De Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent heeft vandaag bekendgemaakt dat de Europese Unie zich “officieel heeft aangesloten” bij de Amerikaanse sanctiecampagne tegen Iran — Operatie Economic Outcast — en stelde de keuze van Teheran in de gebruikelijke zwart-wit-termen voor: volledig wereldwijd isolement en een economie op bestaansniveau, of een weg terug naar de normaliteit. Het leverde een indrukwekkende kop op. Maar het is een holle kop. Je kunt geen embargo instellen tegen een handelspartner waarmee je al bent gestopt met handelen, en in economische zin is dat precies wat Europa jaren geleden al heeft gedaan. Vandaag heeft het daarover slechts een persbericht uitgegeven.
De handel waarmee Europa dreigt te stoppen, bestaat nauwelijks
Eén cijfer vat de hele zaak samen. In 2025 bedroeg de totale handel in goederen tussen de Europese Unie en Iran ongeveer 3,7 miljard euro – ruwweg 4 miljard dollar – tegenover de totale buitenlandse handel van Iran van zo’n 182,6 miljard dollar. Europa is dus goed voor ongeveer 2 procent van de Iraanse handel. Dat is de omvang van de invloed waarmee nu wordt gezwaaid: een afrondingsfoutje dat wordt voorgesteld als een donderslag bij heldere hemel, schrijft Larry Johnson.
En het is een holle 2 procent, omdat de handelsstroom bijna volledig in één richting gaat. Europa verkoopt nog steeds een beetje machines, chemicaliën en geneesmiddelen aan Iran — ongeveer 3 miljard euro, ofwel 4 tot 5 procent van de Iraanse importrekening. Het koopt bijna niets terug: de EU-invoer uit Iran bedroeg 0,76 miljard euro, minder dan 1 procent van de Iraanse export, aangezien Europa geen noemenswaardige hoeveelheden Iraanse olie meer afneemt. Duitsland, Italië en Nederland zijn samen goed voor bijna tweederde van zelfs dit restant. Trek je dat volledig terug, dan breng je een paar exporteurs in Stuttgart en Milaan veel meer schade toe dan dat je de schatkist in Teheran in de problemen brengt.
De invloed van Europa is al jaren geleden opgebruikt
De ineenstorting die Europa nu officieel vastlegt, heeft zich al langzaam voltrokken, gedurende meer dan een decennium. De handel tussen de EU en Iran bedroeg in 2011 meer dan € 27 miljard en bereikte in 2017 € 20,7 miljard, tijdens de periode waarin het nucleaire akkoord van kracht was – een tijd waarin Europa daadwerkelijk een belangrijke Iraanse partner was, goed voor zo’n 15 tot 20 procent van de handel van Teheran. De terugtrekking van de VS in 2018 zorgde voor een eerste terugloop; de trend keerde zich nooit om; een nieuw sanctiepakket van de EU in januari 2026 zorgde voor een verdere afname. In 2025 bedroeg de handel nog slechts 3,7 miljard euro. Europa heeft in zeven jaar tijd plank voor plank zijn eigen brug naar Iran afgebroken, en Iran heeft allang nieuwe bruggen gebouwd – vooral naar China, dat het grootste deel van zijn olie afneemt, en naar de VAE, Turkije en Irak voor de rest. De prijs van het marginale Iraanse vat wordt bepaald in Shandong, niet in Rotterdam. Europa heeft niets meer in handen om weg te nemen.
Sancties vanuit een ziekbed
Wat dit gebaar nog erger maakt dan louter een leeg gebaar: Europa verklaart Iran de economische oorlog op precies het moment dat zijn eigen grote economieën zich dat het minst kunnen veroorloven — en terwijl ze worden leeggebloed door de oorlog die Europa nu juist financiert.
De eurozone kroop in het eerste kwartaal van 2026 voort met een groei van 0,1 procent, de zwakste in bijna een jaar, terwijl de samengestelde PMI in krimp bleef steken en de energie-inflatie rond de 11 procent schommelde. Dat laatste cijfer is veelzeggend, omdat het een direct gevolg is van deze oorlog: de schok door Iran en de afsluiting van de Straat van Hormuz zorgden voor een sterke stijging van de brandstofprijzen in economieën die, in tegenstelling tot de Verenigde Staten, hun energie importeren. De Europese Centrale Bank heeft gewaarschuwd dat een langdurig conflict Duitsland en Italië tegen het einde van het jaar in een technische recessie zou kunnen storten.
De details zijn somber. Duitsland – de grootste Europese handelspartner van Iran, en dus het land dat het meest te verliezen heeft van die toch al schaarse handel – is ook het grootste slachtoffer van het continent. Het heeft al twee opeenvolgende jaren van recessie doorstaan, zijn productiesector is met zo’n 15 procent gekrompen ten opzichte van de piek in 2017 – wat economen nu regelrechte deïndustrialisering noemen –, zijn kroonjuweel in de automobielsector schrapt tienduizenden banen en de werkloosheid staat op het hoogste niveau in twaalf jaar. Een recessie in 2026 zou de vierde in vier jaar zijn, een uitkomst die na de oorlog zijn weerga niet kent. Frankrijk is tegelijkertijd verlamd — een tekort van bijna 5,1 procent van het bbp, de vijfde premier in twee jaar tijd, en een naar beneden bijgestelde groeiprognose van 0,4 procent. Italië ploetert voort met een groei van bijna 0,5 procent, terwijl de consumenten daar juist zeer kwetsbaar zijn voor de energieschommelingen die deze oorlog veroorzaakt.
Het beeld is dus als volgt: een blok waarvan de grootste economie onder invloed van een energieschok aan het de-industrialiseren is, waarvan de op één na grootste financieel onbestuurbaar is, en waarvan de derde slechts één slecht kwartaal verwijderd is van een recessie, heeft er vrijwillig voor gekozen het conflict dat de energierekening opdrijft te verlengen — door af te zien van een klein beetje handel dat Teheran bijna niets kost en de eigen exporteurs juist aanzienlijk meer. Duitsland steekt een brug in brand die het nog zou kunnen gebruiken, terwijl het in een huis staat dat ook in brand staat.
Het enige voorbehoud, en waarom het ook mislukt
Eerlijk gezegd ging “Operation Economic Outcast” nooit echt over de schamele handel van Europa zelf met Iran. Het is een wapen in de vorm van secundaire sancties – de dreiging om elk bedrijf of land dat zaken doet met Iran uit het dollarsysteem te sluiten – en de theoretische waarde van Europa ligt niet in de goederen die het niet meer verkoopt, maar in de financiële en scheepvaartknelpunten die het controleert: euroclearing, Europese banken, de herverzekerings- en P&I-clubs die tankers verzekeren. Maar die invloed is gericht op de handel van Iran met derde landen, voornamelijk China — en Bessent heeft opvallend genoeg geweigerd te zeggen of Washington daadwerkelijk Chinese banken zal sanctioneren, omdat iedereen begrijpt wat dat zou kosten. Iran heeft ondertussen zeven jaar besteed aan het opnieuw opbouwen van zijn handel via Chinese banken, afwikkeling in yuan, ruilhandel en een schaduwtankervloot die zo is ontworpen dat deze buiten het bereik van Europese bureaucratie valt. De Amerikaanse zeeblokkade heeft dit jaar ogenschijnlijk meer gedaan om de Iraanse export te verstikken dan welke sanctielijst dan ook. Dat Europa zich hierbij aansluit, verhoogt het nalevingsrisico voor het handjevol Europese bedrijven dat nog steeds door Iran wordt verleid. Het doet in wezen niets aan de Chinese raffinaderijen, die de daadwerkelijke markt vormen.
Een sanctie is zoveel waard als wat ze een doelwit ontzegt dat het doelwit niet gemakkelijk kan vervangen. In die zin heeft Europa vrijwel geen troeven meer: de directe handel met Iran is geslonken tot ongeveer 2 procent van Teherans handel, in goederen die Iran al uit China, Turkije en de Golf haalt, en het enige kanaal waar Europa nog van belang zou kunnen zijn, wijst naar een Peking waarmee Washington geen confrontatie aangaat. Wat deze stap niet alleen zinloos, maar ook enigszins zelfvernietigend maakt, is dat Europa deze neemt vanuit een ziekenbed – met een industriële motor die vastloopt en energiekosten die juist door deze oorlog de hoogte in schieten – om de strijd te verlengen die deze kosten juist opdrijft. De aankondiging straalt westerse eenheid uit en legt de EU vast in de geschiedenisboeken. Als slag tegen Iran is het een losse flodder, afgevuurd met een trillende hand.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het zgn democratische Westen met haar waanzinnige sanctiebeleid, die net als tegen Rusland als een (in dit geval) heel klein boemerangeffect terugkomt. Maar het effect naar de overige landen is m.I. veel groter. Die landen verliezen toch alle vertrouwen in het handeldrijven met het westen. Als je als land niet voldoet aan de door het westen opgelegde regeltjes, dan zwaait er wat. Dan volgen er beslagname van tegoeden (zie tegen Rusland) of wel er komen andere economische / financiële sancties. Dus daaaag vertrouwen en de gewenste afbraak van Europa/ pleuro gaat gestaag verder.
Alles loopt op plan om Europa in de afgrond te duwen. Usa wenst geen Europa als concurrent op de wereldmarkt en moet dus ter ziele. En de hoge poppetjes voeren het door de usa poppetjes opgelegde beleid uit ten koste van het Europese volk.
Niet Iran komt in een isolement maar de domme politici van de VS en de Eu en met hun de bevolkinge
Geen domme politici, een agenda. En Europa gaat kapot, precies zoals de bedoeling is, dat hebben ze bij het WEF geleerd.
Met alle sancties, indien China alle export stillegt van drones, de elektromotoren en accus voor drones, dan produceren Oekraïne, eu en de vs geen drones meer.
indien China wereldwijd export verbod afkondigt van zeldzame metalen die nodig zijn voor radar systemen, dan produceert het westen nog nauwelijks radar systemen.
Dat in het wilde weg boycotten kan heel gevaarlijk als een boemerang terugslaan.
oud gezegde: holle vaten klinken het hardst
Gijp,
wat je zegt , klopt ; het is inderdaad een agenda, maar ergens is het ook dom en totaalverdorven