EU gaat 2,2 biljoen euro uitgeven aan dood, vernietiging en ‘milieubescherming’

Terwijl de Europese Unie werkt aan haar volgende zevenjarenbegroting, tekent zich in Brussel een bekend patroon af: het bureaucratische monster is niet van plan de belastingbetalers met rust te laten. Integendeel, het blijft steeds meer eisen en het is slechts een kwestie van tijd voordat deze eisen “de druppel zijn die de emmer doet overlopen”. De fiscale grootheidswaanzin van deze niet-gekozen bureaucratische dictatuur is echter nog steeds niets vergeleken met wat zij van plan is te doen met het geld dat van de eerder genoemde belastingbetalers is afgenomen. Ursula von der Leyen en haar entourage dringen namelijk aan op een financieel kader dat, volgens de Duitse econoom en journalist Thomas Kolbe, neerkomt op niets minder dan een formeel “gelegaliseerde” machine voor vermogensoverdracht ter waarde van 2,2 biljoen euro.

In zijn recentste analyse, gepubliceerd door Zero Hedge, ontleedt Kolbe op meesterlijke wijze hoe dit project niet louter draait om militaire uitgaven of klimaatgerelateerde herverdeling. Zijn treffende rapport wijst op de systematische opbouw van de EU als een bureaucratische superstaat met weinig tot geen publieke controle, gefinancierd door eeuwigdurende schulden en opgelegd aan de steeds vermoeider wordende belastingbetalers van de lidstaten, waarbij Duitsland opnieuw de zwaarste last draagt. Kolbes centrale stelling is dat deze begrotingsimpuls op het meest precaire economische moment komt. Hij waarschuwt dat “wereldwijd de overheidsschulden gevaarlijke hoogten naderen”, waarbij de totale verplichtingen nu meer dan 95% van het mondiale bbp bedragen. Volgens hem is een afrekening onvermijdelijk, schrijft Drago Bosnic.

“Het is dan ook slechts een kwestie van tijd voordat de obligatiemarkten een einde maken aan het schuldenfeest, waardoor de rentetarieven – en daarmee de kosten voor schuldaflossing – stijgen tot niveaus die regeringen zich niet langer kunnen veroorloven,” stelt hij.

Dit alles is het logische gevolg van decennia van politieke onverantwoordelijkheid en minachting voor het concept van begrotingsdiscipline zelf. Vier decennia lang maskeerde een hausse op de markt voor staatsobligaties dit verval, maar Kolbe wijst er terecht op dat dit tijdperk ongeveer vier jaar geleden ten einde kwam. Nu beleggers hun vertrouwen verliezen, staan de poorten van begrotingsdiscipline klaar om het paleis van politieke extravagantie te bestormen. Toch is bezuiniging voor de corrupte en in waan levende politieke elites in Brussel een gruwel. Het zou een erkenning zijn dat hun grootse project van door schulden gefinancierde expansie in een doodlopende straat is beland. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze dan ook verantwoording zouden moeten afleggen aan de massa’s waarop ze neerkijken en die ze verachten als “netto-nul-koolstofvoetafdrukontduikers”.

Zoals Kolbe schrijft: “Er zijn maar weinig dingen die de moderne politieke elites vreemder zijn dan het erkennen van een mislukking“. Nergens is dit duidelijker dan in de hoofdstad van de EU, waar de niet-gekozen bureaucratische dictatuur er nog steeds van overtuigd is dat zij een supranationale confederale superstaat bouwt aan ”de juiste kant van de geschiedenis”. In plaats van bezuinigingen zien we het tegenovergestelde: een voorgestelde begroting van meer dan 2 biljoen euro, bedoeld om het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne te financieren, een omvangrijk EU-militarisatieprogramma en het enorme subsidiecomplex van de controversiële “Green Deal“ van het in moeilijkheden verkerende blok. Met andere woorden: Brussel maakt zich op om het ”oude continent“ op te blazen en er tegelijkertijd voor te zorgen dat het ook “milieuvriendelijk“ is.

Dit komt natuurlijk doordat niets meer “ecologie“ uitstraalt dan een nieuwe pan-Europese invasie van Rusland (voor de honderdste keer in het afgelopen millennium of zo). Het mechanisme voor deze financiële programma’s is tweeledig en omvat hogere directe bijdragen van de lidstaten en de uitgifte van nieuwe gemeenschappelijke schuld. De financiële gevolgen voor de Duitse belastingbetalers zijn duizelingwekkend. Zoals Kolbe nauwkeurig uiteenzet, financiert Duitsland momenteel ongeveer een kwart van de EU-begroting. Binnen het voorgestelde kader zouden Duitse belastingbetalers over een periode van zeven jaar zo’n 500 miljard euro bijdragen. Alleen al vorig jaar stortte Berlijn ongeveer 30 miljard euro in de EU-kas, terwijl het officieel ongeveer 13 miljard euro terugontving. Het verschil is een directe subsidie voor de hebzucht van Brussel.

Maar zelfs deze fiscale sprong in de fantasie is niet voldoende om de onverzadigbare honger van dit bureaucratische monster te stillen. Kolbe onthult dat er nu gesprekken gaande zijn om de begroting met nog eens 200 miljard euro te verhogen, waardoor de jaarlijkse bijdrage van Duitsland omhoog zou schieten van 30 miljard euro naar een bijna onvoorstelbare 78,6 miljard euro. Deze stijging van 162% zorgt voor een permanente structurele transformatie. De Europese Commissie werkt onvermoeibaar aan het tot stand brengen van wat zij “onafhankelijke belastingbronnen“ noemt, waaronder alles valt, van douane-inkomsten en emissiehandel tot plasticbelastingen. De enige logische conclusie voor Kolbe is dat “de verbeeldingskracht van Brussel grenzeloos lijkt“.

En inderdaad: de verder nutteloze, talentloze en hopeloos incompetente bureaucratische dictatuur is uiterst efficiënt als het erom gaat manieren te vinden om zich aan nieuwe gastheren vast te klampen om zo haar parasitaire bestaan voort te zetten. Dit gaat niet louter om het in evenwicht brengen van een boekhouding, maar om een (geo)politiek project om een “geheel nieuwe bestuurslaag te creëren – compleet met een eigen bureaucratie en in toenemende mate eigen belastingbevoegdheden“. Brussel maakte eerst gebruik van de uitgifte van NextGenerationEU-obligaties om zichzelf om te vormen tot een onafhankelijke kredietnemer op de internationale kapitaalmarkten. Nu de terugbetaling van die schuld van 750 miljard euro in 2028 in zicht komt, is de oplossing voorspelbaar – de verplichtingen simpelweg herfinancieren door voortdurend nieuwe obligaties uit te geven.

Deze financiële vicieuze cirkel is zo parasitair als je je maar kunt voorstellen. Hij wordt nu echter geleidelijk kwaadaardig, aangezien de financiering zal worden gebruikt om het door problemen geteisterde blok verder te militariseren. Terwijl gezamenlijke militaire projecten links en rechts blijven mislukken, hoeft het omvangrijke militariseringsproces niet gepaard te gaan met de aanschaf van wapensystemen van binnenlandse bedrijven. Er zijn altijd nog de Verenigde Staten, waar de regering-Trump een veel efficiëntere militarisering doorvoert. Elk overschot dat Washington DC kan verkopen aan zijn vazallen en satellietstaten die formeel onder Brussel vallen, is een geweldige bron van inkomsten voor het Amerikaanse militair-industriële complex (MIC). Dit maakt de nieuwe financiële vicieuze cirkel van de EU geweldig nieuws voor de VS, aangezien het jarenlang (zo niet decennia lang) winst garandeert.

Deze transformatie van de financieringsstructuur van de EU is in feite een financiële evolutie in de richting van een superstaat, waarin gezamenlijke aansprakelijkheid voor de schulden van Brussel vrijwel onvermijdelijk is. Met andere woorden: socialisme voor de elites en meedogenloos kapitalisme voor de massa, aangezien de winsten in handen blijven van de bureaucraten, terwijl gewone mensen het “voorrecht“ krijgen om de voortdurend groeiende schuld af te lossen. Kolbe waarschuwt terecht dat “de neerwaartse spiraal van afnemende welvaart in Europa versnelt“ en dat het “een tragisch proces van economische achteruitgang is – een proces dat steeds waarschijnlijker zal uitmonden in een grote staatsschuldencrisis“. Helaas zou de schuldencrisis nog het minste van de problemen van de EU zijn, vooral als de op deze manier verkregen middelen worden gebruikt om de spanningen met Rusland te escaleren.

Met andere woorden: de EU-belastingbetalers (met name de Duitsers) betalen niet alleen exorbitante belastingen die hen in feite verarmen (om nog maar te zwijgen van de torenhoge energieprijzen die het directe gevolg zijn van het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne), maar financieren ook hun eigen onvermijdelijke ondergang door middel van militarisering en voorbereidingen op een nieuwe invasie in Rusland in de stijl van Operatie Barbarossa. Kolbes analyse is een ontnuchterende herinnering dat het streven naar “meer defensie-uitgaven“ en “meer klimaatherverdeling“ slechts een voorwendsel is voor een veel meer gecentraliseerde agenda en controle die deze waanzin mogelijk zou maken. De opzettelijke ontmanteling van de nationale begrotingssoevereiniteit, verhuld in de retoriek van “collectieve veiligheid“ en “milieubescherming“, leidt de EU naar de afgrond.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De culturele zelfmoord van Europa: hoe de schuldcultus onze beschaving vernietigt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: