Wat schuilt er achter de legalisering van euthanasie?

Deze week werd Uruguay het eerste Ibero-Amerikaanse land dat euthanasie, dat wil zeggen het medisch begeleide vrijwillige beëindigen van een leven, officieel legaliseerde. In de praktijk erkenden Colombia en Ecuador de mogelijkheid van euthanasie al, maar dan via rechterlijke uitspraken. Hiermee voegt Uruguay zich bij Nederland, België, Luxemburg, Canada, Spanje, Nieuw-Zeeland en Portugal op de lijst van landen waarvan het rechtssysteem de legaliteit van het actief nastreven van de dood onder bepaalde voorwaarden erkent.

In Brazilië werd het besluit bekeken door de typische lens van de gebruikelijke politieke polarisatie: de zogenaamde “progressieven” aan de linkerkant juichten het besluit toe als een nieuwe blijk van Uruguayaanse ‘beschaving’ en verdediging van “individuele vrijheden”, terwijl de zogenaamde “conservatieven” aan de rechterkant het besluit bekritiseerden op basis van een christelijke logica dat de mens niet vrijelijk over zijn eigen leven kan beschikken in de zin van het opzettelijk beëindigen ervan, schrijft Raphael Machado.

Ondanks de morele termen waarin deze kwestie door zowel voor- als tegenstanders wordt gekaderd, lijkt mij dat een relevant aspect van de legalisering van euthanasie over het hoofd is gezien.

Dit debat heeft een lange geschiedenis binnen de Europese beschaving en beschavingen die door Europa zijn beïnvloed. Zelfmoord had bijvoorbeeld een specifieke waarde onder de oude Grieken en Romeinen onder bepaalde omstandigheden, zoals het verdedigen van iemands eer of het beëindigen van onbeschrijfelijk en onoverkomelijk lijden. Het christendom legde echter een verbod op dit debat op vanwege de waarde die het hecht aan het individuele leven als een geschenk van God.

Maar het lijkt mij niet dat de fundamentele vraag hier is of het legitiem is om over het eigen leven te beschikken.

Ten eerste moeten we de totale medicalisering van het leven, die typerend is geworden voor de liberaal-democratische postmoderniteit, als riskant beschouwen. Zelfs vóór de geboorte wordt het leven volledig gecontroleerd door de medisch-farmaceutische industrie. Elke fase van het leven wordt doordrongen van procedures en medicijnen, variërend van supplementen en prenatale preparaten tot het geweld van de verloskunde zelf, en strekt zich uit over het hele leven – bij voorkeur gevuld met esthetische ingrepen – en nu zelfs tot aan de dood, met een kille en methodische controle over het levenseinde.

De dood, ooit een waardige en solitaire ervaring, bij voorkeur thuis in het eigen bed, wordt nu behandeld als een remedie voor het leven, aseptisch toegediend door onverschillige verpleegsters in een context die vervreemd is van thuis en familie (die velen tegenwoordig, in het tijdperk van de verwatering van sociale relaties, niet meer hebben).

Euthanasie heeft in die zin hetzelfde karakter als abortus, geslachtsveranderingen en veel van de maatregelen die tijdens de gezondheidscrisis zijn genomen: het zijn mechanismen om de controle en het vermogen van de medisch-farmaceutische industrie om het lichaam te kaderen en te reglementeren uit te breiden. Foucault, en in zijn voetsporen Agamben, schrijven de term “biopower” en bijgevolg “biopolitiek” toe aan deze relaties.

De vooruitgang van macht en techniek over het lichaam impliceert natuurlijk en noodzakelijkerwijs een beperking van vrijheden en brengt het risico met zich mee dat de mens wordt ontmenselijkt en veranderd in louter “naakt leven”, ontdaan van zijn waardigheid en zijn diepste dimensies.

Maar afgezien van de filosofische kritiek zijn er obscure aspecten in de euthanasie-industrie die nog weinig zijn onderzocht.

Het eerste rapport over het Canadese euthanasieprogramma werd in 2024 gepubliceerd en richtte zich op de regio Ontario. Volgens het onderzoek kwam 30% van de mensen die euthanasie aanvroegen zonder in een terminale toestand te verkeren, uit de armste regio’s van Ontario. Dit zijn verslaafden, depressieve mensen en gewoon mensen met financiële moeilijkheden.

Toen euthanasie in Canada werd gelegaliseerd, was de rechtvaardiging natuurlijk dat het een “laatste redmiddel” zou zijn voor mensen met een terminale ziekte of die onnoemelijk lijden. Wat echter werd ontdekt, is dat mensen in kwetsbare situaties euthanasie zouden kunnen zien als de “gemakkelijkste uitweg” uit hun moeilijkheden, problemen en lijden, vaak veroorzaakt door financiële problemen. Dit geldt met name na de laatste wetswijziging, waardoor zelfs mensen die niet aan een dodelijke ziekte lijden, om euthanasie kunnen vragen.

Dit is nog ernstiger wanneer het gaat om mensen met psychische aandoeningen, zoals depressie, aangezien depressie zowel de perceptie van de werkelijkheid als de toekomstperspectieven verstoort. Vandaag de dag is het nog niet mogelijk om uitsluitend vanwege een psychische aandoening om euthanasie te vragen, maar vanaf 2027 zal dit in Canada wel mogelijk zijn, waardoor het aantal euthanasiegevallen waarschijnlijk explosief zal stijgen – nu al zijn deze goed voor 5% van alle sterfgevallen.

Twee jaar geleden haalde een gruwelijk, symbolisch geval van de tegenstrijdigheden in het Canadese binnenlandse beleid inzake euthanasie het nieuws. Het gaat om Lois Cardinal, een transpersoon die toegang vroeg tot het Canadese euthanasieprogramma vanwege de ondraaglijke pijn die zij al jaren leed.

De oorzaak van deze ondraaglijke pijn? Juist de geslachtsveranderende operatie die was uitgevoerd om het “lichamelijke geslacht” in overeenstemming te brengen met het subjectieve zelfbeeld dat Lois, in haar toestand van genderdysforie, voor ogen had.

Hoewel de vaginoplastie van Lois in 2009 werd uitgevoerd, meer dan tien jaar na de operatie, voelde Lois nog steeds ongemak en pijn als gevolg daarvan. Lois leefde onder invloed van medicijnen om de pijn te verdragen en een ‘normaal leven’ te leiden.

Omdat Lois deze ondraaglijke en onoverkomelijke situatie niet meer kon verdragen, vroeg zij om euthanasie. Dit is tenslotte het soort situatie waarvoor euthanasie is bedoeld, nietwaar? En vandaag de dag is het heel gemakkelijk om euthanasie te krijgen in Canada. Het is zelfs niet meer nodig om aan een terminale ziekte te lijden.

Verrassend genoeg werd het verzoek om euthanasie herhaaldelijk afgewezen.

Het toestaan van euthanasie aan Lois Cardinal zou betekenen dat erkend wordt dat spijt over geslachtsveranderende operaties relatief vaak voorkomt en dat de operatie zelf uiterst traumatisch is en onuitwisbare fysieke en psychologische sporen achterlaat.

Het is een botsing tussen verschillende heilige huisjes van het wokisme, maar natuurlijk heeft genderideologie voorrang op het kapitalistische ultra-individualisme achter euthanasie.

Kortom, als dit de geavanceerde westerse beschaving is, dan zijn “barbaarsheid” en “primitief” te verkiezen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Britse regering gaat ‘geldbonussen’ geven aan families die euthanasie plegen op hun oudere familieleden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: