De oorlog in Jemen is niet zomaar terug – hij ontwikkelt zich tot een nieuw front van de gehele escalatie in het Midden-Oosten. Terwijl Saoedi-Arabië met massale luchtaanvallen probeert de recente terreinwinsten van de Houthi’s terug te dringen, komt tegelijkertijd de Saoedische energie-infrastructuur steeds zwaarder onder vuur te liggen. Bijzonder explosief: opnieuw werd de strategische Oost-West-pijpleiding aangevallen – uitgerekend die olielevensader die voor Riyad sinds de blokkade van de Straat van Hormuz nog belangrijker is geworden.
De situatie is binnen enkele dagen dramatisch verscherpt. Houthi-strijdkrachten waren ten zuiden van Taiz opgerukt en hadden de cruciale verbinding tussen Taiz en Aden onderbroken. Volgens berichten waarop ZeroHedge zich baseert, namen zij daarbij ook het landgoed van Sultan al-Barakani in, de voorzitter van het internationaal erkende Jemenitische parlement. Geolokaliseerde beelden ondersteunden bovendien berichten over terreinwinsten van de Houthi’s langs de belangrijke bevoorradingsroutes, schrijft Uncutnews.
Saoedi-Arabië reageert nu met massale vuurkracht. De door Riyad gesteunde Jemenitische regeringstroepen zijn een grootschalig tegenoffensief begonnen en konden volgens Reuters gebieden rond Bab al-Mandeb heroveren. Zij worden ondersteund door zware Saoedische luchtaanvallen. De gevechten concentreren zich daarmee uitgerekend op een van de strategisch belangrijkste waterwegen ter wereld – de toegang van de Indische Oceaan tot de Rode Zee en verder naar het Suezkanaal.
Maar terwijl Riyad probeert de Houthi’s in Jemen terug te dringen, wordt de oorlog steeds meer naar Saoedi-Arabië zelf gebracht.
ZeroHedge bericht over een massale golf van raket- en droneaanvallen op Saoedische doelen, waaronder installaties van Saudi Aramco en doelen in de omgeving van Riyad. Tegelijkertijd werd opnieuw de Oost-West-pijpleiding getroffen. Volgens een bron uit de Saoedische energiesector werd een pompstation bij Khurais, ten oosten van Riyad, zwaar beschadigd. AFP berichtte daarop dat de oliestroom opnieuw was stilgelegd.
Juist deze pijpleiding is inmiddels van enorm strategisch belang. Zij loopt over ongeveer 1.200 kilometer van de Saoedische olievelden in het oosten naar de Rode Zee en stelt Riyad in staat olie via Yanbu te exporteren zonder de Straat van Hormuz te hoeven passeren. Sinds Iran het verkeer door Hormuz sterk heeft beperkt, is deze route een van de belangrijkste uitwijkmogelijkheden voor Saoedische olie geworden.
Daarmee krijgt de aanval een betekenis die veel verder gaat dan een beschadigd pompstation: Terwijl Hormuz in het oosten onder druk staat en bij Bab al-Mandeb in het westen opnieuw oorlog woedt, wordt nu ook de landverbinding aangevallen waarmee Saoedi-Arabië juist deze maritieme knelpunten wil omzeilen.
Het conflict treft daarmee in toenemende mate tegelijkertijd de drie cruciale niveaus van het Saoedische energiesysteem: de exportroutes door de Perzische Golf, de alternatieve route naar de Rode Zee en de scheepvaart door Bab al-Mandeb. Dat betekent niet dat de Saoedische olie-export onmiddellijk tot stilstand komt – de daadwerkelijke gevolgen hangen af van de omvang van de schade en de beschikbare alternatieven. Maar de strategische kwetsbaarheid wordt steeds duidelijker.
Ansar Allah (Houthi’s) verovert de residentie van Sultan Al-Barakani; door Saoedi-Arabië gesteunde voorzitter van het Jemenitische Huis van Afgevaardigden. De leden van Ansar Allah die het huis van Al-Barakani hebben bestormd, lijken bewapend te zijn met vrij gangbare Chinese Type 56-1-aanvalsgeweren.
Tegelijkertijd laten de recente gevechten zien dat de Houthi’s militair geenszins eenvoudig onder de voet worden gelopen. Door Saoedi-Arabië gesteunde troepen hebben aan de kust terrein heroverd, terwijl de Houthi’s rond Taiz aanzienlijke druk blijven uitoefenen. De oorlog verloopt daarmee tegelijkertijd in tegengestelde richtingen: Riyad probeert Bab al-Mandeb opnieuw veilig te stellen, terwijl Ansarallah de bevoorradingslijnen van zijn tegenstanders aanvalt en de oorlog met raketten en drones naar Saoedisch grondgebied brengt.
En precies daarin ligt het werkelijke gevaar van deze nieuwe escalatie: Saoedi-Arabië kan de oorlog in Jemen militair uitbreiden – maar Ansarallah beschikt over de mogelijkheid om de prijs daarvoor rechtstreeks op Saoedisch grondgebied en op de gevoeligste plek ervan te verhogen: de energie-infrastructuur.
Jemen is daarmee allang niet meer alleen een burgeroorlog. Het front strekt zich uit van Taiz via Bab al-Mandeb tot aan de Saoedische olie-installaties en pijpleidingen. In een regio waar de Straat van Hormuz al onder enorme druk staat, dreigt nu ook de tweede grote energieroute het toneel te worden van een steeds grotere oorlog.
Een correspondent van Al-Arabiya stond op het punt live op uitzending te gaan toen de Houthi’s ballistische raketten afvuurden op de strijdkrachten van de PLC, waarbij de journalist zich ter plaatse bevindt, in de buurt van Bab el-Mandeb.
Saoedi-Arabië probeert de Houthi’s de toegang tot de Rode Zee weer te ontnemen. De Houthi’s antwoorden door de oorlog naar de olielevensaders van Saoedi-Arabië te brengen. Daarmee gaat het allang niet meer alleen om de vraag wie in Jemen welke stad controleert – maar om de vraag hoeveel olie uit de Golfregio überhaupt nog veilig op de wereldmarkt terechtkomt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Een korte gids over het zionistische plan voor de Derde Wereldoorlog
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Critici zeggen : het is 100% zeker dat Saoedie-Arabie geholpen wordt door de westerse vrije democratische strijdkrachten te land, ter zee en in de lucht, net zoals Zelensky geholpen wordt.
Kwestie van belangenbeheer.
Het westen staat pal voor de rechtsstaat !
….en nog iets met verdeel en heers…
Al elf jaar lang vecht Saoedi – Arabie tegen de door Iran ondersteunde jihadisten in Jemen Turkije Egypte Pakistan en VS helpen niet.
De Saoedi’s hebben volgens berichten Israel om telemetrie gegevens verzocht, en of ze een afweer systeem kunnen inrichten.
Schei toch uit : de VS helpen niet.
De petro-dollar hangt af van de combinatie Saoedie-Arabië en VS.
En de VS en Israel zijn twee handen op één buik.
——————————————————————————————————————————
prompt chatgpt : hoe werd de petro dollar gerealiseerd ?
De petrodollar werd niet in één keer “uitgevonden”, maar ontstond vooral door afspraken tussen de Verenigde Staten en Saoedi-Arabië in de jaren 1970, tegen de achtergrond van het einde van de goudkoppeling van de dollar.
Kort samengevat:
1944 – Bretton Woods
De dollar werd de belangrijkste internationale reservemunt en was indirect gekoppeld aan goud: andere valuta waren gekoppeld aan de dollar, en de VS beloofden centrale banken dollars tegen goud te kunnen omwisselen.
1971 – Nixon beëindigt de goudconvertibiliteit
President Richard Nixon stopte de inwisselbaarheid van dollars voor goud. De dollar was daarmee niet langer door goud gedekt.
1973–1974 – oliecrisis en nieuwe VS-Saoedi-Arabische afspraken
Na de oliecrisis steeg de olieprijs sterk. De VS zochten tegelijkertijd naar manieren om de internationale positie van de dollar te behouden. Saoedi-Arabië was hierbij cruciaal vanwege zijn dominante positie binnen OPEC.
Saoedische olie werd voornamelijk in dollars verhandeld
De VS en Saoedi-Arabië sloten afspraken waarbij de Saoedische oliehandel en de financiële samenwerking sterk met de dollar werden verbonden. Saoedi-Arabië investeerde een aanzienlijk deel van zijn olie-inkomsten in Amerikaanse financiële activa. Andere olieproducerende landen gingen de dollar eveneens veel gebruiken voor oliehandel.
Waarom dit de dollar versterkte
Omdat landen wereldwijd olie nodig hadden, ontstond er een sterke internationale vraag naar dollars. Een land dat olie wilde kopen, had dus vaak dollars nodig. Olie-exporteurs kregen vervolgens dollars binnen en konden die bijvoorbeeld beleggen in Amerikaanse staatsobligaties.
Dit wordt doorgaans het petrodollarsysteem genoemd.
Belangrijke nuance
Het is iets te simpel om te zeggen dat er één geheim of formeel verdrag bestond waarin stond: “alle olie moet uitsluitend in dollars worden verkocht.” De werkelijkheid was geleidelijker. De dollar was al de belangrijkste internationale munt en werd door de afspraken met Saoedi-Arabië verder verankerd in de oliemarkt.
Het systeem creëerde bovendien een soort kringloop:
olie-importeurs → dollars → olie-exporteurs → Amerikaanse staatsobligaties/activa → financiering Amerikaanse economie
Daardoor kon de VS langdurig grote hoeveelheden dollars en Amerikaanse schulden in het buitenland plaatsen.
Als je wilt, kan ik ook uitleggen hoe de petrodollar de Amerikaanse staatsschuld, inflatie en macht van de Federal Reserve beïnvloedde, want daar wordt het echt interessant.