De oorlog tussen de VS en Israël wordt in de eerste plaats gevoerd om Israëlische hegemonie in West-Azië te creëren.
Op een bepaald niveau is het conflict een existentiële strijd tussen de Iraanse raketten en onderscheppingscapaciteiten van de VS en Israël, schrijft Alastair Crooke.
De conventionele gedachte was dat dit een uitgemaakte zaak was: Iran zou worden overklast door de technologie en vuurkracht van de VS en gedwongen worden zich over te geven.
De militaire vernedering van Iran, plus de onthoofding van zijn leiders, zou – zo wordt aangenomen – leiden tot een organische opleving van populistische wrok die de Iraanse staat zou overweldigen en terugdringen naar de westerse sfeer.
Op het vlak van de puur bilaterale strijd – nu de oorlog zijn vierde dag ingaat – zit Iran aan het stuur. De staat is niet ingestort, maar zaait juist verwoesting met drones en raketten op Amerikaanse militaire bases in de Golf en bestookt Israël met hypersonische raketten, voor het eerst uitgerust met meerdere bestuurbare raketkoppen.
Op dit moment staat Iran op het punt om de voorraden van interceptors in de Golf volledig uit te putten – en heeft het ook een flinke hap genomen uit de slinkende luchtverdedigingsreserves van Israël en de VS, doordat Iran in eerste instantie prioriteit gaf aan oudere raketten en drones die de luchtverdediging uitputten. Iraanse high-end raketten die met snelheden boven Mach 4 vliegen, blijken grotendeels ongevoelig voor de Israëlische luchtverdediging.
De door de Amerikaanse inlichtingendienst geleide moord op de Opperste Leider is een cruciale fout gebleken. In plaats van een ineenstorting van het moreel te veroorzaken, leidde het juist tot een enorme golf van steun voor de Islamitische Republiek. Tot duidelijke verrassing van Washington heeft het ook de sjiieten in de hele regio in vuur en vlam gezet met oproepen tot jihad en wraak voor de moord op een gerespecteerde sjiitische religieuze leider. Tel Aviv en Washington hebben de situatie ernstig verkeerd ingeschat.
Kortom, Iran is veerkrachtig en houdt op lange termijn stand tegen de VS, wiens berekening was gebaseerd op een snelle ‘shoot and scoot’-oorlog – een strategie die grotendeels werd opgelegd door een tekort aan munitie. De monarchieën in de Golf wankelen. Het ‘merk’ van de Golf – welvaart, veel geld, AI, stranden en toerisme – is waarschijnlijk voorbij. Ook Israël zal in zijn huidige staat misschien niet overleven.
De geopolitieke gevolgen reiken echter veel verder dan Iran en de Golfstaten. De selectieve sluiting van de Straat van Hormuz door Iran en de vernietiging van havenfaciliteiten in de Golf in bredere zin vertellen een ander verhaal.
Neem bijvoorbeeld de bijzondere focus van Iran op het vernietigen van de infrastructuur van de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein. De Vijfde Vloot vormt de ruggengraat van de regionale hegemonie van de VS, zoals hier wordt uiteengezet:
“Ongeveer 90% van de wereldwijde oliehandel verloopt via deze gebieden, en de controle van de VS garandeert de daarmee verbonden energievoorzieningsketens. De vloot bestrijkt ook drie vitale strategische knelpunten: de Straat van Hormuz, het Suezkanaal en de Straat van Bab al-Mandeb. En het hoofdkwartier is niet zomaar een haven. Het is een uitgebreid radar-, inlichtingen- en databasecentrum”.
Iran is erin geslaagd de radars en een groot deel van de logistieke en administratieve infrastructuur van de haven van Bahrein te vernietigen. Het verdrijft systematisch de Amerikaanse troepen uit de Golf.
De oorlog tegen Iran is niet alleen bedoeld om de Amerikaanse energievoorziening uit te breiden met Iraanse bronnen, naar het voorbeeld van Venezuela. Iran vertegenwoordigde vorig jaar slechts ongeveer 13,4% van de totale olie-import van China over zee – geen cruciaal onderdeel.
De oorlog tegen Iran draait echter om een groter spel van de VS: controle over strategische knelpunten en, meer in het algemeen, over het energietransport, om China de toegang tot de energiemarkten te ontzeggen en zo zijn groei te beperken.
De National Security Strategy (NSS) van Trump stelt als doel voor het Amerikaanse beleid om “de Chinese economie te herbalansen in de richting van huishoudelijke consumptie”.
Dit is Amerikaans codetaal voor het dwingen van China om minder te exporteren en meer te importeren door middel van een radicale economische herstructurering naar meer binnenlandse consumptie, met als doel het herstel van het Amerikaanse aandeel in de wereldwijde export ten opzichte van de hypercompetitieve en goedkopere Chinese export.
Een manier om deze verschuiving af te dwingen zou zijn door middel van invoerheffingen en een handelsoorlog. Maar een andere manier zou zijn om China de toegang te ontzeggen tot de energiemarkten die het – en de bredere BRICS-markt – nodig heeft voor groei. Dit zou kunnen worden bereikt, zo suggereert de NSS-strategie, door het aanbod van hulpbronnen te beperken – d.w.z. door het opleggen van zeeblokkades van knelpunten, door belegering en door het in beslag nemen van schepen door middel van willekeurige sancties tegen schepen (zoals te zien was in het conflict met Venezuela.
Kort gezegd lijken de aanvallen van Iran op de Golf in de eerste plaats bedoeld om een boodschap over te brengen dat het voor Golfbuurlanden niet langer acceptabel is voor Iran om zich met Israël en Amerika te aligneren en tegen Iran te positioneren. Maar wat Iran ook lijkt te proberen te doen, is de poging om belangrijke maritieme knelpunten, havens en marinecorridors aan de Amerikaanse controle te onttrekken — en ze onder Iraanse controle te brengen.
Met andere woorden, om de zeewegen grenzend aan de Perzische Golf onder Iraanse controle te brengen. Een dergelijke verschuiving zou enorm belangrijk zijn – niet alleen voor China en de betrekkingen van Iran met China, maar ook voor Rusland, dat de exportroutes over zee open moet houden.
Mocht Iran deze gigantische strijd tegen Israël en de regering-Trump winnen, dan zouden de gevolgen enorm zijn. De (selectieve) sluiting van Hormuz gedurende maanden zou op zich al grote schade aanrichten op de Europese gasmarkten en mogelijk ook een crisis op de obligatiemarkten veroorzaken.
Bovendien zou het verdwijnen van het ‘Gulf Brand’ als veilige investeringshaven waarschijnlijk leiden tot een devaluatie van de dollar, omdat beleggers op zoek gaan naar alternatieve locaties om hun activa onder te brengen.
De Amerikaanse Trump Route for International Peace and Prosperity-corridor door de Zuid-Kaukasus zal waarschijnlijk ten onder gaan. Dit zal India waarschijnlijk ertoe aanzetten om terug te keren naar — en vast te houden aan — de invoer van Russische olie, wat gevolgen zal hebben voor de betrekkingen van India met Israël.
Naast de geopolitieke herconfiguratie als gevolg van de oorlog, zal ook de geo-financiële architectuur aanzienlijk veranderen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
VS + Israel = IQ beneden kamer temperatuur (zoals FN treffend beschreef)
hun bijbel is toch ook al zéér lang geleden gedateerd hé..daar wordt je inderdaad Niet slimmer van..😁👍🏻
Inderdaad :
Met deze agressie-oorlog tegen Iran, is het voortbestaan van de BRICS+ gemoeid.
Daarom moet BRICS+ veel hechter samenwerken.
Hierna kan het “machts-evenwicht” veranderen.
👍🏻👍🏻🌟🌟🌟
Maak je geen zorgen over de BRICS + Landen..!!
Zij werken continu samen,
Kijk naar BRICS TV.
dit is hard nodig, dat de rollen eens goed verdraaien.
WANNEER gaat er eens een ”high-end match 4” raketje op een of ander Amerikaans oorlogsschip terecht komen?…. vraag ik mij dan af
Dat vraag ik me ook af Patrick. Lijkt me nuttiger dan elkaars steden in puin gooien.