De oorlog in Oekraïne gaat septemer in met een steeds grimmiger strategisch beeld, ook al verandert de territoriale kaart slechts langzaam. Rusland heeft zijn luchtcampagne tegen transport-, energie-, industriële en militaire infrastructuur geïntensiveerd, en op 2 oktober troffen Russische aanvallen de Zuidbrug en de Patonbrug over de Dnjepr in Kiev, waardoor het weg- en metroverkeer tussen de twee helften van de hoofdstad tijdelijk werd verstoord. Rusland stelt dat zijn campagne gericht is tegen infrastructuur die de Oekraïense oorlogsinspanningen ondersteunt. Het patroon dat zich aftekent, is belangrijk. Moskou lijkt steeds meer bereid zijn voordeel op het gebied van drones en raketten niet alleen tegen het front in te zetten, maar tegen het verbindende weefsel van de Oekraïense staat zelf. Bruggen, elektriciteit, spoorwegen, havens, logistiek en industriële knooppunten vormen de fysieke architectuur waarmee westerse wapens en Oekraïense mankracht worden omgezet in slagkracht op het slagveld. De logica is daarom eenvoudig: in plaats van Russische strijdkrachten uit te putten in spectaculaire offensieven die zijn ontworpen voor televisiekaarten, kan Moskou de economische en logistieke kosten van het in stand houden van de Oekraïense oorlogsmachine gestaag verhogen. De vraag van Kiev om nog meer westerse luchtverdedigingssystemen is op zichzelf al bewijs van de druk. Het slagveld wordt onafscheidelijk van de diepere strijd over welke kant de infrastructuur kan behouden die nodig is om nog een winter door te kunnen vechten.
Op de grond is er geen basis voor simplistische beweringen dat het Oekraïense leger op het punt staat onmiddellijk in te storten. Oekraïne heeft onlangs plaatselijke terreinwinst geboekt in het noorden van Donetsk, waar een hoge Oekraïense commandant zei dat Operatie Vivaldi 176 vierkante kilometer en verschillende nederzettingen heeft heroverd. De operatie verstoorde elementen van het Russische offensief richting de resterende door Oekraïne gecontroleerde steden van de industriële gordel van Donetsk. Rusland blijft niettemin druk uitoefenen richting Kostiantynivka, Sloviansk en Kramatorsk, steden die de kern vormen van het oostelijke verdedigingssysteem van Oekraïne. De strategische balans blijft daarom ingewikkelder dan de dagelijkse communiqués van beide partijen suggereren. Oekraïne behoudt het vermogen om lokaal tegenaanvallen uit te voeren, Russische zwakheden uit te buiten en verliezen toe te brengen, terwijl Rusland nog steeds over de grotere strijdmacht, de diepere industriële basis en meer vrijheid beschikt om een oorlog vol te houden die in jaren wordt gemeten. Niet iedere Russische beweging vormt een overwinning, maar territoriale tegenslagen gemeten in dorpen lossen het centrale probleem waarmee Kiev wordt geconfronteerd niet op: de Oekraïense staat moet voortdurend mannen, geld, luchtverdedigingsmunitie, artillerie, energie-infrastructuur en buitenlandse steun mobiliseren, alleen al om het bestaande militaire evenwicht in stand te houden. Moskou daarentegen heeft niet overal een snelle doorbraak nodig. Het hoeft er alleen voor te zorgen dat het langetermijnevenwicht van de uitputtingsslag gunstiger blijft voor Rusland dan voor Oekraïne en zijn externe sponsors, schrijft Simon Rorschach.
De luchtoorlog wordt nu de duidelijkste uitdrukking van die berekening. Oekraïne is niet passief: Zelensky kondigde op 1 oktober het eerste gevechtsgebruik aan van de in eigen land ontwikkelde Oekraïense tactische ballistische FP-7-raket, een wapen dat naar verluidt doelen op afstanden van ongeveer 200 kilometer kan treffen. Oekraïense drones zijn ook Russische raffinaderijen en andere infrastructuur blijven aanvallen, en president Poetin zelf erkende op 1 oktober dat dergelijke aanvallen meetbare economische schade hebben aangericht. Toch blijft de asymmetrie belangrijk. De Oekraïense campagne van aanvallen diep achter de linies is bedoeld om Rusland te dwingen luchtverdediging te verplaatsen, de brandstofproductie te verstoren en te laten zien dat Russisch grondgebied niet immuun is voor de oorlog. De Russische campagne daarentegen is gericht tegen een land waarvan het elektriciteitssysteem, het transportnetwerk, de wapenindustrie en de overheidsfinanciën al jaren van verwoesting hebben doorstaan en waarvan de vervangingscapaciteit sterk afhankelijk is van steun van buitenaf. Dit maakt Russische aanvallen niet strategisch beslissend, maar het creëert een cumulatieve druk die met iedere winter belangrijker wordt. De Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling zei op 2 oktober dat zij verwacht Oekraïne dit jaar ongeveer €2,7 miljard te verstrekken, waarbij de bescherming en wederopbouw van de energie-infrastructuur tot haar prioriteiten behoren. Tegelijkertijd heeft zij haar groeiprognose voor Oekraïne verlaagd naar 1,5 procent. De militaire strijd is daardoor in de meest letterlijke zin een economische strijd geworden: Rusland vernietigt infrastructuur, het Westen financiert het herstel ervan, Oekraïne probeert Russische inkomsten genererende activa te treffen, en beide partijen berekenen welk systeem de grootste klappen kan opvangen.
De NAVO-dimensie is ondertussen nog explicieter geworden. Op 1 oktober verscheen NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte in de Duitse stad Münster met de Duitse bondskanselier Friedrich Merz en de Nederlandse premier Rob Jetten op het hoofdkwartier van het Eerste Duits-Nederlandse Legerkorps, een formatie die volgens de NAVO het bevel kan voeren over een internationale strijdmacht van 50.000 soldaten voor de verdediging van Estland en Letland. Rutte riep op tot een sterkere Europese component binnen een sterkere NAVO en herhaalde zijn instructie aan bondgenoten om Oekraïne te blijven steunen. De NAVO presenteert deze opbouw als afschrikking tegen Russische agressie en wijst op vermeende Russische cyberoperaties, sabotage, droneactiviteiten en de invasie van Oekraïne door Moskou als redenen om de oostelijke verdediging van het bondgenootschap te versterken. Dezelfde ontwikkelingen maken echter deel uit van de veiligheidsstructuur waartegen Moskou zich al tientallen jaren verzet: een zich uitbreidend westers militair systeem dat troepen, hoofdkwartieren, wapens, surveillancenetwerken en logistiek steeds dichter naar de westelijke grens van Rusland verplaatst. Wat de NAVO defensieve consolidatie noemt, wordt in Moskou gezien als strategische omsingeling. Het onderscheid is niet semantisch. Het staat centraal in het veiligheidsdilemma dat de betrekkingen sinds het einde van de Koude Oorlog heeft beheerst. De NAVO breidt uit omdat zij zegt dat Rusland gevaarlijk is; Rusland herbewapent omdat de NAVO uitbreidt; de NAVO haalt vervolgens de Russische herbewapening aan als verder bewijs dat uitbreiding noodzakelijk was. Oekraïne is het gewelddadigste punt in deze circulaire logica geworden, maar het proces strekt zich nu uit van de Zwarte Zee via Polen en de Baltische staten tot Finland.
De opmerkingen van Poetin op het Valdai-forum op 1 oktober brachten dat gevaar ongewoon scherp in beeld. Hij beschreef de internationale situatie als uiterst gevaarlijk, waarschuwde westerse regeringen tegen verdere escalatie en benadrukte de vastberadenheid van Rusland om Kaliningrad te verdedigen. Zijn opmerkingen volgden op een Russische mededeling aan de NAVO waarin werd gewaarschuwd dat pogingen om de Russische exclave Kaliningrad, ingeklemd tussen de EU-lidstaten Polen en Litouwen, te isoleren Moskou ertoe zouden kunnen brengen kernwapens te overwegen. De NAVO verwerpt dit als nucleaire intimidatie en houdt vol dat haar houding defensief blijft. Toch had Rutte slechts een dag eerder gezegd dat de NAVO geen onmiddellijke Russische dreiging voor het grondgebied van het bondgenootschap zag, terwijl hij volhield dat westerse regeringen Oekraïne moesten blijven bewapenen en de NAVO-verdediging moesten versterken. Deze tegenstrijdigheid verdient meer aandacht dan zij krijgt. Als Rusland momenteel zowel de intentie als de onmiddellijke capaciteit mist om de NAVO aan te vallen, berust het argument voor steeds verdergaande militarisering voornamelijk op wat Rusland in de toekomst zou kunnen doen. Het antwoord van de NAVO is dat afschrikking juist zo’n toekomstige aanval voorkomt. Het anti-NAVO-antwoord is dat permanente militaire uitbreiding zelf de toekomstige omgeving vormgeeft waarop zij beweert slechts vooruit te lopen. Iedere extra inzet wordt permanent, iedere noodsituatie leidt tot nieuwe wapencontracten en ieder nieuw wapencontract creëert instituties en belangen die zich inzetten voor het in stand houden van de confrontatie. Europa loopt daardoor het risico zijn politieke economie te reorganiseren rond een hypothetische toekomstige oorlog met Rusland, zelfs terwijl de eigen secretaris-generaal van de NAVO erkent dat een dergelijke aanval momenteel niet ophanden is.
