De tijdslimiet: de grootste of de laatste generatie

Bij nationalistisch rechts is het altijd tijd voor metapolitiek, nooit voor politiek. De argumenten zijn bekend:

Dergelijke argumenten zijn een uitgekiende manier om de nederlaag te verwerken en de onteigening te accepteren. Het zijn excuses voor mislukking. In zekere zin zijn ze zelfs troostend. Ze vertellen ons dat de tijd om in actie te komen altijd in de toekomst ligt, schrijft Kevin DeAnna.

Dat betekent niet dat ze ongelijk hebben.

We mogen ons niet laten misleiden of voor de gek houden. Het systeem is specifiek en opzettelijk opgezet om te voorkomen dat nationalisten via democratische instellingen macht uitoefenen. Moeten we echt geloven dat het ons simpelweg toegestaan zal worden om de macht te grijpen en uit te oefenen, zelfs als we een verkiezingsstrijd winnen die zo vaak gemanipuleerd lijkt? Als het antwoord nee is, dan is het opbouwen van instellingen en een intellectuele voorhoede om een gruwelijke beproeving te doorstaan wellicht het beste, zo niet het enige wat we kunnen doen.

De waarheid is dat het nog te vroeg is om daar iets over te zeggen. Noch overwinning, noch nederlaag is zeker. Geen enkele instelling of grondwet is uiteindelijk in staat zichzelf te verdedigen. Er is geen “regering van wetten“, alleen van mensen, en er is dus geen inherente reden waarom geen enkele instelling of grondwet niet voor onze doelen zou kunnen worden ingezet als er andere mensen aan het roer staan. Belangrijker nog is dat de legitimiteitscrisis waarop elke accelerationistische of separatistische benadering uiteindelijk steunt, niet zomaar vanzelf zal plaatsvinden.

De aard van het systeem moet in de ogen van de massa aan het licht worden gebracht wanneer het zijn eigen regels niet naleeft. Zelfs als men niet in de legitimiteit van het systeem gelooft, moet men in eerste instantie binnen dat systeem om de macht strijden voordat men het kan breken of radicaal kan veranderen. Een crisis moet opzettelijk worden gecreëerd. Ze zal niet zomaar ontstaan, noch zullen de massa’s spontaan ontwaken. “Er zijn nog steeds blanke liberalen in Zuid-Afrika’, zoals het gezegde luidt. Er valt ook geen prijs te winnen voor ideologische zuiverheid in eigen ogen, behalve dat men net als iedereen nog steeds belasting betaalt en zich aan de wetten van het bezettingsregime houdt.

Metapolitiek alleen kan maar een tijdje standhouden. Het moment om in actie te komen is wanneer een concept in het publieke bewustzijn is geïntroduceerd en een massale aanhang heeft verworven. De recente Remigratietop in Portugal markeert het moment waarop we kunnen zeggen dat remigratie mainstream is geworden.

Na afloop van de conferentie hebben Eva Vlaardingerbroek en Dries Van Langenhove meer dan een half miljoen handtekeningen overhandigd aan het Europees Parlement. Zelfs deze bescheiden actie werd aanvankelijk verboden door de burgemeester van Brussel. Van Langenhove heeft al een voorwaardelijke straf gekregen en zijn carrière als gekozen vertegenwoordiger werd voortijdig beëindigd, maar dit houdt hem niet tegen.

Martin Sellner stelt dat de Save Europe Act de praktische uitdrukking is van de patriottische consensus over de noodzaak van remigratie en etnoculturele continuïteit, en dat deze wet “de kloof tussen partijpolitiek en grassroots-activisme zal overbruggen en groepen uit alle hoeken van het continent bij elkaar zal brengen“. Uiteraard hoop ik dat dergelijk optimisme gerechtvaardigd is. Maar zelfs als dat niet zo is, is het een goede aanpak, juist omdat er niet wordt gerekend op één enkele tactiek die de overwinning zal brengen.

Metapolitiek, activisme buiten de partijpolitiek om, het opzetten van parallelle structuren en netwerken buiten de staat, zich verkiesbaar stellen, lobbyen bij degenen die al in functie zijn, en het aandragen van praktische beleidsideeën — al deze zaken moeten gelijktijdig worden gedaan. Welke tactiek, als die er al is, zal zegevieren, hangt grotendeels af van omstandigheden waar we totaal geen invloed op hebben. Cruciaal is dat er georganiseerde groepen klaarstaan die op elke mogelijke ontwikkeling kunnen inspelen.

Onlangs besprak ik de stand van zaken binnen de beweging met Afonso Gonçalves, een van de belangrijkste organisatoren van de Remigratieconferentie en een van de oprichters van Reconquista. Hij belichaamt het tweeledige karakter van de beweging: Reconquista fungeert als pressiegroep, maar hij volgt de Chega-partij en ziet haar groei als een teken van hoop.

Hij merkte op dat er op de conferentie niet alleen optimisme heerste, maar ook een gevoel van urgentie, omdat zijn generatie de laatste is die remigratie “op de manier die wij willen“ kan aanpakken: op een ordelijke, legale manier via overheidsmaatregelen. Aan dit alles zit een tijdslimiet.

Velen hebben opgemerkt dat een van de meest radicaliserende dingen die je online kunt doen, simpelweg het bekijken is van oude video’s van hoe Europese steden er nog maar enkele decennia geleden uitzagen. Het contrast is zo vreemd dat ik denk dat dit een van de redenen is waarom complottheorieën over Tartaria of een andere verloren beschaving die zulke wonderen heeft gebouwd, zo populair zijn. Weinigen kunnen geloven dat we vroeger op deze manier leefden – en dat dit simpelweg werd weggegeven uit lafheid en morele chantage.

De transformatie is opmerkelijk snel gegaan. In Spanje zet de regering, met steun van de rooms-katholieke kerk, stappen om een half miljoen migranten te legaliseren, een aantal dat waarschijnlijk zal oplopen tot drie miljoen vanwege de zogenaamde gezinshereniging. Gonçalves merkte op dat het in zijn jeugd zeldzaam was om in Portugal überhaupt buitenlanders te zien, behalve toeristen; maar nu, binnen slechts 15 jaar, vormen jonge Portugezen in veel wijken een minderheid of zijn ze dat bijna. Net als in Spanje heeft de kerk deze demografische transformatie grotendeels gesteund. Gonçalves stelde dat een van de problemen waarmee de Portugezen worden geconfronteerd, is dat de Estado Novo van António de Oliveira Salazar de massa’s opzettelijk heeft gedepolitiseerd en hen heeft aangemoedigd zich op hun eigen leven te concentreren. Het gevolg is dat veel Portugezen, ook degenen met een basisgevoel voor patriottisme, zich niet bewust zijn van wat er met hun land gebeurt en van de snelheid waarmee de raciale vervanging plaatsvindt. Dit is een impliciete kritiek op de meer aristocratische visie op politiek waar velen van ons graag naar zouden terugkeren, waarbij de massa’s worden geïsoleerd van de politieke sfeer. In plaats daarvan lijkt het erop dat het falen om de massa’s te politiseren en in de staat te integreren, juist toekomstige problemen creëert.

Reconquista richt zich erop als een voorhoedebeweging te fungeren, waarbij gebruik wordt gemaakt van gedurfde slogans, confronterend activisme en een massale aanwezigheid op social media om het immigratievraagstuk in de politiek te forceren. Gonçalves heeft een grotere aanwezigheid op social media dan wie dan ook in de Portugese politiek, inclusief de premier. Deze inspanningen hebben Chega gedwongen zich expliciet te profileren als een anti-immigratiepartij, in plaats van louter een populistische partij die vaag mompelt over “corruptie“ of gemakkelijke thema’s zoals transgenderisme.

Uiteindelijk is het centrumrechts dat het bestaande systeem gebruikt om zichzelf in stand te houden, en daarom moet vooral centrumrechts het doelwit zijn.

Toch roept dat een belangrijke vraag op over ‘rechts’. Iedereen trekt immers zijn eigen grenzen over wat als het authentieke rechts geldt en wat louter gecontroleerde oppositie is. De meesten van ons denken dat we tot de eerste categorie behoren; het is niet moeilijk om online iemand te vinden die ons minachtend zal vertellen dat we deel uitmaken van de tweede. Tegelijkertijd koestert iedereen ook een gedeelde minachting voor de lafaards van centrumrechts, maar ten minste een deel van hen zal zich bij ons moeten aansluiten als we daadwerkelijk de macht willen veroveren. Gonçalves stelde dat de immigratiekwestie bepalend zal worden voor de twee politieke kampen, maar dat uiteindelijk slechts een minderheid van centrumrechts zich bij de nationalisten zal aansluiten – ongeveer 25%, afgaande op de tweede verkiezingsronde. Dit is echter geen onbeduidend aantal. Veel goedbedoelende, zij het naïeve patriotten blijven binnen centrumrechts en zullen overstappen naarmate de polarisatie toeneemt.

Dit vereist de opbouw van een nationalistisch rechts dat intellectueel onderlegd en serieus is, en bereid is een populistisch economisch programma te hanteren en de nadruk te leggen op de financiële voordelen die remigratie voor gewone Europeanen zal opleveren, als we een stabiele regeringscoalitie willen vormen.

Dit alles kost tijd, en die tijd hebben we niet. Jonge Europeanen staan voor de angstaanjagende keuze om de grootste generatie van hun volk te worden, of mogelijk de laatste.

Maar er is veel meer hoop dan er zelfs tien jaar geleden was. Wat er op het spel staat is duidelijk en de organisaties, instellingen en bewegingen worden opgebouwd. De tactieken zullen divers, veelomvattend en zelfs tegenstrijdig moeten zijn, aangezien we verschillende kiezersgroepen moeten aanspreken en ons moeten voorbereiden op onbekende omstandigheden. Toch is er een samenhang en richting in de beweging die er voorheen niet was.

We zijn niet louter “populisten“ die pleiten voor een allegaartje van „anti-establishment“-kwesties, maar nationalisten die een programma van remigratie uitdragen, expliciet om de politieke, economische en biologische toekomst van de westerse mens veilig te stellen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Immigratie, emigratie en remigratie

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: