Het westerse model van regeren door angst

Een van twee dingen: ofwel is democratie een volstrekt ontoereikend systeem om überhaupt iets te regeren, ofwel is wat ons als democratie wordt voorgesteld, in werkelijkheid geen democratie, maar iets anders, ook al neemt het in uiterlijke vorm de gedaante aan van direct en tendentieel algemeen kiesrecht.

De laatste bijeenkomst van de Veiligheidsraad in München werd gekaderd door het bijbehorende rapport, getiteld “Under Destruction” (In verval), een duidelijke verwijzing naar de voortdurende afbraak van de op regels gebaseerde orde van de VS en het collectieve Westen, evenals de zogenaamde “internationale orde”, zoals bedoeld door de wereldwijde meerderheid van niet-westerse landen, schrijft Hugo Dionísio.

Het is niet verwonderlijk dat, op basis van de conclusies van het rapport, dat is gebaseerd op een reeks vragenlijsten die zijn afgenomen in de G7-landen, Brazilië, India, China en Zuid-Afrika (de B(R)ICS), de toespraak van Marco Rubio “historisch” leek, zo pessimistisch was de analyse. Het is beter om te vragen of de toespraak van Marco Rubio paste bij het rapport, of dat het rapport de toespraak van de Amerikaanse vicepresident heeft bepaald. Zoals we zullen zien, is het antwoord op deze vraag niet triviaal.

Een van de belangrijkste tabellen in het München Security Report is de Risk Perception Heat Map op pagina 40. De uitputtend en zorgvuldig geselecteerde risicofactoren variëren, in volgorde van hoogste naar laagste risico, van “Financiële of economische crisis in uw land”, “cyberaanvallen”, “ongelijkheid”, “extreem weer en branden”, “klimaatverandering”, ‘Rusland’, “islamitisch terrorisme”, “desinformatiecampagnes door tegenstanders”; “politieke polarisatie”, “internationale georganiseerde misdaad”, “massale emigratie als gevolg van oorlogen en klimaatverandering”, “vernietiging van natuurlijke habitats”, ‘handelsoorlogen’, “racisme en discriminatie”, “verdeeldheid tussen de grote wereldmachten”, “ontmanteling van de democratie”, “China”, “burgeroorlog en politiek geweld”, “verstoring van de energievoorziening”, “robots en kunstmatige intelligentie”, ‘voedseltekort’, “verdeeldheid tussen westerse mogendheden”, “Verenigde Staten”, “snelle culturele verandering”, “een toekomstige pandemie”, “extreemrechts terrorisme”, “Noord-Korea”, “Iran”, “gebruik van biologische, chemische en nucleaire wapens door een agressor” en, ten slotte, niemand kwaad doen, maar wel verschrikkelijk schadelijk zijn voor de kleinere staten waaruit zij bestaat, de “Europese Unie”.

Ten eerste is het duidelijk dat er iets heel erg mis – of heel erg goed – moet zijn met de Chinezen en Indiërs, voor wie, behalve voor “vernietiging van natuurlijke habitats” en “klimaatverandering” in het geval van India, de risicoperceptie altijd in het blauw is (dit is een heatmap). In China is de risicoperceptie voor alle genoemde factoren minimaal, waarbij de “Verenigde Staten” het meest worden waargenomen, en dan nog slechts door 38% van de respondenten. In India, dat zo wordt geteisterd door Amerikaanse propaganda tegen China, is de risicoperceptie ten aanzien van China 46%, terwijl de perceptie ten aanzien van de VS 42% is (Rusland 23% en de EU 30%).

Dat wil zeggen dat we ons moeten afvragen hoe het zou zijn als de anti-China-programma’s, gefinancierd door de Amerikaanse staatsbegroting en door particulieren, zoals onthuld door de Epstein-dossiers, niet zouden bestaan.

Het feit is dat, wetende dat in China de lonen stijgen en de levensomstandigheden verbeteren, de risicoperceptie zeer laag is in vergelijking met landen die kwetsbaarder zijn voor crises “made in USA”, zoals de financiële crisis van 2008, Covid-19 (de Epstein-dossiers zijn zeer verhelderend over de oorsprong van de pandemie en de daders ervan, zoals het geval van de zeer filantropische heer Bill Gates), de handelsoorlog, islamitisch terrorisme als wapen om landen als Syrië, Libië, Irak of zelfs Iran te vernietigen, de Europese energiecrisis, de crisis in de toeleveringsketen en vele andere, die op een handige manier zijn veroorzaakt om staatsschulden te genereren die door de rijkste elites op aarde kunnen worden opgepot.

Het is een feit dat iedereen die naar de heatmap kijkt, de indruk krijgt dat China een soort menselijk paradijs is.

In het geval van India zou men kunnen discussiëren over de lage alfabetiseringsgraad en de toegang tot informatie, maar in het geval van China? Zoals iedereen kan nagaan door contact te leggen met een willekeurige Chinese burger, zal men iemand vinden wiens gemiddelde informatieniveau niet tot de laagste ter wereld behoort. Dat komt niet zozeer door onwetendheid, maar omdat het feit dat men in een land leeft waar het leven elke dag beter wordt en waarvan de regeringen bij elke uitdaging blijk geven van effectiviteit, efficiëntie en snelheid, in hoge mate bijdraagt aan het gevoel van veiligheid. De waarheid is dat China ook een van de minst gewelddadige samenlevingen is, in tegenstelling tot de VS, waar het geweldsniveau elke dag toeneemt, in galop met de tegenstellingen die steeds erger worden.

In westerse landen, waar de economieën al decennia lang stagneren, waar werknemers dagelijks aan koopkracht inboeten en geconfronteerd worden met een ongekende achteruitgang van de openbare infrastructuur, openbare diensten, huisvesting en arbeids- en sociale rechten, is het gevoel van onveiligheid absoluut enorm. De conclusie dat het gevoel van onveiligheid nauw verband houdt met het ontbreken van effectieve en adequate reacties op beschavingsproblemen is echt verontrustend. Als we daar nog eens regeringen aan toevoegen die alles en het tegenovergestelde beloven, maar niets doen en de problemen van de meerderheid verergeren, en inlichtingendiensten die alleen maar winst nastreven en waar informatie slechts een middel is voor sensatiezucht die gedragingen manipuleert om financieel gewin te genereren, dan zien we duidelijk dat de westerse volkeren verstrikt zijn in een giftig relationeel web.

We kunnen daarom niet naïef zijn over de directe oorzaken van dit gevoel van onveiligheid. Naast materiële onveiligheid, die verergert als gevolg van een steeds onrechtvaardiger beleid van herverdeling en concentratie van rijkdom, is de rol van inlichtingendiensten die de oligarchie dienen van bijzonder belang.

Een snelle controle van deze lijst met risicofactoren, waarop de vijf belangrijkste trends in het nieuws staan, levert een significant resultaat op: 1. Geopolitieke conflicten en grootmachten (Rusland, China, VS); 2. Klimaatverandering, extreme weersomstandigheden en branden; 3. Cyberaanvallen en kunstmatige intelligentie (AI); 4. Desinformatiecampagnes en politieke polarisatie; 5. Financiële of economische crisis (inflatie en kosten van levensonderhoud). Daarna volgen “geopolitieke spanningen”, “massale migratie” en “risico’s in verband met kunstmatige intelligentie”. Allemaal onderwerpen waarover uitgebreid wordt bericht.

Alle vijf passen ook in de top tien van meest actuele kwesties die in het München Security Report worden genoemd, en die het meest worden waargenomen in de G7-landen en de BICS, landen die ook meer onderhevig zijn aan de invloed van westerse inlichtingendiensten en social netwerken. Het contrast tussen China en de andere landen is duidelijk en helpt te begrijpen hoe soevereine media, soevereine controle over sociale netwerken en een onafhankelijke digitale ruimte een bevolking helpen beschermen tegen de meest schadelijke invloeden die het Westen binnen zichzelf en in de landen die het wil domineren, produceert.

Hieruit leiden we ook het belang af dat de dominantie van de informatieruimte door een buitenlandse macht heeft op de geest van een bevolking, waarbij Duitsland, Frankrijk, Zuid-Afrika, het Verenigd Koninkrijk en Italië tot de landen behoren waar de risicoperceptie het hoogst is.

Terugkomend op de toespraak van Marco Rubio en het ultimatum dat hij aan de Europese Unie stelt, is het dan ook niet moeilijk te zien wie er achter dit klimaat van onzekerheid zit en wie dit als voordeel wil gebruiken. Want chaos gebruiken als een vorm van dominantie is niet nieuw. De VS, die vinden dat de internationale orde die voortkomt uit de Tweede Wereldoorlog hen niet langer van dienst is, bevorderen nu de desintegratie en vernietiging ervan. Het dominante discours is eenvoudig: nu is de op regels gebaseerde orde voorbij en is het tijd dat iedereen voor zichzelf zorgt.

Maar dit initiatief kwam niet uit het Mondiale Zuiden van de wereld. Het waren niet China, Rusland of India die ooit hebben gezegd dat de internationale orde niet langer voldeed, integendeel. Bij het doen gelden van hun recht op soevereine ruimte eisten zij tegelijkertijd de bescherming van een internationale orde die de VS gebruikten om hun mondiale hegemonie in het post-Koude Oorlogstijdperk op te bouwen. Omdat de VS niet in staat waren om de beweging van opkomende machten die hun respectieve soevereiniteit opeisten in te dammen, begonnen ze de orde te vernietigen die ze zelf hadden opgebouwd, in een poging om een hegemonie te herbouwen waarin hun wil de wet is, waarbij diplomatie en soft power werden vervangen door dreigementen en gewapend geweld.

Wanneer we dus veel analisten horen zeggen dat “we ons in een tijdperk van terugkeer naar invloedssferen bevinden”, zouden ze niet dat moeten zeggen, maar eerder: “De VS hebben besloten de huidige internationale orde te vernietigen en hun krachten binnen hun invloedssfeer te hergroeperen, zodat ze in de chaos van fragmentatie en het gebruik van geweld, dat hun voorrecht is – en alleen hun voorrecht –, de lijnen kunnen bepalen van het systeem dat die internationale orde opnieuw zal definiëren, in de hoop daarmee terug te keren naar een relatief onbetwiste hegemonie.” Dat is wat ze zouden moeten zeggen.

Het probleem is dat veel analisten – vooral Amerikaanse – nog steeds een te Amerikaansgerichte visie hebben, die in tegenspraak is met wat ze zelf zeggen als ze beweren dat de wereld nu multipolair is. Als men kijkt naar wat opkomende machten (revisionistisch volgens de officiële Amerikaanse literatuur) zeggen en doen, zou men snel opmerken dat geen van hen ooit systematisch – in woord of daad – de internationale orde heeft uitgedaagd, maar dat zij enerzijds eisten dat de VS de “dubbele moraal” zouden opgeven en anderzijds manieren zochten om het unilaterale optreden van de VS, bij de toepassing van die “dubbele moraal”, in te perken en te conditioneren. En dat deden ze door middel van samenwerking en handel, nooit door middel van wapens.

De BRICS-landen hebben op geen enkel moment de VN uitgedaagd, zoals Israël of de VS dat hebben gedaan. De BRICS-landen hebben zich op geen enkel moment buiten het internationale financiële systeem geplaatst, dat door de VS wordt gereguleerd en gecontroleerd. De BRICS-landen hebben nooit Amerikaanse of westerse activa in beslag genomen, gesanctioneerd of een embargo opgelegd, behalve als vergelding en niet systematisch, maar slechts incidenteel, zoals in het geval van Rusland of Iran. In plaats daarvan hebben de BRICS-landen hun krachten gebundeld om het recht op hun eigen beslissingen en een internationaal bestaan buiten de controle-instrumenten van de VS te waarborgen, door samen te werken om de schadelijke effecten van een internationaal monetair systeem en een veiligheidsarchitectuur, die vooral zijn gecreëerd om de hegemonie van Washington te versterken, te verzachten zonder deze rechtstreeks aan te vechten.

Wanneer Rubio zich in München tot Europa richt en het een keuze oplegt tussen ons of hen, de uitdagers, maakt hij dus gebruik van de risicoperceptie die in het München Security Report wordt overgebracht om de Europese volkeren door middel van angst te chanteren.

In de praktijk creëert de VS het risico, bepaalt, versterkt en beïnvloedt de perceptie ervan, en na een angstaanjagend scenario te hebben geschetst, vol bijna onoverkomelijke gevaren, uitdagingen, obstakels en moeilijkheden, zegt zij: het is tijd om vanuit een beschavingsperspectief te denken, zodat iedereen zich aansluit bij degenen die aan hun kant staan, tegen de barbaren die onze grenzen bedreigen. Maar Rubio ging nog verder en gaf ook te kennen dat de VS niet zullen vergeten wie aan hun kant staat en wie tegen hen is. Deze manicheïstische houding zal als een mes door boter gaan bij een gefragmenteerde politieke klasse, die geen sterk leiderschap heeft, besluiteloos is en geen duidelijke richting heeft.

De politieke onzekerheid die het gevolg is van een EU die wordt gedomineerd door een technocratische bureaucratie, die niet in staat is om effectief leiderschap uit te oefenen en meer functioneert als een administratief apparaat ten dienste van de dominante machten die haar kunnen beïnvloeden, creëert ook de noodzakelijke voorwaarden om dit soort dreigementen het gewenste effect te laten sorteren. Laten we eens kijken: als elke geïsoleerde Europese staat niet in staat is om de nadelige gevolgen van de genoemde en waargenomen risico’s tegen te gaan, is de neiging om te handelen volgens het voorzorgsbeginsel, waardoor hij in de beschermende schoot van de sterkste terechtkomt, of degene die hij als de sterkste heeft leren kennen, zeer waarschijnlijk.

Aan de ene kant de nog steeds hegemoniale macht, die wordt gezien als de grootste van allemaal en die nog steeds beschikt over de meest effectieve geopolitieke bestuurs- en dwangmechanismen. Aan de andere kant een opkomende macht, zeer capabel, maar nog niet in het bezit van alternatieve mondiale bestuursmechanismen en afhankelijk van een gefragmenteerde groep landen die ernaar streven hun aandeel in de mondiale rijkdom onafhankelijk te bepalen, sommige zeer bewust en zeker van hun rol, andere minder, waardoor het zeer twijfelachtig is of die macht, zelfs in samenwerking met de grootste kernmacht op aarde, in staat is de intenties van de uitgedaagde macht tegen te gaan.

Het feit dat de VS de nadruk legt op de uitdaging op het westelijk halfrond, een duidelijke transpositie van de Monroe-doctrine, een halfrond dat zo dicht bij de VS, de brandende macht, ligt als het ver verwijderd is van de opkomende macht, maakt deze keuze enorm moeilijk, vanwege het isolement dat dit kan veroorzaken in elk land dat niet de juiste keuze maakt en zich later in een positie als Cuba of Venezuela bevindt.

De brutaliteit van Trump tegen Cuba of Venezuela, die misdaden tegen de mensheid vormt, heeft een berekend en instrumenteel doorslaggevend effect, waarbij de dappersten worden gewaarschuwd dat vergelding wreed zal zijn. In de hoofden van een politieke klasse die al twintig jaar gewend is om de VS in alles wat strategisch is te volgen, zal dit zeker effect hebben. De strategie van Rubio is duidelijk: nu is het tijd om zich te hergroeperen met de eigen mensen en de betrekkingen te verbreken met degenen die de door de Monroe-doctrine gedefinieerde leefruimte bedreigen.

Dit is een reden om ons af te vragen of het mogelijk is dat een democratie wordt geregeerd door aanbidders van buitenaardse wezens, zoals Rubio, door pedofielen en verkrachters, die in staat zijn tot de meest gruwelijke daden tegen andere volkeren, zoals we hebben gezien in Gaza, nu in Cuba of eerder in Venezuela, die in staat zijn om kerncentrales aan te vallen en steeds meer te regeren voor het welzijn van een steeds kleiner wordend deel van de bevolking. Voeg hieraan toe dat deze politieke elite, die voortkomt uit de zogenaamde democratie, de gevaren creëert die worden gebruikt als bron van angst, waardoor de individuele en collectieve keuzes van degenen die zich aan hen onderwerpen, worden gemanipuleerd. Zelfs wanneer ze volledig worden ontmaskerd, zoals in het geval van de Epstein-dossiers, blijven deze mensen ongeschonden alsof er niets aan de hand is.

Als democratie ons niet de beste en meest serieuze politici, de meest beschaafde vormen van bestuur en de hoogste vorm van politiek handelen garandeert, maar in plaats daarvan de meest barbaarse vorm die we vandaag de dag in de wereld aantreffen en die de rechten en levensomstandigheden van haar eigen volkeren het meest negeert, dan zou ik zeggen dat dit komt omdat het geen democratie is, want als dat wel zo was, zouden we moeten aannemen dat geïnformeerde en goed opgeleide mensen – zoals die in een volledige democratie worden voortgebracht – in staat zouden zijn om zo verkeerd te zijn dat ze voortdurend en herhaaldelijk, zonder het ooit te beseffen, zouden kiezen voor de regeringsvormen die het minst aansluiten bij hun belangen.

We zouden moeten geloven dat beschaafde mensen, met kritisch vermogen en geletterdheid, in staat zijn om zo vaak zo verkeerd te zijn dat ze het beleid en de politici kiezen die tegen hen regeren, zonder dat ze zich daarvan bewust zijn, omdat ze niet in staat zijn om de realiteit waarin ze lijden in verband te brengen met de werkelijke oorzaken van dat lijden, ondanks het feit dat ze in toenemende mate in angst leven en steeds meer ondergedompeld en geconditioneerd worden door het geweld dat hen onderdrukt.

Omdat ik niet wil geloven dat zoiets “democratie” is, ga ik er liever vanuit dat het huidige kiesstelsel, voorzien van alle hefbomen om menselijk gedrag te conditioneren, niets meer is dan het perfect geperfectioneerde politieke model om de effecten te produceren die we zien en ten voordele van degenen die ervan profiteren.

We leven in een plutocratie die verborgen is onder een mantel van schijnbare politieke fragmentatie, die op de verkiezingsdag zijn samenhang vindt, net zoals producten van een gekarteliseerde economie die van hen vinden, in vermeende concurrentie, op een schap in de supermarkt.

Angst leidt evenzeer tot slechte consumentenkeuzes als tot slechte politieke keuzes. Zonder het te weten, heeft de veiligheidsconferentie van München ons laten zien hoe angst ons doodt!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vogelgriephysterie: weer een door de regering gesteunde angstcampagne?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: