In de klinieken waar gewelddadige daders met psychiatrische diagnoses verblijven, zijn met name de “nieuwe migranten” vanaf 2015 onevenredig sterk vertegenwoordigd. Dit geldt in het bijzonder voor schizofrenie. Het onderwerp en de vraag naar de oorzaken zijn sterk taboe.
De forensische psychiatrie is een deelgebied van de psychiatrie dat zich bezighoudt met de beoordeling, de opname en de behandeling van psychisch zieke daders. Het onderwerp van psychisch zieke migranten die misdrijven plegen, werd daarbij jarenlang bijna systematisch buiten beschouwing gelaten, schrijft Eric Angerer.
De feiten
In april 2026 verscheen in het vakblad “Medial Tribune” een artikel met de titel “Mensen zonder Duitse nationaliteit zijn oververtegenwoordigd in de psychiatrische gedwongen opname”.
Volgens dit artikel zouden mensen zonder Duits paspoort inmiddels ongeveer drie keer zo vaak in de psychiatrische dwangopname vertegenwoordigd zijn. Dit komt, zo wordt een van de sprekers geciteerd, ongeveer overeen met het uit onderzoek bekende relatieve risico van personen met een migratieachtergrond om een psychose te ontwikkelen. Concreet gaat het natuurlijk om mensen met bepaalde (!) migratieachtergronden.
Maar de in het artikel gepresenteerde gegevens worden nog veel ingrijpender, bijvoorbeeld met betrekking tot de situatie in Baden-Württemberg. Daar bedroeg het aandeel van mensen met een migratieachtergrond eind 2024 46 procent. De “nieuwe” migranten echter, dat wil zeggen alleen degenen die vrijwel uitsluitend vanaf 2015 het land zijn binnengekomen, zouden nu al een aandeel van 20 procent uitmaken.
Verder staat er: epidemiologisch gezien is deze groep zeven keer zo sterk oververtegenwoordigd in vergelijking met de “klassieke” migranten. Een zeer opmerkelijke bevinding, waar we hieronder nog op terug zullen komen.
Zoals de psychiater Wolfgang Meins op achgut.com over dit onderwerp uiteenzet, kan uit verschillende grootschalige internationale epidemiologische studies worden geconcludeerd dat schizofrenie bij de migranten die vooral sinds 2015 naar Duitsland zijn gekomen, gemiddeld ongeveer drie keer vaker voorkomt dan bij de autochtone bevolking. Bovenaan staan daarbij migranten uit Sub-Sahara-Afrika met een meer dan vier keer zo hoog risico op deze aandoening.
Beoordeling door een psychiater: negatieve selectie en invloed van het IQ
De Duitse en internationale psychiatrie schrijft deze gegevens in alle ernst grotendeels toe aan factoren als “discriminatie” en “sociale uitsluiting”. Meins vindt dat belachelijk. Vooral ook omdat er geen serieuze onderzoeksinspanningen zonder linkse ideologische oogkleppen worden ondernomen.
Volgens Meins moeten twee verklaringsmodellen, die tot nu toe in de lokale discussie volledig buiten beschouwing zijn gebleven, nader worden onderzocht, namelijk ten eerste “met betrekking tot de frequentie, namelijk de vraag of en in hoeverre het veelvuldig voorkomen van schizofrenie bij migranten hier ook het gevolg is van negatieve selectie, dat wil zeggen dat het toevallig vaker dan gemiddeld degenen met een verhoogd risico op schizofrenie of een zich reeds ontwikkelende schizofrene psychose naar ons toe trekt”.
Inmiddels zou, als men dat echt zou willen, de hypothese van een dergelijke negatieve selectie van migranten uit bepaalde landen van herkomst relatief eenvoudig kunnen worden onderzocht, namelijk door middel van een bloedmonster, waaruit vervolgens een zogenaamde polygene risicoscore voor schizofrenie wordt bepaald. Deze methode laat weliswaar nog geen definitieve uitspraak voor het individuele geval toe. Ze maakt echter geanonimiseerde vergelijkingen mogelijk tussen steekproeven van gemiddelde omvang, waaruit dan bijvoorbeeld blijkt dat degenen die vanuit een bepaalde Afrikaanse regio of een bepaald land naar ons land zijn gekomen, gemiddeld een met een factor X hoger risico op schizofrenie vertonen dan een vergelijkingsgroep van bijvoorbeeld degenen die thuis zijn gebleven.
En ten tweede is het “eindelijk tijd om te erkennen dat de belangrijkste risicofactor – na schizofrenie bij een van de ouders – namelijk een laag IQ, absoluut in aanmerking moet worden genomen om tot werkelijk zinvolle resultaten te komen”.
Volgens de volgens Meins beste studie over dit onderwerp stijgt het risico op schizofrenie met 3,8 procent voor elk IQ-punt dat ontbreekt. Als men nu rekening houdt met de resultaten van IQ-metingen in verschillende landen, zou dat aanzienlijke gevolgen kunnen hebben voor de kans op een schizofrene aandoening.
Terwijl Europeanen een gemiddeld IQ van 100 hebben en Oost-Aziaten van 110, ligt dat van Syriërs op 79 en dat van Gazanen (met hun extreem hoge percentage huwelijken tussen familieleden) op een dramatische 67,9. Professor Heiner Rindermann komt in een onderzoek naar het IQ van asielzoekers in Duitsland tot de volgende conclusie: Aan de onderkant bevonden zich Eritrea en Somalië met een IQ van respectievelijk 75 en 78, in het midden Afghanistan en Irak met 84 en 85, en aan de top Syrië, Turkije en Iran met 91, 92 en 96.
Andere mogelijke factoren
NIUS schrijft: “Ze moorden, steken mensen neer of plegen andere bloedige misdaden – en toch komen ze er steeds weer ongestraft mee weg: buitenlandse daders krijgen inmiddels bijna reflexmatig de diagnose “ontoerekeningsvatbaar” opgelegd. In plaats van boete te doen voor hun daden, komen ze in psychiatrische instellingen van de staat terecht en worden ze verzorgd.”
Het is inderdaad goed voorstelbaar dat ernstige psychische aandoeningen bij de genoemde groep personen door belanghebbenden (advocaten, de mainstream media, de politiek) vaak slechts als voorwendsel worden gebruikt. Zo kon de discussie lange tijd worden afgeleid van de kwesties van massale immigratie en islamisering. Dit zou het aandeel van asielzoekers onder de bewoners van forensische psychiatrische instellingen statistisch kunnen verhogen.
Daarnaast komt nog bij dat de verdachte vaak afkomstig is uit een heel andere cultuurkring die de deskundige vreemd is, wat de weg kan effenen voor verkeerde interpretaties. Bovendien kan – en dat staat hier niet geheel los van – het maken van een geldig onderscheid tussen psychische aandoeningen, religieuze waanideeën en jihadisme zeker problemen opleveren – en uiteindelijk, “cultuurgevoelig“ en politiek gewenst, in geval van twijfel in het voordeel van de psychiatrische diagnose uitvallen.
Ook in de jeugdpsychiatrische praktijk zijn deze thema’s niet onbekend. Bijvoorbeeld wanneer radeloze politieagenten ’s nachts jonge Arabische mannen binnenbrengen – die op papier “onbegeleide minderjarigen” zijn en in de stad als gekken hebben gereld – omdat ze niet weten wat ze met hen aan moeten (en die vervolgens samen met Europese jongeren op een afdeling terechtkomen). Zijn ze werkelijk ziek of leven ze slechts een in hun eigen culturele context wijdverbreide mix van agressiviteit, zelfmedelijden en minderwaardigheidscomplexen uit, verhuld door de arrogantie van de “ware gelovigen”, de aanbevolen oneerlijkheid tegenover ongelovigen en gewelddadigheid?
Hamed Abdel-Samad, zoon van een Egyptische imam en zelf islamcriticus, analyseert in het zevende hoofdstuk van zijn boek “Mohammed – een afrekening” de psyche van de stichter van de religie. Hij beschrijft hem als een gekrenkte buitenstaander, een ziekelijke tiran, narcist en paranoïde met hypergrafie als gevolg van temporale kwabepilepsie. Abdel-Samad is van mening dat de zieke psyche van Mohammed zijn weerslag heeft op de mentaliteit van de aanhangers van de islam.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Britse voorlichtingsbrochure voor migranten: Niemand verkrachten, slaan of schoppen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