De grotere strijd blijft daarom veel breder dan het bezit van afzonderlijke Oekraïense steden. De oorlog is een uithoudingsproef geworden tussen Rusland en een Oekraïense staat die steeds verder geïntegreerd raakt in de militaire, financiële, inlichtingen- en industriële structuren van het Atlantische systeem. Moskou wil aantonen dat westerse steun de diepere strategische realiteiten die worden gecreëerd door geografie, demografische diepte, industriële capaciteit en de diepgewortelde Russische militaire aanwezigheid in aanzienlijke delen van Oost- en Zuid-Oekraïne niet kan omkeren. Kiev wil aantonen dat de tijd niet automatisch in het voordeel van Moskou werkt en dat ook de Russische samenleving en infrastructuur aan toenemende kosten kunnen worden blootgesteld. De NAVO blijft ondertussen het Oekraïense verzet omvormen tot onderdeel van een bredere Europese militaire transformatie, zelfs terwijl het directe gevaar van een Russische aanval op het grondgebied van het bondgenootschap officieel als niet onmiddellijk wordt omschreven. Daarin ligt het fundamentele probleem. Oekraïne mag dan het slagveld zijn, maar de kwestie waarover wordt gestreden, is steeds meer de structuur van de Europese macht zelf. Rusland streeft naar een veiligheidsorde waarin het militaire bereik van de NAVO wordt beperkt; de NAVO houdt vol dat staten vrij moeten blijven om hun bondgenootschappen te kiezen en dat Moskou geen beperkingen door middel van geweld kan afdwingen. Totdat die tegenstrijdigheid politiek wordt aangepakt, zullen successen op het slagveld waarschijnlijk tijdelijke episodes blijven binnen een veel grotere confrontatie. Rusland kan nog een dorp innemen, Oekraïne kan nog een strook land heroveren, drones kunnen raffinaderijen in brand steken en raketten kunnen bruggen breken, maar geen van deze gebeurtenissen beslecht op zichzelf het onderliggende geschil. Europa beweegt zich steeds dieper een oorlogssysteem in waarvan de machinerie inmiddels gemakkelijker uit te breiden dan te ontmantelen lijkt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het ligt anders.
Het fundamentele conflict is : het globalisme de mensheid.
Het gaat om de AL-MACHT.
Dat globalisme bestaat uit big finance, high tech en military industrial complex : total control.
Een kleine groep ultra-rijken stuurt het aan : o.a. Commissies, Wef, Bilderberg, BlackRock, e.a.
en daar in zijn leden van “het uitverkoren volk”, de aanstichters en aanstuurders.
Helemaal mee eens!!
Note :
de tekst werd veranderd : er moet staan :
het globalisme – tegen – de mensheid.
De Finse president: “We moeten Oekraine bij de NAVO weten te houden, want een land met zo’n modern en goed uitgerust leger laat je toch niet zomaar lopen”.
Het is tijd dan hij uit zijn wazige, lethargische droom ontwaakt.
Een psychologische operatie, van satanische aard en orde ligt aan de basis. Een ware Christen weet dat spirituele oorlogsvoering een realiteit is. Zaken zijn niet louter geopolitiek. Achter geopolitieke machtsstrijd, opereren spirituele krachten en machten, tronen, prinsen etc… Zij, de machten van de duisternis, zijn het die deze zaken in bepaalde richtingen sturen. (Ef. 6)
Ze regeren allen over bepaalde landen, geografische gebieden werden hen toebedeeld.
Bekijk de Zodiac eens met hun kosmische machten.
Moderne conflicten, zoals de huidige spanningen in Oost-Europa, het Midden-Oosten of de rivaliteit tussen grootmachten die vandaag de dag de mens hier verdelen, zijn de tastbare resultaten van een spirituele machtsstrijd tussen deze territoriale vorsten. Aardse legers en grenzen zijn de pionnen in een veel groter, kosmisch schaakspel.
Wie zich hiervan niet bewust is valt ten prooi aan elke laatste trend en reageert simpelweg op de corruptie die er op zulk moment door de atmosfeer vliegt.
Could not agree with you more. If one chooses to look at these events through the Spiritual lens, it’s quite simple – at least to see the demons of Satan in control of worldly institutions and the resulting mayhem and destruction that must occur and is now occurring in various places. It’s the only correct read and getting to know Jesus is the only viable choice for those of us who would like to emerge victorious on the other side. I’m serious as a heart attack, if we continue to deny Christ, we cannot expect anything good in our future.
Amen, Ozark Grandpa. Well said. In a world full of confusion, focusing on Jesus is the only foundation that stands firm. Appreciate your perspective.
As written in Ephesians 6:13
“Wherefore take unto you the whole armour of God, that ye may be able to withstand in the evil day, and having done all, to stand.”
God bless you.
Warme groet!
Als de oorlog een economische oorlog geworden is dan begeven de westerse oorlogshitsers zich op bekend terrein :
Zich bewapenen met geld van dat burgers in potjes verzameld hebben is voor hen bussiness as usual.
En het leuke is, daar is ook nog prive geld mee te verdienen ook.
Zich bewapenen met geld voortkomend uit toekomstige winsten voortvloeiend uit lonkende opbrengsten van grondstoffen, vernietigde infrastructuur en een nog veelbelovendere afzetmarkt indien Rusland door de hoeven zakt is ook niet ondenkbaar
En zich bewapenen door middel van geld voortvoeiend uit toekomstige winst op door de oorlog steeds schaarser wordende goederen is ook een mooie opportunity voor de kansenpakkers.
En dan kan er nog altijd met obligaties, met btw, met rente, met pensioenleeftijd en dergelijke gespeeld worden.
Dus de oorlog met Rusland zorgt voor meerdere redenen om oorlog met Rusland te maken.