Zal Trumps dreiging om de invoerheffingen voor Europa te verhogen een financiële crisis veroorzaken?

Het tarief van 10% van Trump, dat oploopt tot 25% als er op 1 juni geen akkoord over Groenland is bereikt, heeft geleid tot wat ik een eenrichtingsklep in de wereldwijde zilvermarkt noem. Hierdoor zijn miljoenen ounces fysiek zilver effectief binnen de grenzen van de Verenigde Staten opgesloten, waardoor de Londense markten moeten zien rond te komen met hun bestaande voorraad.

En hier is het belang. Als de LBMA geen metaal kan lenen van de Comex-kluizen in New York om hun shortposities te dekken, stort het wereldwijde prijsmechanisme volledig in. We hebben het niet over een prijspersing die zilver van 90 naar 110 dollar brengt. We hebben het over een fundamentele breuk in de manier waarop dit metaal wereldwijd wordt gewaardeerd.

We kijken naar een scenario waarin fysiek zilver legitiem boven de 100 dollar per ounce zou kunnen worden verhandeld.

Niet vanwege de vraag vanuit beleggers, maar vanwege een structurele onmogelijkheid in de toeleveringsketen. In deze video ga ik drie dingen met u doornemen. Ten eerste ga ik uitleggen hoe deze geografische arbitrageval precies werkt en waarom deze op dit moment belangrijker is dan welke andere factor dan ook op de zilvermarkt. Ten tweede gaan we de daadwerkelijke stresstest berekenen om te zien wat er gebeurt als die 10% 25% wordt. En ten derde ga ik mijn persoonlijke strijdplan voor de opening op maandag en de komende 14 dagen met u delen, omdat ik al lang genoeg in deze markt zit om te weten dat je, als de muziek stopt, beter al kunt gaan zitten. . . .

Vanmiddag, rond 14.30 uur Eastern Standard Time, werd zilver verhandeld tegen $ 89,94, een daling van 1,62% ten opzichte van de slotkoers van vrijdag. Goud stond op $ 4.596,87, een daling van 0,28%. Als je alleen naar die cijfers kijkt, zou je denken dat de markt rationeel reageert. Tarieven betekenen doorgaans een sterkere dollar, en edelmetalen dalen meestal bij nieuws over een sterke dollar. Het algoritme zag de tarieven en voerde zijn standaardstrategie uit. Maar hier is wat de papieren markt nog niet begrijpt. De fysieke realiteit die zich onder die tickersymbolen afspeelt. Terwijl de papieren prijzen vrijdag licht daalden, begonnen de bid-ask spreads te stijgen. Niet dramatisch, niet op een manier die CNBC-waarschuwingen zou activeren, maar als je naar de daadwerkelijke fysieke handelaren keek, zag je het.

Het verschil tussen wat iemand voor een ounce wil betalen en wat iemand ervoor wil verkopen, begon groter te worden… en dan kwam de verrassing op vrijdagavond, de daadwerkelijke aankondiging van de tarieven nadat de LBMA al gesloten was voor het weekend. Londen weet nog niet eens dat ze in een val zitten.

Ik zal u wat context geven die dit nog gekker maakt. In het eerste kwartaal van 2025 zagen we tientallen miljoenen ounces fysiek zilver uit de kluizen van Londen verdwijnen en in New York terechtkomen. De edelmetaalbanken dachten dat ze slim bezig waren. Ze liepen vooruit op de herziening van sectie 232, waarvan iedereen wist dat die eraan zat te komen. De herziening van sectie 232 is het mechanisme dat de regering gebruikt om te bepalen of importen een bedreiging vormen voor de nationale veiligheid. En zilver, als strategisch mineraal dat in alles wordt gebruikt, van zonnepanelen tot raketten, stond natuurlijk op die lijst.

Dus deden de banken wat banken doen. Ze verplaatsten hun metaal vóór mogelijke beperkingen.

Ze verplaatsten hun fysieke voorraad van de LBMA naar comx-magazijnen, in de veronderstelling dat ze daar veilig zouden zijn voor verstoringen in de toeleveringsketen. En nu is met één aankondiging in een tweet in het weekend de deur van buitenaf op slot gedaan. Het metaal zit vast in New York en de banken hebben zojuist hun mogelijkheid verloren om whack-a-mole te spelen met fysieke tekorten aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.

Hoe een geografische arbitragevalstrik eigenlijk werkt

Hoe een geografische arbitragevalstrik eigenlijk werkt. Laten we even rustig aan doen. Ik ga u een concept uitleggen dat de meeste particuliere beleggers nog nooit hebben gehoord, maar waar institutionele handelaren hun brood mee verdienen. Het heet een geografische arbitragevalstrik. Hier is de eenvoudige definitie. Dit doet zich voor wanneer de kosten om een activum tussen twee wereldwijde beurzen te verplaatsen hoger worden dan het prijsverschil tussen die beurzen. Wanneer dat gebeurt, komt de aanvoer volledig tot stilstand.

Ik zal u een analogie geven die dit glashelder maakt. Stel u voor dat u twee portemonnees heeft. Uw linkerzak, laten we die Londen noemen, is helemaal leeg en u heeft een rekening die u onmiddellijk moet betalen. Uw rechterzak, New York, zit vol met biljetten van 100 dollar. Normaal gesproken haalt u gewoon wat contant geld uit uw rechterzak en stopt dat in uw linkerzak om het probleem op te lossen. Maar hier zit het addertje onder het gras. Elke keer dat u een briefje van 100 dollar van uw rechterzak naar uw linkerzak verplaatst, onderschept de overheid het en neemt 25 dollar als belasting. Technisch gezien bent u rijk in de ene zak en functioneel failliet in de andere. En u kunt het probleem niet oplossen zonder 25% van uw vermogen te verliezen. Dat is een geografische arbitrageval.

Laten we dit nu toepassen op de huidige zilvermarkten. Het Verenigd Koninkrijk, met name de LBMA, heeft een ernstig tekort aan fysiek zilver. Ze hebben verplichtingen. Ze hebben contracten. Ze hebben leveringsverplichtingen aan fondsen en industriële gebruikers die echt metaal nodig hebben, geen papieren beloften. Onder normale omstandigheden zou dit geen probleem zijn. En als Londen een tekort heeft, regelen ze gewoon een zending vanuit New York. Er wordt elke week metaal over de Atlantische Oceaan vervoerd. Het maakt deel uit van de wereldwijde stroom die de prijzen tussen beurzen gesynchroniseerd houdt. Het mechanisme werkt als volgt. Als zilver in New York voor 90 dollar wordt verhandeld en in Londen voor 91 dollar, zullen arbitragehandelaren in New York kopen, het naar Londen verschepen, het met 1 dollar winst verkopen en het verschil na verzendkosten in eigen zak steken.

Die constante stroom van metaal van zones met lage prijzen naar zones met hoge prijzen houdt de wereldwijde markten in evenwicht. Maar met een tarief van 10% en uiteindelijk 25% kan dat metaal nooit economisch terugkeren naar de Verenigde Staten zonder dat de banken een enorm verlies lijden. Bedenk eens wat dat betekent. Als u een edelmetaalbank bent en u verscheept een miljoen ounce van New York naar Londen om een shortpositie te dekken, dan heeft u dat metaal net 25% duurder gemaakt om ooit terug te brengen. Het resultaat is dat er twee verschillende prijzen voor zilver op het punt staan te ontstaan. Ik noem ze de ‘gevangen’ Amerikaanse prijs en de ‘uitgehongerde’ Londense prijs.

En wanneer die twee prijzen loskoppelen, wanneer het arbitragemechanisme volledig instort, zullen we getuige zijn van iets wat nog nooit is voorgekomen in de moderne edelmetaalmarkten. Laat me u door de wiskunde heen leiden, want hier wordt theorie werkelijkheid. Scenario A, de 10% wrijving. Bij $ 90 per ounce voegt een tarief van 10% $ 9 toe aan de kosten van elke ounce die in de Verenigde Staten wordt geïmporteerd.

Wat betekent dat in de praktijk? Het betekent dat als zilver in New York voor $ 90 en in Londen voor $ 95 wordt verhandeld, het nog steeds niet rendabel is om metaal van Londen naar New York te verschepen, omdat u $ 9 aan tarieven zou betalen en $ 4 zou verliezen op de transactie. Dit creëert onmiddellijk een bodem voor fysiek metaal in de VS. Binnenlands zilver kan niet onder de Londense prijs minus de tariefkosten dalen, anders zou arbitrage in werking treden en de zaken gelijk maken. Maar hier wordt het gevaarlijk.

Scenario B, de 25% nucleaire optie. Als er op 1 juni geen akkoord is bereikt over Groenland, en ik denk persoonlijk dat de kans op een akkoord kleiner is dan de media suggereren, stijgen de kosten om zilver terug te brengen naar de Verenigde Staten met $ 22,50 per ounce tegen de huidige prijzen. Ik herhaal: $ 22,50. 50 cent per ounce.

Nu gaan er geruchten dat de LBMA een kritiek tekort heeft. Ik heb geen exacte cijfers omdat de banken hun shortposities niet in realtime publiceren, maar op basis van de voorraadvermindering die we in het eerste kwartaal van 2025 hebben gezien, hebben we het over een potentiële blootstelling van 50 miljoen ounce of meer.

Als ze 50 miljoen ounce nodig hebben om aan hun leveringsverplichtingen te voldoen, en de Verenigde Staten de enige bron van beschikbaar fysiek metaal zijn, moet de premie die nodig is om dat metaal te verplaatsen hoger zijn dan het tarief van 25%.

Hier is de berekening die iedereen die op dit moment short gaat op zilver zou moeten doen huiveren. Huidige prijs $ 89,94 (OPMERKING: om 22:38 uur Eastern Time is de spotprijs van zilver $ 92,81). Tel daar 25% bij op. Dat is $ 11242. Dat is het wiskundige break-evenpunt voor de wereldwijde zilverstroom in het scenario met een tarief van 25%. $ 11242 is geen speculatieve koersdoelstelling. Het is geen hoopvolle prognose van een goudliefhebber die denkt dat de dollar zal instorten. Het is de minimumprijs die nodig is om arbitrage te laten functioneren onder de nieuwe tariefstructuur.

Kijk nu eens naar de voorraadgrafieken van Comex. Ik heb ze een paar uur geleden bekeken en dit is wat u moet begrijpen. Het geregistreerde zilver, het metaal dat beschikbaar is voor levering, beweegt niet. Het blijft gewoon liggen. Niet omdat er geen vraag naar is, maar omdat de banken het zich niet kunnen veroorloven om het te laten gaan. Elke ounce die een Amerikaanse kluis verlaat, is een ounce die 25% duurder wordt om te vervangen.

De slimme beleggers hebben dit al door. Ze verkopen niet. Ze verzenden niet. Ze zitten op hun metaal en wachten tot Londen toegeven.

Nu weet ik precies wat de sceptici gaan zeggen. Ik ben al lang genoeg in deze markt om de tegenargumenten te voorspellen nog voordat ze in de commentaarsectie verschijnen. Sceptisch argument. Nummer één: dit is slechts een onderhandelingstactiek voor Groenland. Zilver is een strategisch mineraal. Het zal vóór 1 februari worden vrijgesteld.

Hier is mijn weerwoord. Kijk naar de sectie 232-herziening die enkele dagen geleden is afgerond. Lees de feitelijke bewoordingen. Er is bewust ruimte gelaten voor brede tarieven op alle goederen uit de genoemde landen. Als de regering strategische mineralen had willen vrijstellen, had ze dat in de eerste aankondiging gedaan. Het feit dat ze de term ‘alle goederen’ gebruiken, is geen toeval. Het is een druktactiek die bedoeld is om de economische pijn te maximaliseren en concessies af te dwingen. En hier is het punt met onderhandelingstactieken. Ze werken alleen als de andere partij gelooft dat je ze ook echt uitvoert. Als je een tarief van 10% aankondigt met een escalatie naar 25% en vervolgens onmiddellijk vrijstellingen verleent, heb je je kaarten op tafel gelegd. Je hebt onthuld dat het bluf was. Deze regering bluft niet met tarieven. We hebben dit scenario al eerder gezien.

Sceptisch argument nummer twee. Het Verenigd Koninkrijk maakt niet eens meer deel uit van de Europese Unie. Het tarief is niet op hen van toepassing. Fout. In de aankondiging werd het Verenigd Koninkrijk expliciet genoemd naast de EU-landen. Lees het persbericht nog eens. Het staat er zwart op wit. Acht EU-landen plus het Verenigd Koninkrijk. De Brexit beschermt Londen hier niet tegen. Het maakt hen juist kwetsbaarder omdat ze niet de collectieve onderhandelingsmacht van de EU hebben om vrijstellingen te bedingen.

Sceptisch argument nummer drie. De beurzen zullen gewoon de regels veranderen. Ze zullen contante afwikkeling toestaan of de leveringsvoorwaarden aanpassen om een tekort te voorkomen. Dit argument heeft eigenlijk wel enige waarde. De beurzen hebben eerder regels veranderd toen het krap werd. Maar hier is wat de sceptici over het hoofd zien. Het veranderen van de regels creëert geen fysiek metaal. Als de LBMA contracten heeft die fysieke levering vereisen en ze het metaal niet kunnen inkopen vanwege de tariefval, lost geen enkele regelwijziging in New York hun probleem in Londen op. Je kunt een fysieke leveringsverplichting niet afwikkelen met een pdf-bestand, derivaten, leaseovereenkomsten of boekhoudkundige trucs waarmee ze dezelfde ounce zilver op drie verschillende plaatsen kunnen tellen. Maar je kunt je niet met tarieven aan de natuurkunde onttrekken. De tijd is niet in hun voordeel.