Hé, president Donald Trump had toch niet duidelijker kunnen maken dat hij oorlog wilde voeren met Iran, of wel?
Je zou denken dat zelfs hij niet zo dom zou zijn geweest om een oorlog met dat land te beginnen, gezien de staat van dienst van de VS wat betreft het (niet) winnen van oorlogen waar dan ook op aarde sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, ruim 80 jaar geleden, om nog maar te zwijgen van zijn herhaalde beloften, toen hij zich in 2024 opnieuw kandidaat stelde, dat er, in tegenstelling tot zowat elke president in recente tijden, “geen nieuwe oorlogen“ zouden komen – in ieder geval geen puur Amerikaanse – zodra hij weer in functie was – nee, nergens ter wereld. (Pfff! Dat was nogal wat om in één Trumpiaanse zin te proppen!) schrijft Tom Engelhardt.
Zoals “onze“ president opschepte na zijn eerste ambtstermijn in 2023: “Ik was de enige president in de moderne geschiedenis die geen nieuwe oorlogen heeft gevoerd.“ (Oké, hij heeft inderdaad een tijdje tegen ISIS gevochten in Syrië, maar dat was in ieder geval maar van korte duur.) En toch, voor het geval je het gemist hebt, dit is wat hij relatief recent over Iran zei toen hij door een interviewer werd gevraagd naar de mogelijkheid om Amerikaanse troepen daarheen te sturen: “Ik ben er absoluut van overtuigd dat, ja, ik denk dat er geen twijfel over bestaat,”
Oh, wacht even, excuseer me, ik raakte in de war (iets wat 82-jarigen nu eenmaal overkomt). Hij zei dat eigenlijk in – ja! – 1980. Kun je het geloven? Toegegeven, in die tijd hield Iran enkele Amerikaanse diplomaten en andere Amerikanen gevangen. Toch is het vreemd dat het hem al zo lang bezighoudt, en natuurlijk was hij in 1980 nog geen president van de Verenigde Staten en kon hij zijn vluchtige gedachten dus niet in daden omzetten. Nu is hij dat natuurlijk wel, voor de tweede keer, en dus… zucht… is hij inderdaad in oorlog geraakt met dat land (ook al heeft Iran al bijna een halve eeuw geen Amerikaanse diplomaat meer vastgehouden)… en dus… zucht… hier zijn we dan – of bedoel ik: hier zijn we niet meer, of zelfs: hier zijn we helemaal niet?
De waarheid is dat het brein van Donald Trump, dat in 2024 door 49,8% van de Amerikaanse kiezers naar het Witte Huis is teruggebracht, ons allemaal angstig zou moeten maken (zelfs hen).
Als het om oorlog gaat, lijkt het alsof er simpelweg geen leercurve is, sterker nog, helemaal geen curve, voor Amerikaanse presidenten en zeker niet voor degene die nu onder andere de drang heeft om het jaarlijkse budget van het Pentagon te verhogen van slechts een biljoen (ja, biljoen!) dollar per jaar naar slechts anderhalf biljoen dollar (nee, dat is geen drukfout!) per jaar, de grootste voorgestelde verhoging in één jaar sinds de Koreaanse Oorlog, meer dan driekwart eeuw geleden! (En hoe vaak ik dat bedrag van 1,5 biljoen dollar ook zie, ik kan nog steeds niet geloven dat hij echt van plan is dat te proberen, hoewel ik vrees dat dit meer over mijzelf zegt – ondanks mijn eindeloze jaren van verslaggeving over Amerikaanse oorlogen en militaire begrotingen – dan over Donald J. Trump.)
Naarmate de tijd verstrijkt en hij zelfs beweert vrede te willen sluiten met Iran, zijn zijn dreigementen ook steeds verder geëscaleerd, hoewel alles wat hij zegt 47 seconden later alweer tegengesproken kan worden. Hij begon natuurlijk met erop aan te dringen dat, als Iran de Straat van Hormuz niet snel zou heropenen, “een hele beschaving vanavond ten onder zal gaan, om nooit meer terug te keren“. Dat zou zelfs een impliciete dreiging kunnen zijn geweest om kernwapens in te zetten. En toen die Straat toch niet heropend werd, krabbelde hij prompt terug, om vervolgens onlangs te beweren dat een “dubbelzinnig“ Iran nog maar “één laatste kans“ had om een akkoord te sluiten, anders zou er, militair gezien, een catastrofe volgen.
En zo gaat het in de wereld van Donald J. Trump, of liever gezegd: zo is het de afgelopen – ja, kun je het geloven? – zes maanden gegaan!
En zoals New York Times-verslaggever Steven Erlanger onlangs duidelijk maakte, en zoals de situatie in Iran heeft aangetoond, is president Trump erin geslaagd de VS te veranderen in “een onvoorspelbaar instrument van wereldwijde wanorde“, terwijl hij Iran en Oman de leiding heeft gegeven over het lot van de Straat van Hormuz (en de wereldwijde handel meer in het algemeen), en tegelijkertijd “een nieuwe vorm van eeuwigdurende oorlog“ heeft gecreëerd.
En toch zou in de vreemde wereld van Je-Weet-Wel-Wie alles min of meer vreedzaam kunnen eindigen nog voordat dit artikel verschijnt, of gewoon in vlammen opgaan. Aan de andere kant zou de Amerikaanse president, die niet bepaald bekendstaat om zijn concentratievermogen, zich weer kunnen richten op Groenland (waar hij al jaren begerig naar kijkt) en op de afsluiting van de Straat van Hormuz reageren met een wraakactie door de Noordwestelijke Doorvaart af te sluiten (ook al heeft dat helemaal niets met Iran te maken).
En eerlijk gezegd, wat er ook gebeurt met betrekking tot Iran (of wat dat betreft Groenland) tegen de tijd dat dit stuk verschijnt, wie van ons zal dan niet al lang weten dat we, met zo’n president, ons simpelweg niet in een vreemder, meer door toeval bepaald en minder voorspelbaar universum zouden kunnen bevinden? Voor zover ik (wij) weet(en), zou “onze“ president op het moment dat dit artikel verschijnt of op enig moment daarna min of meer alles kunnen doen, inclusief bijvoorbeeld het ontvoeren van de eerste secretaris van de communistische partij en leider van Cuba, Miguel Díaz-Canel Bermúdez. Immers, als hij dat met de leider van Venezuela kon doen, waarom dan niet met die van Cuba?
De waarheid is dat het brein van Donald Trump, dat in 2024 door 49,8% van de Amerikaanse kiezers naar het Witte Huis is teruggebracht, ons allemaal (zelfs hen) angstig zou moeten maken. Op elk moment kan er een gedachte in opkomen en voor je het weet… nou ja, helaas weet je dat al: wat het ook moge zijn, we zullen het waarschijnlijk pas weten als het ons allemaal recht in het gezicht slaat!
Terwijl ik dit schreef, zei hij bijvoorbeeld over de Iraniërs: “Ik wil ze elke laatste kans geven voordat ik ze onthoofd laat… We zullen zien wat er gebeurt.” En hij voegde eraan toe: “De Straat [van Hormuz] zal zeer binnenkort open zijn, of ze zullen zeer hard worden geraakt, en dan zal de Straat open zijn.” Of, natuurlijk, gesloten of op zijn kop gezet of naar de maan gestuurd, of… nou ja, vul het maar in, want jouw gok is net zo goed als de mijne.
Nu, vlak voordat ik afsluit, denk eens even na over dat citaat van hem: Iran onthoofden is zeker geen kleinigheid en wie weet wat hij daar eigenlijk mee bedoelt (waarschijnlijk zelfs hijzelf niet)?
Maar één ding is zeker: leven in de presidentiële wereld van Donald Trump is (of zou in ieder geval moeten zijn) een uiterst verontrustende aangelegenheid. Tegenwoordig zo verontrustend dat zelfs zijn trouwe MAGA-achterban maar al te snel lijkt te krimpen.
Wat er nu gaat gebeuren? Tja, wie weet, en mocht je het willen weten, vraag het dan zeker niet aan Donald Trump. Ik vermoed dat hij, tijdens zijn tweede termijn als president, misschien wel de laatste is die het te weten komt, en als dat geen vreemde wereld is om in te leven, dan weet ik eerlijk gezegd niet wat dat wel is.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
