Van presidentieel vliegtuig wisselen in Ankara – Waar ging het allemaal om en wie deed wat met wie?

Er gaat bijna geen week voorbij waarin Donald Trump niet het middelpunt en de bron is van een leugen die zo schandalig is, of een beschuldiging die zo gruwelijk is, dat je achterover moet leunen terwijl je naar je computerscherm staart, verbijsterd door de brutaliteit en ongelovig je hoofd schuddend. Maar zelfs na nu al meer dan anderhalf jaar blootstelling aan het Trumpisme is er soms een belediging, een gebaar of een waanzinnig narratief dat je tot iets meer dan dat drijft, vergelijkbaar met de schok bij het besef dat het ons land en zelfs een groot deel van de wereld is dat schade ondervindt van dit idiote optreden. De onthulling vorige week van het voorval met het wisselen van presidentieel vliegtuig in Ankara, Turkije, een maand geleden, is zo’n moment van bewustwording dat juist door zijn absurditeit alles blootlegt wat het afgelopen jaar of zo volledig uit de hand is gelopen.

Zelfs gezien Trumps onwetendheid en zijn overduidelijk aangetoonde gebrek aan empathie voor wie dan ook behalve zichzelf, doet deze Prisoner of Zenda-achtige ontsnapping uit Air Force One via een cateringbusje waarmee maaltijden naar het vliegtuig worden gebracht, denken aan de sombere stem van Rod Serling die vroeger plechtig verkondigde: “We zijn nu de Twilight Zone binnengegaan.” De ontsnapping zou zijn georganiseerd om te ontkomen aan wat is omschreven als een mogelijke Iraanse moordaanslag. Maar de details van wat er daadwerkelijk gebeurde, tillen je ongeloof over alles wat met “DT” te maken heeft naar een geheel nieuw – en veel lager – niveau, schrijft Philip M. Giraldi.

Het verhaal over wat er in Ankara is gebeurd, komt nog steeds naar buiten, maar de kern van het verhaal is als volgt: Kort gezegd was er, volgens een inlichtingenrapport, een complot om president Donald Trump te vermoorden door Air Force One met een of andere raket op te blazen terwijl Trump en zijn gezelschap vertrokken van een NAVO-conferentie in Ankara. Verschillende bronnen beweren dat er aannemelijk en “geloofwaardig bewijs“ was dat Iran achter het complot zat, vermoedelijk om wraak te nemen voor de moord op zijn eigen Opperste Leider Ali Khamenei in februari. Voor wat het waard is: Iran en Turkije delen een lange en grotendeels ongecontroleerde grens, waardoor het smokkelen van een of meer raketten nauwelijks een probleem zou zijn geweest als men wapens had willen binnensmokkelen.

Het inlichtingenrapport, dat door de CIA als “weinig betrouwbaar” werd beschouwd, leidde niettemin onvermijdelijk tot een veiligheidsalarm en een waarschuwing met betrekking tot het geplande vertrek van de Amerikaanse delegatie per vliegtuig. Wat de situatie nog ingewikkelder maakt, is het kennelijke feit dat, zoals sommigen hebben beweerd, de inlichtingen die tot de alarmfase leidden, afkomstig waren uit Israël. Turkse functionarissen vermoeden dat het inlichtingenrapport in feite een verzinsel van Israël was, een list die in de eerste plaats bedoeld was om de president zodanig te terroriseren dat de diplomatie tussen de VS en Iran zou worden gedwarsboomd. Israël heeft nog andere motieven om Trump te willen vermoorden, waaronder het feit dat hij net had ingestemd met de verkoop van in de VS geproduceerde F-35-gevechtsvliegtuigen aan Turkije, waartegen Israël, dat Ankara als een toekomstige vijand beschouwt, zich verzette. Ook hebben premier Benjamin Netanyahu en de Amerikaanse Israël-lobby druk uitgeoefend op Trump omdat zij vrezen dat hij “zacht” is geworden wat betreft het voortzetten van de agressieve oorlog tegen Iran.

Er zijn dus verschillende mogelijke invalshoeken om na te gaan wat de bron is van de “dreiging” om het Amerikaanse vliegtuig op te blazen. Gezien de mogelijke Israëlische connectie – mocht die worden aangetoond – zou men kunnen suggereren dat, zelfs als het complot echt en dus “reëel” was, het niet door Iran zou zijn gepleegd, maar juist een valse vlag-operatie zou kunnen zijn geweest, bedoeld om het vliegtuig door Israël neer te halen en de schuld bij de Iraniërs te leggen. Maar wat nu volgt, is het deel dat velen als gewetenloos zouden beschouwen. Zoals te verwachten was, blijft Trump volhouden dat wat er gebeurde te wijten was aan een “veiligheidsbeslissing” van de Secret Service, maar aangezien de president de Secret Service onder zijn hoede heeft, zou men dit een “dekmantel” kunnen noemen. Waarom de logische weg om de dreiging uit te schakelen – namelijk het vliegtuig ontruimen en de passagiers en bemanning naar een veilige afstand brengen – niet is gevolgd, is onduidelijk. De talrijke journalisten, bemanningsleden en diverse andere reizigers die al aan boord waren gegaan, waren zich niet bewust van de situatie en maakten zich, zonder op de hoogte te zijn van de dreiging, klaar voor vertrek naar het Verenigd Koninkrijk, wat blijkbaar later ook plaatsvond. Sommigen van hen vroegen zich af waar president Trump was, aangezien hij gewoonlijk vóór de vlucht door het vliegtuig slenterde om zijn gebruikelijke onzin te verkondigen.

De afwezige Trump was bezig met wat ik liever de “Chickenwalk Crawl” noem, maar de “Daily Beast” geeft de voorkeur aan “Presidency’s Profile in Cowardice”. Hij en een select groepje medewerkers, waaronder zijn alomtegenwoordige blonde bombshell “speciale assistente” Natalie Harp en minister van Oorlog Peter Hegseth, werden in het geheim uit het vliegtuig gehaald met behulp van een busje van de cateringdienst van de luchthaven, dat normaal gesproken werd gebruikt om voedsel en andere benodigdheden te vervoeren om de voorraden in de passagiersvliegtuigen aan te vullen. Vermoedelijk waren ze bezig een lading BigMacs naar Air Force One te brengen. De overgeplaatste personen kwamen uiteindelijk terecht in een C32A van de Amerikaanse luchtmacht, die eveneens op de luchthaven geparkeerd stond. Hoe het ook zij, en hoewel het hele verhaal vol kunstgrepen en verdraaiingen zit, is het duidelijk dat de president en zijn vrienden uiteindelijk veilig waren, maar hoe zat het met de anderen in het vliegtuig? Zelfs Trumps stafchef Stephen Miller, minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio en minister van Financiën Scott Bessent waren aan boord van Air Force One en blijkbaar niet op de hoogte van wat daardoor een “afleidingsvlucht“ werd om eventuele raketten aan te trekken die in de vliegroute zouden kunnen worden afgevuurd. Hoewel Trump van vliegtuig was overgestapt, werd de schijn opgehouden dat hij aan boord was: Air Force One behield het oorspronkelijke roepnummer dat het gebruikte ondanks het vertrek van de president – en werd daarmee opzettelijk een afleidingsmanoeuvre voor iedereen die de communicatie zou afluisteren, waarmee werd bevestigd dat het “doelwit” nog steeds aan boord was.

Een hoge functionaris van de regering-Trump beweerde woensdag, zoals te verwachten was en heel goed van pas kwam, tegenover journalisten dat de “lokvogel”-Air Force One “op de terugvlucht vanuit Ankara werd beschermd door Amerikaanse gevechtsvliegtuigen”, hoewel er geen aanwijzingen zijn van de Turken die het luchtruim controleren dat dit het geval was. Trump beweert nu ook dat hij zelf een “groter risico” liep dan de inzittenden van de lokvlucht, een belachelijke en doorzichtige leugenachtige verdediging, maar wel een die past bij zoveel dat uit het Witte Huis komt. Misschien moet hij eens praten met zijn perssecretaris Karoline Leavitt, die 24 uur nadat het verhaal over de “lokvogel” bekend werd, ontslag nam. Zij zat in het “lokvogel”-vliegtuig en is misschien wel een beetje van streek uit die ervaring gekomen. Hoe je het ook wendt of keert, het lijkt erop dat als het plan om het vliegtuig neer te halen zowel echt als succesvol was geweest, al die mensen die nog aan boord waren, zouden zijn omgekomen.

Dus de vliegtuiglist van Iran-Turkije-Israël, nu die voorbij is en erover wordt gelogen, is zo goed als een doodlopende weg en niemand zal ervoor worden gestraft of ondervraagd. Wacht maar tot volgende week! Het Pentagon, met de door Israël gecontroleerde vinger van Donald Trump op de nucleaire trekker, zoekt naar manieren om het voeren van regionale nucleaire oorlogen te vereenvoudigen, waarover The Defense Post rapporteert. Volgens hun verslag beweren functionarissen dat de doctrine bedoeld is om het scala aan geloofwaardige reactiemogelijkheden van de president tijdens een crisis met bondgenoten uit te breiden, waardoor de noodzaak om zijn toevlucht te nemen tot een grootschalige nucleaire interventie wordt verminderd. ”Als je daadwerkelijk wilt dat uitgebreide afschrikking geloofwaardig is, moet je de politieke leiders van het land voorzien van nucleaire capaciteiten waarvan het gezond verstand aangeeft dat je ze daadwerkelijk zou kunnen gebruiken”, vertelde een bron binnen het ministerie van Defensie aan het medium. “Anders beperk je de opties van ons leiderschap tot extreme keuzes die de tegenstander niet geloofwaardig zal vinden.’” Wauw! “Nucleaire capaciteiten” die ons “leiderschap… daadwerkelijk kan gebruiken!” Ik kan niet wachten tot dat zover is met Trump aan het roer!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump in het cateringbusje: wanneer een wereldmacht verandert in slapstick

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: