Trump keert terug naar zijn pogingen om vrede in Oekraïne te bewerkstelligen, maar de oorlog moet eerst nog verder rijpen

De Russische president Vladimir Poetin vuurde woensdag het politieke equivalent van een Oroshnik-hypersonische raket af om de recente kritiek van havikachtige facties op de Russische ‘machtsverticaal’ – die in werkelijkheid nooit een eenduidig geheel is geweest – over de toekomstige koers van de oorlog in Oekraïne te pareren.

Poetin kondigde woensdag tijdens een bijeenkomst in het Kremlin met de leiding van het ministerie van Defensie koelbloedig een grote herschikking van Russische commandanten in het gebied van de speciale militaire operatie aan, waarbij hij benadrukte dat hij zijn eigen visie heeft op tactiek en strategie en van plan is de speciale militaire operatie tot een logisch einde voort te zetten, met behoud van de structurele patronen, schrijft M. K. Bhadrakumar.

Simpel gezegd: de Russische Bismarck wil niet door het nageslacht worden herinnerd als iemand die moedwillig de levens van de jeugd van zijn land opofferde om vreemde landen te veroveren ter zelfverheerlijking.

Het is een nobele beslissing — pragmatisch en tactisch, maar ook strategisch. Dit betekent dat de uitputtingsslag van Rusland zal voortduren, maar er is een paradigmaverschuiving te verwachten om maximale druk uit te oefenen op het leiderschap van president Volodymyr Zelensky. De grootschalige raketaanvallen op Kiev van de afgelopen dagen worden inderdaad niet langer door raketafweersystemen onderschept, aangezien de Amerikanen geen overtollige voorraden meer hebben om te missen.

Anders gezegd: er heeft een paradigmaverschuiving plaatsgevonden, nu Russische troepen over de hele frontlinie terrein winnen, terwijl er steeds meer tekenen zijn van demoralisatie binnen het Oekraïense leger, waarvan het commando- en controlesysteem wankel is geworden na het recente ontslag van generaal Oleksandr Syrskyi, de opperbevelhebber van de strijdkrachten, en de vervanging van minister van Defensie Mykhailo Federov.

Poetin heeft zijn vertrouwen uitgesproken in de militaire commandanten die als team hebben samengewerkt bij het voortzetten van de speciale militaire operatie. Ook vanuit politiek oogpunt is Poetin tevreden met de terugkeer van de Amerikaanse regering — en president Donald Trump persoonlijk — in het vredesproces voor Oekraïne.

Er moet ook rekening worden gehouden met het grotere geheel, aangezien de contacten op hoog niveau tussen Washington en Peking intensiveren en Moskou het zich niet kan veroorloven achter te blijven. De Russische sherpa voor de APEC-top in Shenzhen, ambassadeur zonder portefeuille Marat Berdyev, zei onlangs tegen Izvestia: “Het is nog te vroeg om over specifieke bijeenkomsten te spreken. Naar mijn mening zou een dergelijk trilateraal contact [VS-Rusland-China] echter zeer nuttig zijn. Praktisch gezien is het volkomen haalbaar, aangezien de drie leiders van de leidende mogendheden op de aangewezen locatie worden verwacht.“

De eerste persoonlijke ontmoeting op 25 mei in Manilla tussen de ministers van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en Marco Rubio sinds september vorig jaar was zeker een beslissend moment. Oekraïne stond grotendeels centraal tijdens de bijeenkomst. Rubio vertelde de media dat er behoefte was aan “nieuwe voorstellen en nieuwe ideeën”, en voegde eraan toe dat Washington bereid was “een aantal daarvan in de juiste context en vorm” te presenteren.

Dit betekende een afwijking van de akkoorden van Anchorage van afgelopen augustus. Maar Moskou besloot er geen punt van te maken en toonde in plaats daarvan waardering voor het feit dat de VS, na een lange pauze, de inspanningen hernieuwde om het onderhandelingsproces over Oekraïne weer op gang te brengen.

In een daaropvolgend interview met Fox News op 1 augustus kondigde Rubio aan dat Washington opnieuw bereid was om met Moskou en Kiev samen te werken om vrede te bereiken, ondanks de bestaande “strikte rode lijnen” van beide landen. Rubio verklaarde dat Moskou en Kiev “enkele behoorlijk sterke rode lijnen” hebben. Zolang we deze rode lijnen niet dichter bij elkaar kunnen brengen, zullen we ons doel niet bereiken. Maar we zijn bereid om actie te ondernemen.”

