De afgelopen jaren heb ik op X onafgebroken berichten geplaatst over dezelfde nachtmerries die we hebben doorgemaakt … de psychologische covidoperatie, de experimentele mRNA-vaccinaties, de maatregelen die levens hebben verwoest, de gezondheidsschade, de verhoogde sterftecijfers en de meedogenloze propagandamachine die iedereen het zwijgen wilde opleggen die opmerkte hoe de lijken zich opstapelden. Ik heb alles in realtime gevolgd: de angstporno, het voortdurend verleggen van de doelpalen, de leugens over “veiligheid en werkzaamheid” die als het evangelie werden herhaald, terwijl de gegevens uit de praktijk een ander verhaal vertelden.
Nu beschikken we over nieuwe, gedocumenteerde onthullingen die alles aan het licht hadden moeten brengen. In plaats daarvan? Stilte van de media en – wat nog teleurstellender is – van de huidige regering, die verantwoording had beloofd, schrijft Ed Dowd.
Senator Ron Johnson (R-WI) presenteerde eind april 2026 opnieuw een vernietigend rapport en hield een hoorzitting: “Ontmaskerd: hoe Bidens gezondheidsfunctionarissen opzettelijk hun ogen sloten voor veiligheidssignalen rond het COVID-19-vaccin.” Interne documenten tonen aan dat functionarissen van de FDA wisten dat hun VAERS-bewakingssysteem, op zijn zachtst gezegd, ontoereikend was. Ze beschikten over betere instrumenten voor datamining om duidelijke veiligheidssignalen te herkennen: sterfgevallen door hartproblemen, beroertes, longproblemen, aangezichtsverlamming van Bell – maar ze besloten deze niet te gebruiken. Waarom? Om “vaccinatiescepsis” te voorkomen.
Dit was geen geval van geklungel. Het was opzettelijk. Mensen die door het vaccin schade hadden opgelopen, zaten tegenover Peter Marks en andere topfunctionarissen van de FDA en smeekten om erkenning. Ze stuitten op een muur van stilte. Johnson noemt dit terecht een van de grootste schandalen in zijn decennialange loopbaan in overheidsdienst. Begin juni hield hij vervolgens nog een hoorzitting, waarin hij mogelijke verbanden tussen kanker en de mRNA-vaccins en de systematische onderdrukking van kritische onderzoeken blootlegde. Hetzelfde spel: ongemakkelijke wetenschappelijke bevindingen worden verzwegen of aangevallen.
Rond dezelfde tijd gaf Tulsi Gabbard, in een van haar laatste stappen als directeur van de nationale inlichtingendiensten (DNI), documenten vrij die Faucis rol bij de financiering van gain-of-functiononderzoek in Wuhan, het verdoezelen van het laboratoriumlek, de manipulatie van inlichtingeninformatie en de vergeldingsmaatregelen tegen degenen die de waarheid vertelden, uiteenzetten. Miljoenen aan belastinggeld vloeiden naar risicovolle biolaboratoria, waarna de hele machine voor narratiefcontrole in werking werd gesteld om de natuur de schuld te geven in plaats van het voor de hand liggende.
Dit zijn geen anonieme berichtenreeksen op X. Hier gaat het om een zittende senator met de bevoegdheid om getuigen te dagvaarden en de voormalige directeur van de nationale inlichtingendiensten, die officiële documenten openbaar maken.
Waar blijft dus de ophef? Waar zijn de onthullende reportages op de voorpagina’s, de speciale uitzendingen tijdens primetime, de eisen voor echte hoorzittingen en strafrechtelijke vervolgingen? In 1976 werd het varkensgriepvaccin na 25 sterfgevallen en 500 gevallen van het syndroom van Guillain-Barré van de markt gehaald. In het tijdperk van de covidvaccinaties werden ongeveer 39.000 sterfgevallen na vaccinatie gemeld bij VAERS. Blijkbaar zijn mensenlevens de afgelopen vijftig jaar minder waard geworden. De gevestigde media hebben dit grotendeels genegeerd, gebagatelliseerd of afgedaan met de gebruikelijke kwalificaties als “rechtse complottheorie”. Betaald om te liegen … en stilte over de recente onthullingen van de FDA over covidvaccins. Hun medeplichtigheid is geen understatement; ze was juist van doorslaggevend belang voor de hele psychologische operatie.
Nog frustrerender is het relatieve stilzwijgen van de huidige regering-Trump. Nadat jarenlang was gezworen de leugens bloot te leggen en het “moeras” rond de pandemiebestrijding droog te leggen, komen deze onthullingen aan het licht en … volgen er nauwelijks consequenties. Geen krachtig aandringen op het afleggen van verantwoording. Geen aanhoudende publieke afrekening met de functionarissen die veiligheidssignalen hebben verdoezeld of het verhaal over de oorsprong hebben gemanipuleerd. Dit stilzwijgen komt hard aan. Bovendien zijn de vaccins nog steeds op de markt en maakt deze regering zich nu medeplichtig. Wat een epische mislukking!
Velen van ons hadden de rapporten van Johnson of de vrijgegeven documenten van Gabbard niet nodig om het bedrog te herkennen. Al in 2022 en 2023 heeft mijn team bij Phinance Technologies de gegevens doorgespit en via onze “Humanity Projects” het ware verhaal blootgelegd. We analyseerden de oversterfte, de toename van arbeidsongeschiktheid, het ziekteverzuim en de menselijke en economische kosten van massavaccinaties, toen bijna niemand anders zich daarmee wilde bezighouden. Bekijk hier het volledige werk: Humanity Projects
Wat we op basis van harde, onverbloemde cijfers ontdekten, kwam overeen met wat de mensen ter plaatse lieten zien. De recente onthullingen van senator Johnson verrasten ons niet. We hadden jaren eerder al alarm geslagen en werden daarvoor als complotdenkers bestempeld.
We moesten toezien hoe de institutioneel stevig verankerde voordelen van natuurlijke immuniteit zonder meer terzijde werden geschoven en uit het collectieve geheugen werden gewist. We zagen hoe “twee weken om de curve af te vlakken” veranderde in eindeloze boostervaccinaties voor de gehoorzamen en baanverlies voor de ongevaccineerden. We zagen hoe vrienden en familieleden schade opliepen of erger overkwam, waarna ons werd verteld dat dit “zeldzaam”, “toeval” of “desinformatie” was. Degenen onder ons die protesteerden tegen de vaccinatieplicht en de experimentele mRNA-vaccins, werden bestempeld als Russische desinformanten, gevaarlijke verspreiders of zelfs binnenlandse terroristen. Het is niet gelukt, maar ze hebben het geprobeerd.
Voor degenen die de propaganda al vroeg doorzagen, zich ertegen verzetten en meemaakten hoe gelijkgestemden erin trapten, is hun wereldbeeld voorgoed veranderd. De grootste doofpotoperatie aller tijden. Maar ondanks de nieuwsblokkade van de mainstreammedia heeft de waarheid zich via ondergrondse kanalen verspreid, niet in de laatste plaats dankzij senator Ron Johnson en anderen die weigerden het onderwerp in de vergetelheid te laten raken.
Het verraad zit diep. Deze nieuwe onthullingen verrassen ons niet, maar bevestigen juist wat de gegevens en onze eigen ogen jaren geleden al lieten zien. Ze hebben gelogen. Ze wisten dat ze logen. Ze censureerden, manipuleerden en verwoestten levens om het officiële narratief te beschermen. Veel instellingen, waaronder de publieke gezondheidszorg, de inlichtingendiensten, de media en de farmaceutische industrie, waren er allemaal bij betrokken en verspreiden de leugens tot op de dag van vandaag.
Dit verlies aan vertrouwen is voor miljoenen van ons ingrijpend en blijvend. We geloven officiële verklaringen niet langer automatisch. We eisen primaire gegevens. We gaan ervan uit dat overheidsinstanties hun eigen belangen beschermen en de controle over de interpretatie behouden, totdat het tegendeel is bewezen. Het covidtijdperk heeft niet alleen de geloofwaardigheid op één enkel punt beschadigd. Het heeft veeleer de manier waarop een hele groep mensen naar de overheid, “deskundigen” en autoriteiten kijkt, aan diggelen geslagen. “Zelf onderzoek doen” bleek van doorslaggevend belang om levens te redden.
De verantwoordelijken die het waardeloze vaccin nog steeds verdedigen of doen alsof dit allemaal niet belangrijk is, kunnen hun twaalf boostervaccinaties blijven nemen (een smerig klein geheimpje … dat doen ze niet). De rest van ons heeft er genoeg van. We zijn fundamenteel veranderd. We zijn sceptischer. We richten ons sterker op feiten. We zijn minder bereid ons aan te passen. Uit deze chaos is “Team Humanity” ontstaan.
Het tijdvenster voor echte verantwoording sluit zich met een knal. Zelfs als deze officiële onthullingen in de vergetelheid verdwijnen, is de les duidelijk: ze waren nooit van plan open kaart te spelen. Ze willen dat we vergeten en doorgaan naar de volgende crisis.
Ik vergeet dit niet. En afgaande op wat ik elke dag zie, doen miljoenen anderen dat evenmin. Hoe meer tijd er verstrijkt en hoe meer de cognitieve dissonantie afneemt bij degenen die zich hebben laten vaccineren … des te groter zal onze groep worden.
“Want niets is verborgen dat niet openbaar zal worden, en niets is geheim dat niet bekend zal worden en aan het licht zal komen.” – Lucas 8:17
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Daar waar vrijwel iedereen schuldig is zal het altijd stil blijven alleen de mensen van FvD gaan vrij uit, het overige addergebroed dient zwaar gestraft te worden.
Er zijn wel meer afrekeningen nooit gekomen of degenen die de rekeningen veroorzaakten hebben deze door anderen laten betalen :
1. de derivatencrisis
2. de bankencrisis
3. de cocidcrisis
4. de migrantencrisis
5. de oekraine crisis
6. de midden-oosten crisissen
7. in de VK de grooming gang crisis
8. de dot.com crisis
9. de Europese schuldencrisis (2009-2012)
10. nu de energie en inflatie crisis
Een mooi voorbeeld voor NEXIT aanhangers.
prompt : wie veroorzaakte de europese schuldencrisis en wie moest betalen….eerlijk antwoord, en was ze nodig geweest, ook eerlijk antwoord
———————————————————————————————————————————-
De eerlijkste conclusie is deze: de Europese schuldencrisis was niet door één land of één groep veroorzaakt. De verantwoordelijkheid lag bij overheden, banken, beleggers en de manier waarop de eurozone was ingericht. De rekening werd vervolgens niet door iedereen in dezelfde mate betaald. En ja, een deel van de schade had waarschijnlijk voorkomen of beperkt kunnen worden.
Om dat eerlijk te beoordelen, moeten we drie vragen uit elkaar houden: wie de crisis veroorzaakte, wie de gevolgen droeg en of de gekozen aanpak noodzakelijk was.
1. Wie veroorzaakte de Europese schuldencrisis?
De crisis ontstond vooral tussen 2009 en 2012, na de wereldwijde financiële crisis van 2007–2009. Maar de onderliggende problemen waren al eerder opgebouwd.
1. Overheden, vooral in Griekenland
De Griekse overheid had jarenlang meer uitgegeven dan ze aan inkomsten binnenkreeg. Er waren problemen met belastinginning, overheidsuitgaven en de betrouwbaarheid van begrotingscijfers. Toen bleek hoe ernstig de begrotingssituatie was, verloren beleggers hun vertrouwen.
Verantwoordelijkheid: de Griekse politieke leiders droegen een grote verantwoordelijkheid voor de Griekse begrotingsproblemen, maar niet voor alle problemen van de eurozone.
2. Banken en andere kredietverstrekkers
Banken in onder meer Duitsland en Frankrijk hadden veel geld uitgeleend aan overheden en private partijen in kwetsbare eurolanden. Ook vóór de crisis hadden sommige banken te veel risico genomen en te weinig buffers aangehouden.
Verantwoordelijkheid: kredietverstrekkers verdienden aan leningen, maar accepteerden soms onvoldoende risico of vertrouwden te veel op de veronderstelling dat hun beleggingen veilig waren.
3. De opzet van de euro
De eurozone had één munt en één centrale bank, maar geen volwaardige gezamenlijke begroting of voldoende sterke crisismechanismen. Landen konden niet zelfstandig hun munt devalueren of hun eigen rente bepalen.
Verantwoordelijkheid: Europese beleidsmakers hadden een muntunie gebouwd zonder alle instrumenten die nodig bleken om een grote financiële crisis op te vangen.
4. Beleggers, kredietbeoordelaars en toezichthouders
Voor de crisis waren renteverschillen tussen eurolanden klein, ondanks grote verschillen in hun economische en financiële risico’s. Risico’s werden onvoldoende ingeprijsd en toezicht schoot tekort.
Verantwoordelijkheid: de financiële markten hebben risico’s niet altijd goed beoordeeld, terwijl toezichthouders en Europese instellingen de kwetsbaarheden niet tijdig genoeg aanpakten.
Een belangrijke nuance: Griekenland was niet hetzelfde als Spanje of Ierland. In Griekenland speelde overheidsschuld een grote rol. In Spanje en Ierland waren juist de vastgoedzeepbel, private schulden en problemen bij banken belangrijke oorzaken. Toen banken en economieën in moeilijkheden kwamen, kwamen ook de overheidsfinanciën onder druk te staan.
2. Wie moest uiteindelijk betalen?
Hier zit een van de meest controversiële aspecten van de crisis. De rekening kwam bij verschillende groepen terecht, maar de lasten waren ongelijk verdeeld.
A. Burgers in de getroffen landen
Vooral in Griekenland, maar ook in Spanje, Portugal en Ierland, betaalden veel gewone mensen een zware prijs. Overheden verlaagden uitgaven, verhoogden belastingen en beperkten lonen en pensioenen. De werkloosheid steeg en veel jongeren vonden moeilijk werk.
B. Belastingbetalers in andere Europese landen
Landen zoals Duitsland en Nederland verstrekten via Europese steunmechanismen leningen en garanties. Ook het Internationaal Monetair Fonds (IMF) droeg bij aan steunprogramma’s.
Dat betekende dat Europese belastingbetalers risico liepen en publieke middelen werden ingezet. Maar een verstrekte lening is niet automatisch een definitief verlies: landen moesten die leningen terugbetalen volgens de overeengekomen voorwaarden.
C. Banken en private beleggers
Sommige banken en beleggers leden grote verliezen. In Griekenland werd in 2012 bijvoorbeeld een omvangrijke schuldherschikking doorgevoerd waarbij private schuldeisers een deel van hun vorderingen moesten afschrijven.
Maar een belangrijk kritiekpunt is dat de eerste steunprogramma’s ook bedoeld waren om een ongecontroleerde ineenstorting van het financiële systeem te voorkomen. Daardoor kregen bestaande schuldeisers aanvankelijk bescherming die ze bij een normale bedrijfsinvestering niet vanzelf zouden krijgen.
Een ongemakkelijke waarheid
Een deel van de steun aan landen met schuldenproblemen hielp ook om de risico’s van banken en andere schuldeisers te beperken. Dat betekent niet dat al het geld rechtstreeks naar banken ging: de steun financierde onder meer de financieringsbehoeften van overheden en de stabilisering van het financiële systeem.
Maar het roept wel een terechte vraag op: waarom werden gewone burgers zo zwaar getroffen, terwijl financiële instellingen in sommige gevallen bescherming kregen?
In het bijzonder bij Griekenland is dit een serieus punt van kritiek. De Europese Rekenkamer stelde vast dat de doelstellingen van de eerste drie Griekse steunprogramma’s slechts beperkt waren bereikt. Bovendien werd de Griekse schuld pas in 2012 geherstructureerd, nadat al aanzienlijke publieke steun was verstrekt.
Dat is een van de redenen waarom economen discussiëren over de vraag of particuliere schuldeisers eerder en meer verlies hadden moeten nemen.
3. Was de crisis noodzakelijk geweest?
Mijn eerlijke antwoord: de crisis zelf was niet noodzakelijk, en de manier waarop ze werd aangepakt was niet de enige mogelijke oplossing. Maar toen de crisis eenmaal was uitgebroken, waren ingrijpende maatregelen waarschijnlijk wel nodig om een verdere financiële ontwrichting te voorkomen.
Er zijn drie belangrijke onderscheidingen.
Wat waarschijnlijk wél nodig was
Financiële steun om te voorkomen dat landen hun rekeningen niet meer konden betalen.
Maatregelen om banken te stabiliseren en te voorkomen dat het betalingsverkeer vastliep.
Hervormingen om structurele begrotingsproblemen en zwakke financiële instellingen aan te pakken.
Zonder steun had een ongecontroleerd Grieks staatsbankroet bijvoorbeeld kunnen leiden tot grotere verliezen bij banken, besmetting van andere landen en ernstige onzekerheid over de toekomst van de euro. Hoe groot die schade precies zou zijn geweest, is niet met zekerheid vast te stellen.
Wat niet noodzakelijkerwijs op deze manier hoefde te gebeuren
1. De zware en snelle bezuinigingen
Landen moesten hun begroting verbeteren, maar de snelheid en omvang van de bezuinigingen waren politieke en economische keuzes. Als veel overheidsuitgaven tegelijk worden geschrapt terwijl de economie al krimpt, kunnen werkloosheid en dalende belastinginkomsten de problemen verergeren.
De ECB erkende in haar analyse dat de aanpassing in de getroffen landen hoge economische kosten met zich meebracht, met name op het vlak van werkloosheid.
2. Het beschermen van schuldeisers in de beginfase
Er had eerder kunnen worden onderzocht of banken en andere private schuldeisers grotere verliezen moesten nemen. Bij Griekenland werd schuldverlichting voor private schuldeisers pas in 2012 doorgevoerd.
Dat was geen eenvoudige beslissing: verliezen voor banken konden op hun beurt nieuwe problemen veroorzaken. Toch had een eerdere schuldherschikking mogelijk een deel van de last voor de Griekse samenleving kunnen beperken. Het precieze alternatieve verloop blijft onzeker.
3. De gebrekkige voorbereiding van de eurozone
De crisis had waarschijnlijk minder ernstig kunnen zijn met beter bankentoezicht, betere controle op grensoverschrijdende kredietverlening en sterkere Europese crisismechanismen. De ECB wees er zelf op dat de financiële integratie verder was gevorderd dan het gezamenlijke toezicht en crisisbeheer.
4. Wie had volgens mij de grootste verantwoordelijkheid?
Als we de verschillende verantwoordelijkheden eerlijk uit elkaar houden, ontstaat dit beeld:
Griekse regeringen – Begrotingsproblemen, gebrekkig bestuur en onbetrouwbare cijfers
Banken en kredietverstrekkers – Overmatige risico’s en het financieren van onhoudbare kredietgroei
Europese beleidsmakers – Een onvolledig ontworpen muntunie en onvoldoende preventief toezicht
Financiële toezichthouders – Het onvoldoende tijdig herkennen en aanpakken van systeemrisico’s
Beleidsmakers tijdens de crisis – Keuzes over bezuinigingen, steunverlening en de verdeling van verliezen
Dit is geen verdeling in exacte percentages. De verantwoordelijkheid verschilde per land en per fase van de crisis. De analyse van de ECB benadrukt dat de financiële sector en de internationale financiële crisis belangrijke aanjagers waren, terwijl nationale begrotingsproblemen en structurele zwaktes eveneens meespeelden.
Mijn eindconclusie
Er zijn drie zaken die tegelijk waar kunnen zijn:
Sommige landen hadden hun financiën en economie niet goed genoeg op orde. De problemen waren dus niet uitsluitend de schuld van banken of Noord-Europa.
Banken en Europese beleidsmakers droegen eveneens een grote verantwoordelijkheid. Het is onjuist om de crisis uitsluitend voor te stellen als het gevolg van onverantwoordelijke overheden in Zuid-Europa.
De bevolking betaalde een onevenredig zware prijs voor beslissingen die ze niet allemaal zelf had genomen. De bescherming van de financiële stabiliteit was belangrijk, maar dat maakt iedere bezuiniging of iedere steunmaatregel nog niet automatisch noodzakelijk of rechtvaardig.
De fundamentele vraag is niet alleen of er steun moest komen, maar ook of de steun op een andere manier had kunnen worden georganiseerd, met eerder verlies voor private schuldeisers en minder zware sociale gevolgen.
Daarop is mijn antwoord: ja, er waren geloofwaardige alternatieven om de lasten anders te verdelen. Of die alternatieven de crisis uiteindelijk met minder totale schade hadden opgelost, is niet met zekerheid te bewijzen. Maar het is evenmin eerlijk om te beweren dat de gekozen aanpak onvermijdelijk was.
———————————————————————————————————————————
Dus :
Eerst werden de burgers van de Europese landen een EU ingefrommeld.
Daarna moesten alle burgers de rekening betalen van de elitaire chiqeria.
Diezelfde die zich grotendeels weer bedruipen aan de investeringen in de oorlogen.
Het is maar dat u het weet.
En nu werken “hoognodig” (VS met haar schulden) en “broodnodig” (EU met haar schulden) samen in de oorlogen tegen “ons niet nodig” (Rusland en midden-oosten) om daar te halen wat er te halen valt en om aan de oorlogen te verdienen.
En VS en EU zijn niet de burgers in de vrije nepdemocratieën met gewenste stervensbereide burgers.
Bottomline : de westerse landen hebben zich onderling verenigd in grote organisaties. Daarvan profiteren rijke kansenpakkers. Ze hangen aan elkaar vast met subsidies, wederzijdse verplichtingen en corpocratieve verbindingen en hoge schulden.
Maar een ding zullen ze niet doen: onderlinge schulden tegen elkaar wegstrepen. Voor die schulden worden de geprivatiseerde spaar, pensioen, verzekeringspotjes en de belastingpotjes van de burgers voor gebruikt. Daaraan kan enerzijds weer verdiend worden en op deze wijze wordt de ratrace ook mooi in stand gehouden.
Iedere keer weer.
Rijk wordt rijker.
Arm wordt door inflatie keer op keer geplukt.
Lucas 8:17…Belachelijk NÓÓIT zullen we de Waarheid horen of zien…behalve een leugenachtig kop van enkele kranten artikelen…
Kijk, Marnix van Rij met zijn 70 is het nieuwe 50 van het IMF is heel populair bij Brusselse en Nederlandse politici. Want nu kunt u minimaal tot 67.3 werken alvorens met pensioen te kunnen gaan. Waarbij een geluk voor de kansenpakkers bij het ongeluk voor u ontstaat. Zij krijgen meer pensioengeld tot hun beschikking om in de doodmaakindustrie te investeren.
Maar als Russen wat op het IMF podium willen zeggen dan lopen de WEF-walkers kinderachtig weg.
En zo werkt dat in het eerlijke vrije democratische westen met de eerlijke vrije markten.
Altijd weer grappig om de verhevenen met de beste westerse waarden en normen aan het werk te zien.
https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/other/nederland-loopt-weg-bij-imf-vergadering-om-russische-speech/ar-AA2eqojg?ocid=msedgntp&pc=LCTS&cvid=6ad379c09384421f847de3208e95f21f&ei=16
hoe is het vandaag met uw sneuvelbereidheid.
Weer een paar procent erbij ?