullen de Europese tuiniers in staat zijn de “juiste verhalen” onder de massa te verspreiden. Zolang ze China, India, Rusland en de Verenigde Staten “groene energie”-regelgeving kunnen opleggen, zullen de Europese tuiniers in staat zijn de markten te reguleren en de economische groei van de jungle te beperken. Zolang ze hun eigen bevolking kunnen vervangen door buitenlandse immigranten, zullen de Europese tuiniers in staat zijn hun eigen bevolkingen voldoende te “verdeel en heers”-en.
Maar je kunt de jungle niet uitnodigen in de tuin en verwachten dat de tuin blijft bestaan. De jungle groeit snel en de tuin vereist te veel aandacht. Zonder de middelen om de jungle terug te dringen, wordt de tuin uiteindelijk overwoekerd.
Dit is Europa’s laatste kans om te overleven. Als het zijn ideologische obsessies niet opzijzet en de instrumenten oppakt die nodig zijn voor echte economische groei, zal Europa verarmen. Als het zijn liefde voor bureaucratische regelgeving niet opgeeft en zijn werknemers niet bevrijdt zodat zij welvarend kunnen worden, zal Europa irrelevant worden. Als het zijn op “regels gebaseerde” waanideeën niet opgeeft en muren bouwt voor zijn eigen verdediging, zal Europa worden verslonden.
Het kan de jungle niets schelen dat er overal in Europa oude kathedralen, monumenten en paleizen staan. Het kan de jungle niets schelen welke glorie Europa in het verleden heeft gekend. Europa is gewoon de volgende plek die de jungle kan veroveren.
Een half miljard mensen zou inspraak moeten hebben in de toekomst van Europa. Ze zouden koningin Ursula, bondskanselier Merz, president Macron, premier Burnham of premier Carney niet hoeven te volgen op het pad naar uitsterving. Ze zouden niet hoeven toe te kijken hoe hun economieën instorten terwijl de tuiniers hun niets anders beloven dan bezuinigingen vanwege “klimaatverandering” en een kernoorlog met Rusland. De mensen van Europa zouden zich niet als standbeelden voor de tuiniers hoeven te gedragen terwijl alles om hen heen wordt vernietigd.
Tachtig jaar lang zijn de Europese leiders er niet in geslaagd vrede en welvaart op het continent te brengen. Om de tuin te laten voortbestaan, moeten de tuiniers vertrekken.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wie runt de toko echt achter de schermen?
En ook de haakneuzen en kameelrijders.
https://archive.org/details/RulersOfEvilFrederickTupperSaussy
de Grootste vijand van Europa is in Brussel…maw de Eu vernietigd zichzelf…WW3.. licht in onze voortuin…én ik zie nog steeds Duitsland én Frankrijk ooit met elkaar in de Clinch gaan..hun bewapening lijkt er sterk op…met Frankrijk in het voordeel, op dit Ogenblik..
Allereerst volledig eens met wat Raphuelva schrijft 💪
Verder ben ik het wel grotendeels eens met dit stuk behalve dat dat de schrijver vergeet dat de Amerikanen wel liefhebbers zijn/waren van Duitse , Engelse, en Italiaanse auto’s zijn/waren alsmede Belgisch en Hollands bier, Heineken is jarenlang het meest verkochte import bier geweest, maar dat is allemaal verleden tijd, met dank aan het mislukte EU project