Rubio ging ook in op hoe Washington het hoofddoel van zijn diplomatie in de nieuwe fase zag: “De dynamiek van het conflict is de afgelopen maanden enigszins veranderd, nu de Oekraïense kant in staat is diep in Russisch grondgebied door te dringen en de Russen de gevolgen van deze oorlog te laten voelen. Daarom willen we onderzoeken of deze nieuwe dynamiek kan leiden tot een of andere onderhandelde regeling.”

Maar Rubio was zich er ongetwijfeld ook van bewust dat de ontluikende realiteit onder meer bestond uit aanhoudende en grootschalige Russische raketaanvallen op Kiev, en dat een grote dronefabriek van het Amerikaanse bedrijf Terminal Autonomy vorige week werd vernietigd. Volgens The Guardian produceerde dit bedrijf uiterst nauwkeurige drones voor “diepe aanvallen” in Oekraïne, met geleidingssystemen die bestand waren tegen Russische elektronische tegenmaatregelen. Natuurlijk wilden de Russen hiermee een signaal afgeven.

Aan de andere kant trok Trump tijdens de NAVO-top in Ankara op 8 juli een eerder aanbod in om Oekraïne toe te staan Patriot-raketten te produceren; en hij reageerde evenmin op een verzoek van Zelenskyy om een “noodwinterpakket van 300 Patriot-raketten”, zonder te wachten tot de productie onder licentie van start zou gaan.

Het Witte Huis en SpaceX houden zich ook op de vlakte wat betreft het voorstel dat Zelenskyy op 28 juli aan Trump deed om de geografische beperkingen van Starlink boven Russisch grondgebied op te heffen, waardoor Oekraïne de realtimeverbinding van Starlink zou kunnen gebruiken om langeafstandsdrones te sturen tegen mobiele Russische ballistische raketlanceerinrichtingen die diep in Rusland zijn opgesteld.

Bovendien blijkt dat de nieuwe regeling van de Europese bondgenoten van de VS voor Amerikaanse wapenleveranties aan Oekraïne in het kader van het Prioritised Ukraine Requirements List (PURL)-programma vastloopt. Ondanks dat er in maart in het kader van PURL 4,5 miljard dollar naar de Amerikaanse schatkist is gestroomd, zijn er tot nu toe nog geen contracten ondertekend.

Ten slotte zal het ‘Graham-wetsvoorstel’, dat oliesancties tegen Rusland oplegt, wellicht toch niet worden aangenomen vóór het parlementaire reces dat op 10 augustus begint, aangezien het een onderhandelingsmiddel is geworden tussen de Democratische en Republikeinse Partij. Als de behandeling van het wetsvoorstel voortduurt en het Congres onder controle van de Democratische Partij komt, zou de ‘bipartijconsensus’ over het wetsvoorstel wel eens kunnen verdwijnen, zelfs als Lindsey Graham een vage herinnering wordt. Het Witte Huis heeft geen haast om het wetsvoorstel aan te nemen.

Ondanks dergelijke ‘opbeurende’ signalen blijven fundamentele meningsverschillen over de belangrijkste voorwaarden van een vredesakkoord echter verhinderen dat Moskou en Kiev een volwaardige dialoog hervatten. Vanwege het escalerende conflict rond Iran is Washington momenteel niet in staat de nodige druk op Kiev uit te oefenen. Steve Witkoff en Jared Kushner zullen naar verwachting in de tweede helft van augustus een bezoek brengen aan Kiev.

Ondertussen worden de Oekraïense aanvallen op civiele infrastructuur in Rusland alleen maar intensiever, tegen de achtergrond van de Russische Doema-verkiezingen. De Russische vergeldingsraketaanvallen hebben een enorme omvang aangenomen.

Het komt erop neer dat de kans klein is dat Moskou instemt met de nieuwe voorwaarden van Kiev en Washington. Het prille onderhandelingsproces zou dus onvermijdelijk weer bij af zijn, wat op zijn beurt een nieuwe escalatieronde zal ontketenen. Misschien anticipeert Rusland op een dergelijke ontwikkeling.

Een positieve factor is dat Trump zelf zou streven naar ten minste tussentijdse resultaten in de onderhandelingen vóór de tussentijdse congresverkiezingen. Maar aan de andere kant pleit een machtige lobby die het Amerikaanse militair-industriële complex vertegenwoordigt voor voortzetting van het conflict.

De bijeenkomst in het Kremlin op woensdag en de herschikking van de legercommandanten die de speciale militaire operatie in Oekraïne leiden, geven aan dat onderhandelingen alleen haalbaar kunnen worden wanneer de partijen bereid zijn tot wederzijdse concessies, en om dat te bereiken zijn twee voorwaarden nodig, namelijk een Russische overwinning op het slagveld en een regimewisseling in Kiev.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Rusland op ramkoers in Oekraïne: waarom kwam het Kremlin pas na vier jaar op stoom?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: