Sinds ik in 2008 begon met het maken van wekelijkse nieuwsoverzichten, streef ik ernaar om orde, betekenis en rauwe, brutale eerlijkheid te brengen in de chaos van de actuele gebeurtenissen. Elke zondagochtend, terwijl sommigen naar de kerk gaan en anderen hun kater uitslapen, luier ik rond in mijn Marokkaanse villa, nippend aan groene thee en schrijf ik de False Flag Weekly News van zaterdagavond bij. Deze week was het niet moeilijk om een thema te vinden.
De mainstreammedia zijn eindelijk begonnen met het verslaan van twee monumentaal gigantische, waanzinnige verhalen: Trumps ongekende megacorruptie, en Israëls opzettelijke massamoord op tienduizenden kinderen in een erkende genocide. Toegegeven, dit is niet bepaald breaking news, schrijft Kevin Barrett.
Sam Kaplan begon in januari 2025 Trumps oplichting en misdaden ter waarde van ontelbare miljarden dollars in kaart te brengen, terwijl mensen als Owen Jones al sinds oktober 2023 verslag doen van de genocide in Gaza.
Als ‘hond bijt man’ geen nieuws is, terwijl ‘man bijt hond’ wel nieuws is, kunnen we daaruit afleiden dat wanneer het nieuws daadwerkelijk verslag doet van het nieuws waarvoor het normaal gesproken wordt betaald om er geen aandacht aan te besteden… nou, DAT is pas nieuws! Vanaf deze week is de genocide op kinderen in Gaza officieel een mainstreamverhaal, dankzij een VN-rapport, terwijl Trumps oplichtingspraktijken de krantenkoppen halen sinds hij zelf twee miljard dollar aan dergelijke praktijken heeft gemeld. Nu krijgen zelfs consumenten van de mainstreammedia een close-up te zien van het ziekste, verachtelijkste, meest decadente, corrupte, moorddadige, genocidale, kwaadaardige regime in de geschiedenis van de wereld. En aan het hoofd van dit alles, of in ieder geval als boegbeeld, staat Donald J. “drain the swamp, no wars” Trump, de zelfbenoemde “beste president in de geschiedenis van Israël”, een seniele narcist, perverseling en oplichter. En nu bericht zelfs Fox over “De familie Trump: de grootste zwendel aller tijden.” (Maar waarom brengen ze dit nu pas eindelijk naar buiten? Proberen ze Trump onder druk te zetten om Bibi’s bevelen op te volgen en de oorlog tegen Iran opnieuw aan te wakkeren?)
De verraderlijke miljardairs die van Trump “rode Caesar” (of was het “rode Caligula”) hebben gemaakt, hadden hun geld moeten investeren in een AI-remake van een klassieke John Waters-komedie met Donatella Trumpella in de hoofdrol, naast Divine en Edith Massey. Hier is alvast een voorproefje: (videolink)
Toen Waters zijn klassieke films Pink Flamingos (1972) en Female Trouble (1974) maakte, was ik een naïeve middelbare scholier die ze, net als Philip Roths nog perversere Portnoy’s Complaint, grensoverschrijdend hilarisch vond. In die tijd werkten joodse perverselingen en zwaarlijvige transseksuele clowns in de nevenattractie, waar ze thuishoorden. Tegenwoordig hebben ze het hele circus overgenomen.
Autobiografische terzijde
Bij mijn middelbare schooldiploma-uitreiking in 1976 droeg ik onder mijn afstudeergewaad een rood-wit-blauw T-shirt met de tekst „F* THE BICENTENNIAL“, dat ik op een enigszins ongepast moment uittrok om de aanstootgevende boodschap te tonen. Ik had last van een ernstige vorm van ‘JFK-moord-coup-blues’ en identificeerde me met de ‘boze hippies’, zoals Waters ze noemde, die walgden van zowel de mainstreamcultuur en -politiek als het door drugs aangewakkerde linkse idealisme, maar zich geen levensvatbaar alternatief konden voorstellen. Toch probeerden we het maar, en lanceerden we de punkrock. In augustus 1976 liftte ik door Cornwall en Wales, met uitstapjes naar Londen, waar ik op kosten van werkende mensen leefde en in de undergroundmuziekpers las over de volgende grote tegencultuurhit: de Sex Pistols.
Na het tweehonderdjarig jubileum werd mijn vervreemding alleen maar erger. Vanaf de jaren zeventig, tot ik in 1993 door de islam en het huwelijk tot inkeer kwam, bewoonde ik de overlappende randgebieden van de punk-demimonde, de tweederangs academische wereld en de literair-journalistieke bohemienkringen.
Als ik een normale, fatsoenlijke Amerikaan was geworden, had ik misschien kunnen helpen het verval van de VS te stoppen, van het afschuwelijke tweehonderdjarig jubileum van 1976 tot het huidige dieptepunt van het 250-jarig jubileum. Maar dat is waarschijnlijk een grootse, onrealistische fantasie. Tientallen jaren van “proberen het systeem van binnenuit te veranderen“ in plaats van vanaf de rand te kletsen over JFK en 9/11, hadden wellicht geleid tot een levenslange straf – niet slechts twintig jaar – van verveling… met als hoogtepunt berusting in de egoïstische middelmatigheid die in de mainstreamkringen de norm is.
F* het tweehonderdjarig jubileum! Terug naar het nieuws van deze week over het 250-jarig jubileum
Trumps 250-jarig verjaardagsfeest voor de VS verliep niet bepaald vlekkeloos. Waar te beginnen? Nou, er was de iconische crash van de paraglider met de Amerikaanse vlag. Er was Trumps ‘Great American State Flop’ op de Capitol Mall, die de vraag beantwoordde: wat als Trump een ‘Great American State Fair’ zou organiseren en er niemand zou komen?
Maar die rampen waren niets vergeleken met het besluit van het Congres om het Amerikaanse leger officieel onder Israëlisch bevel te plaatsen. Toegegeven, er zijn enkele sterke argumenten vóór:
*Als Israël rechtstreeks het bevel zou voeren over het Amerikaanse leger, zou het geen Amerikaanse presidenten hoeven te vermoorden, zoals het in 1963 deed.
*Als Israël rechtstreeks het bevel zou voeren over het Amerikaanse leger, zou het geen Amerikaanse presidenten hoeven om te kopen om Amerikaanse militairen massaal te vermoorden in valse vlag-aanvallen op zee, zoals het in 1967 deed.
*Als Israël rechtstreeks het bevel zou voeren over het Amerikaanse leger, zou het geen wolkenkrabbers in New York hoeven op te blazen waarbij 3000 mensen omkwamen om het Amerikaanse leger te kapen en oorlog te voeren tegen de vijanden van Israël, zoals het in 2001 deed.
We zouden dus de tragedies van moorden op presidenten, het tot zinken brengen van schepen en het opblazen van wolkenkrabbers kunnen vermijden door ons leger simpelweg in zijn geheel aan Israël over te dragen. Wat zou er mis kunnen gaan?
Misschien een rampzalige grondinvasie in Iran?
En dat brengt ons terug bij de vraag: “Hoeveel geld kan Trump nog oplichten voordat de olie opraakt?“ De VS zit klem tussen het vernederende maar minst slechte alternatief van zich over te geven aan Iran door het 14-puntenplan daadwerkelijk uit te voeren, en het allerergste alternatief: Amerikaanse levens opofferen in een zinloze en gedoemde grondinvasie. Iedereen behalve Israël geeft de voorkeur aan het minst slechte alternatief.
Tot nu toe heeft het Trump-regime getwijfeld tussen aankondigingen dat “vrede in zicht is“ – 39 stuks bij de laatste telling – afgewisseld met ongeveer evenveel bloedstollende dreigementen. Elke keer als Trump “vrede“ roept, kelderen de olieprijzen en stabiliseren de markten zich. Elke keer als hij “oorlog“ roept, gebeurt het tegenovergestelde. Deze situatie heeft een goudmijn gecreëerd voor handelaren met voorkennis, waaronder Trumps eigen familie (zoals Trump zelf heeft toegegeven!). Dus zolang Trump de situatie met Iran heen en weer kan laten schommelen tussen niet-helemaal-oorlog maar ook niet-helemaal-vrede, kan zijn misdaadfamilie miljarden binnenhalen.
Maar aan alle goede dingen komt een einde. Zodra de olieprijs het dieptepunt bereikt en de wereldeconomie vastloopt en instort, zal de typisch Trumpiaanse vorm van marktmanipulatie – bestaande uit het roepen van “vrede” op maandagochtend en “oorlog” op vrijdagavond – niet langer haalbaar zijn.
De biljoen dollar-vraag is dus: wanneer raakt de olie op? De beste beschikbare schattingen wijzen erop dat het kritieke moment zich in de komende drie tot acht weken zal voordoen. Op basis van die schattingen zou ik, als ik bevoegd was om beleggingsadvies te geven – wat ik niet ben – zeggen: “Koop olie!“ Ik bedoel: futures. De olieprijzen liggen momenteel in de buurt van het niveau van voor de oorlog, en het lijkt onwaarschijnlijk dat ze tegen dit najaar of, uiterlijk, begin winter niet aanzienlijk hoger – mogelijk veel hoger, misschien zelfs catastrofaal hoger – zullen zijn.
Maar hoe zal dit zich politiek ontwikkelen? Volledig capituleren voor Iran en het scheepvaartverkeer door de Straat van Hormuz volledig herstellen is misschien wel de minst slechte optie, maar het zou nog steeds te weinig en te laat kunnen zijn om de economie te redden van schokken die de Republikeinen in november de das om zullen doen. Dat zou Trump en zijn misdaadfamilie op het snelle pad naar de gevangenis kunnen brengen.
Niet capituleren – d.w.z. de Israëlische dolle hond niet de mond snoeren – zal de economische crisis, en de politieke crisis van Trump Inc., alleen maar erger maken.
De regering kan dus kiezen: ze kan capituleren, hopelijk een bescheiden economische en politieke klap incasseren, en mogelijk overleven. Of ze kan een grootschalige catastrofe omarmen die de Amerikaanse bondgenoten in Europa en Azië het zwaarst zal treffen, terwijl ze de orders van Israël opvolgt om zich in een catastrofale grondoorlog te storten.
Een grootschalige, verloren oorlog met talrijke Amerikaanse slachtoffers, in combinatie met een wereldwijde economische ineenstorting, klinkt als een recept voor een politieke ramp. Het Trump-regime probeert vermoedelijk een dergelijke ramp uit te stellen tot na de verkiezingen in november. Dat klinkt als wat JD Vance onlangs suggereerde door te zeggen dat de VS zich niet echt aan Iran overgaf, maar in plaats daarvan “alleen maar tijd aan het winnen was” (totdat de oorlog weer begint). Martin Jay, een collega-journalist die in Marokko is gevestigd, uitte onlangs zijn vermoeden dat de schijnbare breuk van het Trump-regime met Bibi slechts voor de show is, en dat de oorlog zal worden hervat zodra het winterweer een grondinvasie mogelijk maakt.
De Iraanse leiders trappen daar niet in. Ze draaien de duimschroeven aan om ervoor te zorgen dat Trump vóór de verkiezingen in november met een economische ramp wordt geconfronteerd… tenzij hij Israël daadwerkelijk de mond snoert en een aanzienlijk deel van het gestolen geld van Iran vrijgeeft.
Dus ter gelegenheid van Amerika’s ongelukkige 250-jarig jubileum zit het grotesk corrupte, steeds autoritairder wordende Trump-clownregime vast op een Morton-vork. De enige opties – zich overgeven aan Iran (dag Hormuz, petrodollar en Israël) of zich overgeven aan Israël (rampzalige megaoorlog en Nieuwe Grote Depressie) – zijn beide, vanuit het imperiale perspectief van de VS, bijna onvoorstelbaar verschrikkelijk… hoewel sommigen zouden kunnen aanvoeren dat het verlies van de Israëlische molensteen om de nek van Amerika niet alleen een lichtpuntje zou zijn, maar, voor wie ogen heeft om te zien, de grootste Amerikaanse overwinning aller tijden, de verlossende triomf waar we allemaal op hebben gewacht.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
VN en mainstream media: Israël vermoordt opzettelijk kinderen en pleegt genocide
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Dus zolang Trump de situatie met Iran heen en weer kan laten schommelen tussen niet-helemaal-oorlog maar ook niet-helemaal-vrede, kan zijn misdaadfamilie miljarden binnenhalen.
Dat geldt ook voor Zelensky en bijna zeker ook voor Poetin. De burger betaalt, wordt afgeleid en dan is het 2030.
voor Trump is het even Voetbal wat telt…daarna begint het Moorden weer als vanouds…👹🤮
Trump moet er natuurlijk voor kiezen het landje van eeuwigdurende oorlog achter zich te laten; daarmee zou zijn begeerte naar de Nobelprijs voor de Vrede nog wel eens bevredigd kunnen worden.
en John F. Kennedy ook, Gijp;
Soms spreek je in raadsels, wat is je punt? Ik kan het verband niet leggen.
tja …. als je dat niet weet ….