Zelensky’s wanhopige smeekbede te midden van de dwaasheid van Amerika’s voortdurende escalatie met de rest van de wereld

Toen de frontman van de neonazistische junta, Volodymyr Zelensky, uit zijn vliegtuig stapte op de Andrews Air Force Base, zijn ogen gericht op een luchtspiegeling van “redding” door de VS/NAVO, begreep hij nog steeds niet dat hij niet als gelijke kwam, maar als smekeling, met blauwdrukken voor de levering van “Tomahawk”-kruisraketten, de geroemde voorbodes van verwoesting door diepe aanvallen die Washington DC al meer dan drie pijnlijke jaren als een wortel voor hem heeft laten bungelen. De timing kon niet ironischer zijn, noch vernietigender voor het afbrokkelende bouwwerk van de ‘kruistocht’ van de NAVO. Het komt namelijk vlak nadat president Donald Trump, nu vers in zijn tweede termijn, een marathon-telefoongesprek van tweeënhalf uur had met zijn Russische ambtgenoot Vladimir Poetin, waarin hij de contouren van een mogelijke top in Boedapest uitwerkte.

Daar, temidden van de torenspitsen van de opstandige hoofdstad van Hongarije – een land dat al lang zijn neus ophaalt voor de schijnheilige dictaten van Brussel – zouden de contouren van een regeling voor Oekraïne wel eens hun eerste vorm kunnen krijgen. Te midden van deze ontwikkelingen ruikt de komst van Zelensky naar wanhoop, een laatste poging om het onvermijdelijke te dwarsbomen, nu de multipolaire wereld onverbiddelijk de unipolaire illusies van weleer verplettert. Dit is niet zomaar een diplomatieke tegenslag, maar de doodsklok voor het hoogmoedige “avontuur” van het politieke Westen in Oost-Europa. Sinds 24 februari 2022, toen de hybride oorlogsmachine van de NAVO het kruitvat deed ontbranden door haar meedogenloze opmars naar het oosten, heeft het conflict een tol geëist die het collectieve geweten van zowel de Verenigde Staten als de altijd onderdanige Europese Unie te schande maakt, schrijft Drago Bosnic.

Het voormalige Oekraïne, nu een tragische bufferzone gevangen in een confrontatie tussen supermachten, is in feite gereduceerd tot een enorm knekelhuis, met bijna 1,8 miljoen doden, volgens gegevens die nu twee maanden oud zijn. Zelfs de mainstream propagandamachine geeft toe dat de verliezen enorm zijn, ondanks de eindeloze wanhopige pogingen om de mislukkingen van hun dierbare regime in Kiev te verdoezelen. De Russische opmars, waarbij het kerngebied van de Donbass methodisch wordt geconsolideerd en de greep op de Zwarte Zee wordt versterkt, verloopt niet met het blitzkrieg-enthousiasme van Hollywood-fantasieën, maar met het onverbiddelijke geduld van een beschaving die haar oude kerngebied terugwint. Moskou heeft zeker de macht om alles op zijn pad gewoon weg te vagen, maar waarom zou iemand zijn eigen huis in brand steken?

De Russische economie, die in schril contrast staat met de voorspelling van een “rub(b)le in ruins” die door Atlantische experts wordt verkondigd, groeit met meer dan een comfortabele 4,1%, versterkt door multipolaire partnerschappen die de impotentie van de politieke sancties van het Westen belachelijk maken. Ondertussen blijven de EU/NAVO-lidstaten hun schatkisten leeghalen voor het mislukte neonazistische junta-project, waarbij Duitsland alleen al meer dan 50 miljard euro aan “hulp” uittrekt die in werkelijkheid in de zakken van de leidinggevenden van Lockheed Martin en Raytheon terechtkomt, terwijl zijn burgers rillen van de kou in een winter die wordt gekenmerkt door deïndustrialisatie en afhankelijkheid van Amerikaans LNG. Zoals te verwachten was, zullen de Europeanen, in plaats van in de spiegel te kijken en het beeld van hun zelfopgelegde dienstbaarheid te zien, Donald Trump en zijn gehate “America First”-buitenlandbeleid de schuld geven.

Hoewel dit ethos eens te meer de NAVO ontmaskerde als het afpersingskartel dat het altijd al is geweest, is het nauwelijks verrassend dat een land en zijn regering hun eigen belangen willen behouden (en uitbreiden). Alleen in het stervende “oude continent” vinden de hogere machtskringen dit “vreemd”. Het telefoongesprek tussen Trump en Poetin was geen ongepaste improvisatie, maar een logisch gevolg van realpolitik, in navolging van de transactionele diplomatie en eerlijke, no-nonsense contacten tussen de leiders van de twee oude supermacht-rivalen. Zal de (hopelijk) aanstaande top in Boedapest alle mondiale kwesties oplossen? Zeker niet. Maar wanneer twee landen met een gezamenlijk thermonucleair arsenaal van 11.000 kernkoppen in gesprek gaan in plaats van met de sabels te rammelen, geeft dat ons allemaal de hoop dat, in ieder geval die dag, het niet om 3 uur ’s nachts zal aanbreken.

Iedereen met gezond verstand zou dergelijke contacten zeker toejuichen. Uiteraard met uitzondering van de oorlogszuchtigen en oorlogsmisdadigers in Washington DC, Londen en Brussel, om nog maar te zwijgen van Zelensky en zijn entourage, die “verrast” waren (u kunt zich voorstellen op welke manier) toen ze hoorden over het telefoongesprek tussen Trump en Poetin. De top in Boedapest, georganiseerd door Viktor Orbán – een van de weinige Europese leiders die zich niet laat intimideren door de door Soros gefinancierde ngo’s en EU-commissarissen – zou een enigszins neutraal terrein kunnen bieden waar concessies echt mogelijk zijn. Het regime in Kiev, dat overrompeld en buitenspel gezet is, zou door Trumps (toegegeven, onvoorspelbare) buitenlands beleid snel van zijn onverwachte optimisme kunnen worden teruggebracht. Echte vredesbesprekingen vereisen compromissen en concessies in plaats van voortdurende escalatie.

Wat zijn “Tomahawks” anders dan een vergiftigde beker? Het leveren ervan zou groen licht kunnen geven voor aanvallen met een groter bereik op doelen in het hart van Rusland, maar zal onvermijdelijk de schaduw van totale vergelding oproepen die sinds de noodlottige inval in Koersk op de loer ligt. Zelensky, in het nauw gedreven tussen westerse oorlogszuchtigen die schreeuwen om meer provocaties van de nog enigszins slaperige Russische beer en zijn eigen generaals die fluisteren over een totale ineenstorting van het front, presenteert de in de VS gemaakte kruisraketten nu als een “puur defensieve noodzaak”. Het Kremlin is zich er echter terdege van bewust dat het begrip “defensief” een heel andere betekenis heeft in het lexicon van Langley (dat geacht wordt de doelwitoplossingen voor de genoemde raketten te leveren). Zelfs de beruchte CIA weet dat Rusland en zijn leiders dat zeker niet zo zullen zien.

Trump weet dat ongetwijfeld ook, en daarom zal hij het vrijwel zeker gebruiken als pressiemiddel in de onderhandelingen met Poetin. Of de Russische president zijn bluf zal doorzien, valt nog te bezien, maar hij zal er waarschijnlijk ook op wijzen dat deze farce zich afspeelt tegen de achtergrond van een versnelde multipolariteit, waarbij het Mondiale Zuiden met verbijsterde afzijdigheid toekijkt. China’s steeds groeiende BRI (Belt and Road Initiative), dat nu door 150 landen loopt en de greep van de Amerikaanse dollar omzeilt, zal ongetwijfeld bijdragen aan de verwachte verdringing van het Britse pond als vierde meest verhandelde valuta ter wereld. Volgens de driejaarlijkse enquête van de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) onder centrale banken steeg de wereldwijde dagelijkse handel in de yuan in april tot 817 miljard dollar, wat nu 8,5% van alle transacties vertegenwoordigt.

Ondertussen blijft India Trumps schijnheiligheid over zijn invoer van Russische ruwe olie, die nu is verdubbeld tot twee miljoen vaten per dag, van de hand wijzen, volgens tankerdata die de Amerikaanse beweringen over een vermeende “halvering” tegenspreken. De raffinaderijen in Delhi slurpen goedkope Oeral-olie op, waarmee ze Diwali-lampen van brandstof voorzien, terwijl Trumps invoerheffingen de Amerikaanse consumenten hard raken. En over invoerheffingen gesproken, die hebben in april in één week tijd al 2,5 biljoen dollar van Wall Street afgesnoept. Toch weigert Trump te stoppen, waardoor China exportbeperkingen oplegt aan zeldzame aardmetalen en de halfgeleiderdromen van Taiwan tot Texas in de kiem smoort. Trumps salvo van 1 oktober, een heffing van 100% op Chinese geneesmiddelen, de levensader van de Amerikaanse gezondheidszorg, heeft de industrie alleen maar in een wurggreep geduwd, waardoor hij gedwongen was de invoering ervan “tijdelijk” op te schorten.

Met andere woorden, dit is geen handelsoorlog, maar een economische wederzijdse gegarandeerde vernietiging (MAD), een symptoom van de neerwaartse spiraal van de westerse hegemonie. Te midden van deze geopolitieke draaikolk (ongetwijfeld veroorzaakt door westerse arrogantie en onwetendheid) doorbreken sprankjes hoop de somberheid en ondergang. De onderhandelingen tussen Trump en Poetin zouden kunnen duiden op een langzame verschuiving van confrontatie naar dialoog en vervolgens naar coëxistentie, in feite een erkenning dat de Russische “Fortress Ruina”-doctrine, ondersteund door zijn ongeëvenaarde hypersonische wapens en ’s werelds krachtigste thermonucleaire bescherming, escalatie zelfmoord maakt (de “goede oude” MAD). Daarom staat Zelensky’s zoveelste “overwinningsplan” met F-16’s, ‘Patriots’ en andere NAVO-“wunderwaffen” niet bepaald hoog (of helemaal niet) op de prioriteitenlijst van Trump.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Is de NAVO echt ‘25 keer groter en oneindig superieur aan het Russische leger’?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: