Terreur volgt Bibi waar hij ook gaat

Weinig wereldleiders begrijpen het politieke nut van false-flag-terrorisme zo goed als Benjamin Netanyahu. Sterker nog, zowel zijn rechtse Likoed-partij als zijn Israëlische strijdkrachten zijn voortgekomen uit ondergrondse zionistische terreurgroepen Irgun, Lehi en Haganah, die Israël in 1948 door bombardementen en slachtpartijen tot stand brachten. Het was Menachem Begin, de grondlegger van Likoed, die het gebruik van terrorisme als politiek instrument zo perfectioneerde dat hij zichzelf tijdens een interview met de Britse journalist Russell Warren Howe in 1974 tot “vader van het wereldterrorisme” kroonde.

Begins terroristische staat van dienst, waaronder het bombarderen van het King David Hotel in 1946, bezorgde hem een plaats op de lijst van meest gezochte personen van de Britse regering, waardoor zijn toegang tot Engeland werd beperkt tot 1977, toen de voortvluchtige, toekomstige winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede als pas verkozen premier van Israël verscheen voor een politieke conferentie, [1] schrijft W.M. Peterson.

Twee jaar later stond Begin aan het hoofd van een comité dat de Jerusalem Conference on International Terrorism organiseerde, een driedaags evenement dat bedoeld was om “een internationaal propagandaoffensief te lanceren om de kwestie van internationaal terrorisme te bevorderen en uit te buiten”, zoals Philip Paull van San Francisco State University schreef in zijn proefschrift uit 1982, International Terrorism: The Propaganda War. Het evenement werd gehouden in het Jonathan Institute — opgericht door Benjamin Netanyahu en zijn vader Benzion — en het doel ervan was westerse politieke leiders bijeen te brengen om internationaal terrorisme te bespreken en de mogelijkheid om het Amerikaanse leger naar het Midden-Oosten te halen om een oorlog tegen terreur te voeren. De oudere Netanyahu (geboren Mileikowsky) zei in zijn openingstoespraak: “Deze conferentie werd bijeengeroepen om als begin van een nieuw proces te dienen — met als doel de democratieën van de wereld te verenigen in een strijd tegen terrorisme en de gevaren die het vertegenwoordigt.” Vanaf dat moment verspreidden de westerse media plichtsgetrouw de propaganda van de Jerusalem Conference en schreef Benjamin Netanyahu drie boeken en trad hij in de jaren 80 en 90 veelvuldig in de media op om de doctrine van een wereldwijde Oorlog tegen Terreur te promoten, die na de terreuraanslagen van 11 september in New York City en Washington DC werkelijkheid werd.

Mensen zouden er goed aan doen aandachtig te luisteren en tussen de regels door te lezen wanneer Benjamin Netanyahu spreekt. [2]

Al in 1995 voorspelde Netanyahu in zijn boek Fighting Terrorism: How Democracies Can Defeat Domestic and International Terrorists op vooruitziende wijze dat radicale islamitische militanten zouden kunnen proberen de torens van het World Trade Center neer te halen door een nucleair apparaat in de kelders te plaatsen (een voorspelling die enige gelijkenis vertoont met die van Mossad-spionnenmeester Isser Harel, 16 jaar eerder tijdens een interview met converso-journalist Michael Evans). Toen zijn profetie op de ochtend van 11 september 2001 werd vervuld, al dan niet met nucleaire middelen, vertelde Netanyahu aan James Bennett, de pas aangestelde chef van het bureau in Jeruzalem van de New York Times, dat het “zeer goed” was voor Israël, omdat de aanval “onmiddellijke sympathie” voor de zionistische zaak zou opwekken.

Terreur in binnen- en buitenland

Veel Israëliërs zijn zich er inmiddels terdege van bewust dat de regering-Netanyahu een bepaalde rol heeft gespeeld bij het mogelijk maken dat de gebeurtenissen van 7 oktober 2023 urenlang konden voortduren zonder enige betekenisvolle militaire reactie. Al op 26 oktober 2023 berichtte The Times of Israel over een groep IDF-soldaten die maanden vóór de aanval herhaaldelijk probeerden informatie over “graven, in kaart brengen, (en) trainen nabij het hek” hogerop in hun commandoketen door te geven, maar volledig werden genegeerd. Zoals ik in mijn artikel October 7 in Context opmerk, berichtte de New York Times van 2 december 2023 dat:

Israël een jaar van tevoren op de hoogte was van het aanvalsplan van Hamas en zelfs in het bezit was van hun 40 pagina’s tellende gevechtsplandocument, met de codenaam “Jericho Wall”, waarvan werd gezegd dat het “griezelig nauwkeurig overeenkwam” met wat er daadwerkelijk op 7 oktober gebeurde. Nog schokkender was een bericht van Associated Press (1 december 2023), waarin Israëls duidelijke kennis van de aanstaande militaire operatie werd beschreven: “De aanval werd in het volle zicht gepland. Een maand voor de aanval plaatste Hamas een video op social media waarop strijders explosieven gebruikten om door een replica van de grenspoort te breken, in pick-uptrucks naar binnen stormden en vervolgens gebouw voor gebouw door een reconstructie op ware grootte van een Israëlische stad trokken, terwijl ze met automatische wapens op doelen in de vorm van menselijke silhouetten schoten.” [3]

Er zijn zelfs veel Israëliërs die geloven dat Netanyahu enige verantwoordelijkheid draagt voor de moord op premier Yitzhak Rabin in november 1995.

Rabin had zich de woede van rechtse en religieuze fanatici op de hals gehaald nadat hij in 1993 en 1995 de Oslo-akkoorden I en II had ondertekend. Als reactie daarop nam Netanyahu het op zich om het publieke gezicht van de oppositie te worden en werd hij min of meer een bliksemafleider voor de oproerkraaiers van extreemrechts, die tijdens massademonstraties aanzetten tot geweld tegen Rabin door de Israëlische premier van de Arbeidspartij af te beelden in een nazi-uniform of met een keffiyeh. Tijdens deze door Netanyahu geleide demonstraties op het Zionplein in Jeruzalem en bij het knooppunt Ra’anana droegen demonstranten stroppen en namaakkisten en hielden ze borden omhoog met leuzen als “Met bloed en vuur zullen we Rabin verdrijven.” Na de 21e verjaardag van de moord op Rabin hekelde de Israëlische krant Haaretz Bibi omdat hij had bijgedragen aan het fanatieke klimaat van vijandigheid dat Rabins talmoedische moordenaar, Yigal Amir, motiveerde:

“De beelden van Netanyahu die zelfgenoegzaam op het balkon op het Zionplein staat, terwijl onder hem kreten klinken van “Rabin is een verrader”, “Rabin is een moordenaar” en borden worden rondgezwaaid waarop Rabin in een SS-uniform staat afgebeeld en de menigte “Dood aan Rabin” zingt, kunnen niet worden ontkend. Ook hun betekenis kan niet worden ontkend… Op dat moment liep Netanyahu voor de namaakkist uit en gaf hij zijn goedkeuring aan de opruiing. Op dat moment zag Netanyahu de afbeelding van Rabin die werd verbrand en reageerde hij niet. Op dat moment gaf Netanyahu de opruiing vrij spel en verraadde daarmee zijn rol als leider in een democratisch land… Men kan geen moment vermoeden dat Netanyahu ooit heeft geprobeerd het discours te kalmeren — precies het tegenovergestelde is waar… Netanyahu’s afwijzing van verantwoordelijkheid voor de sfeer die tot de moord op Rabin leidde, zal niet slagen.”

Sommigen zullen zich misschien herinneren dat Netanyahu in een hotel in Londen verbleef ten tijde van de numeriek significante bomaanslagen van 7/7 op metro’s en een bus, waarbij in 2005 52 mensen omkwamen en meer dan 700 gewond raakten. Als Israëls minister van Financiën zou Bibi destijds spreken op een economische conferentie in het Grand Eastern Hotel, pal naast Liverpool Street Station, de precieze locatie van een van de ondergrondse explosies die dag. (Een functionaris van het ministerie van Buitenlandse Zaken die op voorwaarde van anonimiteit met de media sprak, beweerde dat de Britse politie de Israëlische ambassade in Londen vóór de eerste explosie had gewaarschuwd voor mogelijke terreuraanslagen.)

Vrijwel onmiddellijk nadat de bommen waren ontploft, schreef Mossad-chef Efraim Halevy in de Jerusalem Post over “meerdere, gelijktijdige explosies die vandaag plaatsvonden in het Londense transportsysteem”, hoewel niemand, inclusief de Londense politie, tot later wist dat de explosies gelijktijdig waren. Op de ochtend van de terreuraanslagen voerde Peter Power, hoofd van Visor Consultants, een terreuroefening uit die op griezelige wijze overeenkwam met wat zich daadwerkelijk voltrok. In een interview met Peter Allen van BBC Radio 5 in de middag van 7/7 verklaarde Power:

“Om half tien vanochtend waren we daadwerkelijk bezig met een oefening voor… een bedrijf met meer dan duizend mensen in Londen, gebaseerd op gelijktijdige bommen die precies afgingen bij de treinstations waar het vanochtend gebeurde, dus de haren in mijn nek staan op dit moment nog steeds overeind! … We hadden dit gepland voor een bedrijf, en om voor de hand liggende redenen wil ik hun naam niet bekendmaken, maar zij luisteren en zij zullen het weten. En we hadden een kamer vol crisismanagers, die elkaar voor het eerst ontmoetten, en dus namen we binnen vijf minuten vrij snel de beslissing: ‘dit is de echte’, en dus doorliepen we de juiste procedures voor het activeren van crisismanagementprocedures om over te schakelen van ‘langzaam denken’ naar ‘snel denken’, enzovoort.” [4]

Later diezelfde dag verscheen Power in een televisie-interview op ITV News en gaf hij verdere details over de terreuroefening:

“Vandaag voerden we een oefening uit voor een bedrijf… en we lieten iedereen plaatsnemen, in de City — 1.000 mensen betrokken bij de hele organisatie — maar het crisisteam. En het merkwaardigste was dat we ons scenario baseerden op gelijktijdige aanvallen op een metrostation en een hoofdstation. Dus moesten we plotseling een oefening van ‘fictief’ naar ‘echt’ omschakelen.… Ik was vanochtend tot 2 uur op, want dat is ons werk, mijn eigen bedrijf Visor Consultants, wij zijn gespecialiseerd in het helpen van mensen met hun crisismanagementrespons… En we kozen een scenario — met hun hulp — dat gebaseerd is op een terroristische aanslag omdat ze heel dicht bij, eh, een pand zitten dat door Joodse zakenlieden wordt gebruikt, ze zitten in de City, en er zijn meer Amerikaanse banken in de City dan in heel New York….”

Interessant genoeg kreeg het beruchte Israëlische bedrijf Comverse/Verint een jaar vóór de aanslagen een contract toegewezen om netwerkvideo- en CCTV-beveiligingssystemen voor de Londense metro te leveren, die waren ontworpen om beveiligingspersoneel in staat te stellen passagiersperrons en afgelegen spoorgebieden op geselecteerde lijnen te bewaken. Detective Inspector Ewan Kindress, de man die leiding gaf aan het CCTV-herstelteam van de Metropolitan Police, vertelde lijkschouwer Lady Justice Hallett dat de CCTV-operatie werd belemmerd doordat sommige organisaties beelden niet lang genoeg bewaarden — of doordat ze niet konden worden verkregen. Het operationele CCTV-beleid, zoals het door Kindress betreurde “bewaarvenster van zeven dagen voor beelden”, werd vastgesteld door de organisatie Transport for London, die destijds werd geleid door CIA-agent Robert Kiley, voormalig uitvoerend assistent van Richard Helms, president en CEO van David Rockefellers New York City Partnership, directeur bij Kohlberg & Company en lid van de Council on Foreign Relations. Vreemd genoeg ontplofte de bus die die dag werd opgeblazen, waarop toevallig aan de zijkant een promotionele slogan voor een film stond met de tekst “Outright Terror…Bold and Brilliant”, pal voor het hoofdkantoor van het Israëlische beveiligingsbedrijf ICTS UK aan Tavistock Square. [5]

Bibi’s recente streken

Begin september werd een explosief bericht van de Israëlische krant Haaretz gepubliceerd waarin werd onthuld dat Netanyahu tien dagen vóór de Hamas-aanval op Israël van 7 oktober 2023 een expliciete waarschuwing ontving in de vorm van een telefoongesprek van de president van de VAE, Mohammed bin Zayed, dat Hamas een grote operatie plande, maar Bibi deed niets met de informatie. Volgens The Times of Israel:

“Het bericht van Haaretz verwees naar een nieuw boek, ‘Kidnapped: 843 Days of Abandonment’, van journalisten Shlomi Eldar en Ruth Yuval, gebaseerd op interviews met tientallen bronnen, waaronder hoge functionarissen in Israël en over de hele wereld. Het zei dat drie hoge buitenlandse functionarissen op de hoogte waren gebracht van de inhoud van het 45 minuten durende telefoongesprek eind september, en het verwees naar een Palestijnse adviseur van de Emiratische president Mohammed bin Zayed, die vanuit Gaza naar de VAE was geëmigreerd en rechtstreeks op de hoogte was van het gesprek.

Het zei dat Mohammed bin Zayed (bekend als MBZ) Netanyahu waarschuwde dat Hamas-leider Yahya Sinwar een grote actie tegen Israël plande die tot bloedvergieten zou leiden, de regio zou ontwrichten en mogelijk de Abraham-akkoorden zou schaden. Het bericht zei dat MBZ verrast was door Netanyahu’s reactie tijdens het 45 minuten durende telefoongesprek, die onverstoorbaar was, waarbij de Israëlische premier hem vertelde dat Jeruzalem de zaken in Gaza onder controle had, dat een eventuele actie van Hamas waarschijnlijk vanaf de Westelijke Jordaanoever zou komen en dat Israël op elk scenario was voorbereid.”

Geconfronteerd met deze beschuldigingen maakte Bibi op zondag 27 september een onaangekondigde reis naar de Verenigde Arabische Emiraten om MBZ onder druk te zetten de berichten te ontkennen, aldus bronnen die bekend waren met Netanyahu’s bezoek en op voorwaarde van anonimiteit met Associated Press spraken. De volgende dag bevestigden zowel Netanyahu’s kantoor als het officiële persbureau van de VAE dat de ontmoeting had plaatsgevonden, hoewel Bibi de bewering van AP over de reden van zijn reis als “nepnieuws” afwees. Netanyahu’s ontkenning wordt echter tegengesproken door meerdere bronnen met directe kennis van de ontmoeting die door The Times of Israel worden aangehaald:

“Het bezoek vond plaats te midden van controverse in Israël over een gemelde waarschuwing die de Emiratische leider anderhalve week vóór het door Hamas geleide bloedbad aan Netanyahu had gegeven, evenals verschillende andere berichten over waarschuwingen, waaronder van het voormalige hoofd van de Egyptische inlichtingendienst, slechts enkele dagen vóór de aanval… Volgens Channel 12 had Netanyahu’s kantoor herhaaldelijk om de ontmoeting gevraagd om te proberen bin Zayed ervan te overtuigen een ontkenning uit te brengen, maar de VAE beschouwen de kwestie als een interne Israëlische politieke aangelegenheid en willen zich er niet mee bemoeien, vooral niet in de aanloop naar verkiezingen.” [6]

Die laatste regel zou een aanwijzing kunnen bieden om te begrijpen wat er vervolgens gebeurde.

Een dag na zijn bezoek aan Abu Dhabi, terug in Israël, uitte Netanyahu tijdens een bezoek aan de luchtmachtbasis Tel Nof een openbare waarschuwing waarin hij aangaf dat Israëls vijanden mogelijk een grote aanval zouden proberen uit te voeren in de aanloop naar de komende verkiezingen. Zijn bewering werd onmiddellijk verworpen door Israëlische veiligheids- en inlichtingenfunctionarissen, evenals door oppositieleiders zoals Yair Lapid, die de premier ervan beschuldigde “angst te zaaien” als middel om de komende verkiezingen te verstoren.

Lapids kritiek werd de volgende dag overstemd toen een in de VAE geboren copiloot van een Boeing 747 van FlyDubai met bestemming Tel Aviv naar verluidt de gezagvoerder van de vlucht — een Indiër genaamd Smit Machchhar — aanviel met een mes of een noodbijl, voordat hij vlucht 1073 en de 174 voornamelijk Israëlische passagiers in een suïcidale duikvlucht stortte die naar verluidt in ongeveer 30 seconden 14.000 voet daalde. Wonder boven wonder wist een Israëlische loodgieter de cockpit binnen te komen, de aanvaller met hulp van een tandarts te overmeesteren en vast te binden, de stuurkolom vast te grijpen en het vliegtuig weer horizontaal te krijgen, waarna hij de besturing overdroeg aan een reservepiloot die toevallig aan boord was en vervolgens een noodlanding in Saoedi-Arabië uitvoerde!

Israëlische functionarissen hebben aangegeven dat de aspirant-kamikazepiloot een Omaanse staatsburger is genaamd Hamam al-Hammami, die in de VAE werd geboren uit een Syrische moeder en verscheidene jaren in de Emiraten doorbracht voordat hij in het Verenigd Koninkrijk ging studeren. Merkwaardig genoeg heeft The Wall Street Journal gemeld dat Hammami eerder door Omaanse functionarissen een vliegverbod had gekregen vanwege zorgen over zijn vermeende extremistische opvattingen. Hoewel nog niet is vastgesteld of Oman andere landen over zijn zorgen heeft geïnformeerd, lijkt het onwaarschijnlijk dat een zo twijfelachtig figuur als Hammami aan de aandacht van de Israëlische inlichtingendiensten kon ontsnappen, waardoor hij een verkeersvliegtuig vol Israëliërs naar Tel Aviv kon vliegen. [7]

Wat de waarheid ook moge zijn, er bestaat geen twijfel over dat Benjamin Netanyahu een aanzienlijke stijging in de peilingen zal krijgen als genoeg Israëliërs geloven dat zij worden bedreigd door vijandige buitenlandse tegenstanders, en de juiste gebeurtenis zou zelfs als casus belli kunnen worden gebruikt om meer Amerikaanse militaire actie tegen Israëls vijanden in de regio te rechtvaardigen. (Trump heeft al duidelijk gemaakt dat Iran “zeer hard getroffen” zal worden als het achter het FlyDubai-fiasco zit.)

Het is waarschijnlijk geen toeval dat dit allemaal gebeurde op hetzelfde moment dat het incident op RAF-vliegbasis Fairford en het zogenaamde “Manchester-complot” maximale aandacht krijgen in de westerse media. Beide verhalen plaatsen de Iraanse staat in de rol van schurk, terwijl het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken elke betrokkenheid van de regering categorisch heeft ontkend. Wat zou Iran te winnen hebben bij het organiseren van zulke waardeloze complotten op een moment dat het de oorlog aan het winnen is, de wereldopinie aan zijn kant staat en zowel Trumps als Netanyahu’s populariteit wereldwijd historisch laag is? Moeten we geloven dat de Iraanse leiders dom genoeg zijn om hun moeizaam verworven geloofwaardigheid te vergooien en zich de woede van de militair superieure westerse landen op de hals te halen vanwege idiote operaties die geen enkel nationaal belang dienen?

Wat we met zekerheid kunnen zeggen, is dat Netanyahu een goed gedocumenteerde geschiedenis heeft van het gebruiken van bedreigingen tegen Israël als mechanisme om zich aan de macht vast te klampen. Met dreigende rechtszaken die als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangen, zal de Israëlische premier uiteraard alles proberen wat hij kan om zijn politieke greep te behouden. Regisseur Alexis Bloom merkte onlangs, sprekend over haar documentairefilm The Bibi Files, op dat op dit moment al Netanyahu’s handelingen worden verricht met het oog op het vermijden van een gevangenisstraf:

“De belangrijkste boodschap van de documentaire is dat deze man, die Israël naar de bodem van de zee leidt, een zeer ernstige rechtszaak heeft… Het is een soort aap op zijn rug, en mensen vergeten dat hij gemotiveerd wordt om uit de gevangenis te blijven, en alles wat hij doet komt daarop terug.”

Blooms inzicht helpt enkele van Netanyahu’s ogenschijnlijk irrationele beslissingen te verklaren en hoe hij persoonlijk voordeel kan halen uit een klimaat van eindeloze bedreigingen en voortdurende oorlog. Het is waarschijnlijk dat deze hele FlyDubai-episode een aanzienlijk alledaagser werkelijkheid heeft dan degene die door Bibi en zijn mede-Joodse scenarioschrijvers wordt opgeklopt tot “Israëls 9/11”. Er is zeker geen gebrek aan buitensporige beweringen en inconsistenties in het zich ontvouwende verhaal.

Referenties

1. Toen hij in 2006 premier was, woonde Netanyahu een tweedaagse herdenking bij ter gelegenheid van de 60e verjaardag van de bomaanslag op het King David Hotel, samen met overlevende leden van de Irgun en de Haganah.
2. Op 10 april 2026 bracht Netanyahu een openbare videoboodschap uit waarin hij dreigde dat Spanje onmiddellijk de prijs zou betalen voor het voeren van een diplomatieke oorlog tegen Israël. In juli riep Spanje de nationale noodtoestand uit nadat een reeks bosbranden gemeenschappen in de buurt van Madrid en de provincie Ávila bedreigde, waardoor duizenden mensen gedwongen werden te vluchten. Later diezelfde maand werd de Spaanse Noord-Afrikaanse enclave Ceuta spontaan overspoeld door meer dan 70.000 migranten uit Marokko. De Spaanse premier Pedro Sánchez beschuldigde expliciet inlichtingendiensten en sociale-medianetwerken die banden hebben met Israël van het verspreiden van valse berichten waarin werd beweerd dat elke migrant die Ceuta zou bereiken een legale status zou krijgen en zou mogen blijven.
3. De voormalige Israëlische minister van Defensie Yoav Gallant bevestigde dat het IDF op 7 oktober de controversiële Hannibal-richtlijn in werking stelde, wat waarschijnlijk leidde tot de dood van veel, zo niet de meeste, Israëlische burgers die dag.
4. Zie ook: „Terror on the Tube: Behind the Veil of 7/7“ van Nick Kollerstrom en „Solving 9-11: The Deception That Changed the World“ van Christopher Bollyn.
5. De voormalige burgemeester van New York, Rudy Giuliani, een naaste medewerker van Robert Kiley, verbleef ten tijde van de explosies in hetzelfde hotel als Netanyahu.
6. Tijdens zijn verblijf in Abu Dhabi had Netanyahu ontmoetingen met hoge functionarissen uit andere landen in het Midden-Oosten om regionale samenwerking tegen Iran te bespreken. Het Israëlische Kan News meldde dat militaire en regeringsvliegtuigen uit Libië, Marokko, Qatar en Riyad in Abu Dhabi landden op hetzelfde moment als het bezoek van Netanyahu.
7. The Times of Israel heeft met bezorgdheid gewezen op het grote aantal online berichten waarin het officiële verhaal onmiddellijk in twijfel werd getrokken.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Netanyahu profileert zich nu als verdediger van de “joods-christelijke” evangelische beweging

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: