Zijn er echt vredesbesprekingen tussen Iran en de VS?

Er gaat in Washington geen week voorbij zonder een nieuwe uiting van het Trumpisme, dat wil zeggen de uitgesproken wens van de president om onze constitutionele republiek om te vormen tot een uitdrukking van de ‘Trump-wereld die, zoals hij onlangs uitdrukte, ‘mij’ eert en verheerlijkt. Tot de Trumpiaanse hoogmoed behoren onder meer zijn Tr(i)ump(hal) Arch in Arlington, zijn poging om het Kennedy Center een andere naam te geven, zijn overname van het Institute of Peace, zijn inbeslagname van de openbare golfbanen van het District of Columbia, en een verklaring van twee weken geleden dat hij nog steeds overweegt zichzelf een Congressional Medal of Honor toe te kennen. Hoe een dienstweigeraar op dat idee komt, blijft een raadsel, aangezien men wel degelijk in de strijdkrachten van de Verenigde Staten van Amerika moet hebben gediend om daarvoor in aanmerking te komen.

Vorige week waren er twee bizarre voorbeelden van hoe Donald Trump de gewone taken van de overheid kan omzetten in mechanismen om zichzelf te verheerlijken. Allereerst was er de ramp bij de weerspiegelingsvijver van het Lincoln Monument, waar de president illegaal en zonder openbare aanbesteding een politieke vriend inhuurde om de waterpartij leeg te pompen en vervolgens opnieuw te schilderen en te bekleden in de door hem gekozen kleur ‘USA-blauw’. Het werk pakte, zoals te verwachten was, slecht uit en de kosten liepen ver uit boven de raming; al snel bleek dat de verf afbladderde en naar de oppervlakte dreef, terwijl er ook lekkage optrad van het afdichtingsmiddel dat was gebruikt om het werk af te werken, en er algenbloei ontstond. Het resultaat was zo giftig dat eenden die op het wateroppervlak landden, zijn gestorven! Trump, die had gezegd dat de nieuwe afwerking zo sterk was dat deze niet met een mes kon worden doorgesneden, richtte zijn pijlen onmiddellijk op met messen zwaaiende vandalen, die echter niet bleken te bestaan. Wat wel “bestond“, waren foto’s van Trump in zijn zwaar overbelaste, gepantserde officiële limousine, vergezeld door andere soortgelijke voertuigen in een konvooi, die door het zwembad reden voordat de nieuwe bekleding van het nog niet gevulde zwembad de kans had gekregen om te drogen, wat leidde tot de redelijke veronderstelling dat het de president en zijn hersendode vrienden waren die de schade daadwerkelijk hadden veroorzaakt, schrijft Philip Giraldi.

Het andere ongemakkelijke voorval betrof de onthulling van het nieuwe Amerikaanse paspoort ter ere van het 150-jarig bestaan van Amerika, waarop op de binnenpagina een foto staat van Donald Trump die met gebalde vuisten dreigend naar de houder staart. Goed, geen enkele levende president heeft ooit geprobeerd om op een paspoort te verschijnen dat is uitgegeven door onze nominaal republikeinse en constitutionele regering, maar critici stortten zich onmiddellijk op iets anders dat niet zichtbaar was in het voorproefje van het document. Blijkbaar zal in het paspoort ook de vermaning “Welkom, maar gedraag je!” staan, wat nogal suggereert dat Donald Trump of wie hem ook adviseert bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, gelooft dat Amerikaanse paspoorten kunnen worden afgegeven aan buitenlanders die het document gebruiken om de Verenigde Staten binnen te komen. Die vermaning om zich te gedragen is natuurlijk een volkomen verkeerde opvatting van de aard en het doel van het document, dat alleen wordt afgegeven aan mensen die al Amerikaanse staatsburgers zijn en het document gebruiken om de Verenigde Staten opnieuw binnen te komen, waar hun gedrag niet onderworpen zou moeten zijn aan een waarschuwing in een paspoort. Misschien wil Trump iedereen arresteren en is de waarschuwing een “waarschijnlijke reden”.

Ten slotte vermoedt men dat er nog meer zal volgen, aangezien Trump de viering van 4 juli een dag eerder zal vieren tijdens een herdenkingsceremonie bij Mount Rushmore. Men moet verwachten dat hij zal aankondigen dat zijn gebeeldhouwde hoofd zal worden toegevoegd aan de andere die al bij het monument te zien zijn.

Maar de belangrijkste gebeurtenis van vorige week was ongetwijfeld de start van de onderhandelingsfase over het Memorandum of Understanding (MOU), wat daadwerkelijk tot iets goeds zou kunnen leiden als het een einde maakt aan de verschrikkelijke oorlog met Iran die door Israël is aangesticht. Helaas gaan de moordpartijen door de Joodse staat in het Midden-Oosten door, evenals de vergeldingsaanvallen van zowel de VS als de Iraniërs, en de Israëli’s zijn vrijwel zeker van plan om elke serieuze stap in de richting van een vredesakkoord te ondermijnen en te verstoren. De veertien punten waaruit het MOU bestaat, bevatten ook een aantal rode lijnen van zowel de VS als Iran die het hele proces dreigen te doen ontsporen. Veel waarnemers in de VS, Europa en het Midden-Oosten zijn van mening dat de meest waarschijnlijke uitkomst van het staakt-het-vuren en de onderbreking van de gevechten een nieuwe oorlog zal zijn, nadat Israël en de VS zich hebben hergroepeerd en herbewapend.

Kijk eens naar de punten in het memorandum van overeenstemming die door tegenstanders kunnen worden uitgebuit en onvermijdelijk tot problemen zullen leiden: De onderhandelingen draaien volledig om het beëindigen van de oorlog, maar een aanzienlijk percentage van de congresleden en de door zionisten gecontroleerde Amerikaanse mainstreammedia staan aan de kant van de krachten van de Israël-lobby, ook al is vorige week een resolutie waarin werd opgeroepen tot beëindiging van de oorlog met een krappe meerderheid door het Congres aangenomen. Dit alles betekent dat er weinig enthousiasme is voor zowel het beëindigen als het voortzetten van de oorlog, en dat er voorwendsels zullen worden gevonden om het proces te vertragen of zelfs te doen ontsporen. Die wetgevers willen in de meeste gevallen juist dat de oorlog voortduurt en handelen in opdracht van premier Benjamin Netanyahu in Tel Aviv om de besprekingen te verstoren. De zogenaamde “Israel-Firsters” hebben ervoor gekozen zich te concentreren op wat voor hen bijzonder negatieve punten in het document zijn, waaronder met name de overeenkomst om de miljarden dollars aan “bevroren” Iraans geld aan Iran terug te geven. In punt elf van het memorandum van overeenstemming (MOU) staat: “De Verenigde Staten van Amerika verbinden zich ertoe de bevroren of aan beperkingen onderworpen fondsen en activa van de Islamitische Republiek Iran volledig beschikbaar te stellen voor gebruik zodra dit memorandum van overeenstemming ten uitvoer wordt gelegd. De Verenigde Staten van Amerika en de Islamitische Republiek Iran zullen tijdens de onderhandelingen in onderling overleg de procedures vaststellen met betrekking tot de vrijgave van deze fondsen.”

Daarnaast wordt beweerd dat Iran zich opzettelijk blijft verzetten tegen de eisen van de VS om zijn uraniumverrijkingsprogramma te ontmantelen, wat slechts gedeeltelijk waar is en zich beperkt tot het vasthouden aan het recht op voortzetting van de verrijking voor civiele doeleinden. Er bestaat ook enige onenigheid over welke inspectieprocedures zullen worden toegestaan. In punt acht van het MOU staat, en Iran stemt hiermee in, dat “de Islamitische Republiek Iran opnieuw bevestigt dat zij geen kernwapens zal aanschaffen of ontwikkelen.” De volledige opheffing van de Amerikaanse sancties tegen Iran komt ook naar voren als een omstreden kwestie in de ogen van degenen in Washington en meer in het bijzonder Israël, die ervoor kiezen Iran te zien als een voortdurende bedreiging en het land te bestempelen als een ondersteuner van terrorisme, wat het niet is. Het is Israël dat de belangrijkste bron is van terrorisme en politieke instabiliteit in het Midden-Oosten en daarbuiten.

Om die reden is er met name één punt in het memorandum van overeenstemming (MOU), het eerste van veertien, dat voor extreme onrust zorgt in de hoogste kringen van de betrokken regeringen. Het eist de “… permanente beëindiging van militaire operaties op alle fronten, inclusief in Libanon, en de toezegging om vanaf nu geen oorlog of militaire operaties tegen elkaar te beginnen, af te zien van het dreigen met of het gebruik van geweld tegen elkaar, en de territoriale integriteit en soevereiniteit van Libanon te waarborgen.” Het is duidelijk dat Israël het deel over Libanon niet zal accepteren en Netanyahu en zijn havikachtige team hebben dat in niet mis te verstane bewoordingen gezegd. Pogingen van de VS om Israël in toom te houden, zowel door president Trump als door vicepresident JD Vance, zijn mislukt. De vraag is nu wat zij zullen doen om het proces te verstoren en of dit mogelijk iets zal omvatten als valse vlag-aanvallen die aan Iran worden toegeschreven maar door Israël worden uitgevoerd om Amerikaanse soldaten te doden die nog steeds gestationeerd zijn op bases in het Midden-Oosten.

Een ander punt dat voor problemen kan zorgen is punt vijf, dat in feite oproept tot de onbelemmerde heropening van de Straat van Hormuz voor de commerciële scheepvaart. Iran heeft duidelijk aangegeven dat het toezicht zal houden op dat proces in zijn territoriale wateren, die zich uitstrekken tot de helft van de Straat, terwijl de andere helft onder controle staat van Oman. Het heeft al opgeroepen tot tolheffingen om de administratieve kosten te dekken, wat door de VS is afgewezen. Er hebben zich al een aantal schietincidenten van beide kanten voorgedaan rond de controle over Hormuz, waaronder drone-aanvallen op verschillende commerciële schepen uit derde landen, aanvallen door de VS op Iraanse defensie-installaties, en vergeldingsaanvallen met drones op Bahrein en Koeweit, waar grote Amerikaanse militaire concentraties zijn gestationeerd.

Punt zes is een ander potentieel probleem. Hierin wordt de Verenigde Staten van Amerika opgeroepen om “. samen met regionale partners een definitief, wederzijds overeengekomen plan te ontwikkelen met ten minste 300 miljard dollar voor de wederopbouw en economische ontwikkeling van de Islamitische Republiek Iran.” Geld voor de wederopbouw van Iran is ook een bijzonder gevoelig punt bij het Amerikaanse Congres en de Amerikaanse mainstreammedia, die de uitbetaling afschilderen als een “beloning“ voor een terroristische staat.

Gezien het terugkerende geweld, het voornemen van Israël en zijn bondgenoten in Washington om de deal te saboteren, en de andere voor de hand liggende mogelijke ‘rode lijnen’ in het veertienpuntenplan die de deal kunnen doen mislukken, moet men wel een optimist zijn om te veronderstellen dat de hervatte besprekingen in Zwitserland – als die daadwerkelijk plaatsvinden – binnen zo’n 45 dagen tot een vredesakkoord zullen leiden. Veel deskundigen op het gebied van buitenlands beleid voorspellen inderdaad dat deze poging weinig kans van slagen heeft, maar laten we hopen dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Een einde aan een zinloze oorlog die nooit had mogen worden gevoerd, zou voor alle betrokkenen een wenselijk resultaat zijn, zelfs als er op sommige punten wat moet worden bijgestuurd om te voorkomen dat de besprekingen vastlopen. Laten we hopen dat alle partijen hun hoogmoed zullen laten varen en daadwerkelijk het juiste zullen doen, zodat de wereld en de mensen die nu met een vorm van economische en politieke ramp worden geconfronteerd, hiervan zullen profiteren.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israëlische media beweren dat Trump wordt ‘gemanipuleerd’ door Iraanse ‘elektromagnetische wapens voor gedachtenbeheersing’

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: