Trumps grote bluf over Iran

De regering-Trump en haar aanhangers – waaronder de redactiepagina van de Wall Street Journal – draaien tegenwoordig overuren om het nieuws rond de oorlog met Iran zo te spinnen dat het lijkt alsof de VS aan de winnende hand zijn en Teheran zich maar beter aan de eisen van Washington kan onderwerpen voordat het wordt verwoest, misschien zelfs “vernietigd”. Trump bereidt inderdaad de mogelijkheid voor om na de tussentijdse verkiezingen de militaire hamer op Iran te laten neerkomen als Teheran zich tegen die tijd niet heeft overgegeven.

In feite voeren Trump en zijn aanhangers in de mainstreammedia een “maximale-drukcampagne” tegen Iran, schrijft John J. Mearsheimer⁠.

Deze campagne zal zeker mislukken. Als er al iets uit blijkt, dan is het wel de wanhoop van de regering-Trump. De president begon een oorlog die de Verenigde Staten gedoemd waren te verliezen, en er is nu weinig dat hij kan doen om dat fundamentele feit te veranderen.

Trumps propagandacampagne heeft twee dimensies – een economische en een militaire.

Ten eerste stelt de regering dat Iran economisch wordt gewurgd door de Amerikaanse zeeblokkade in combinatie met Operatie Economic Outcast, de strategie die minister van Financiën Scott Bessent op 24 augustus 2026 aankondigde. Tegelijkertijd beweert zij dat er opnieuw olie uit de Golf stroomt in hoeveelheden die niet veel lager liggen dan die van 27 februari 2026. De implicaties zijn duidelijk: de economische bestraffing die Iran wordt opgelegd, zal het land dwingen zich spoedig over te geven, terwijl de Amerikaanse economie – en de internationale gemeenschap in het algemeen – goed op weg is naar herstel.

Ten tweede bouwen de VS nu hun strijdkrachten op voor een massale militaire aanval na de tussentijdse verkiezingen, wanneer Trump vrij zal zijn van electorale beperkingen. Deze groeiende dreiging van een verwoestende Amerikaanse aanval, in combinatie met de economische pijn die Iran wordt toegebracht, is bedoeld om Teheran ertoe te bewegen er nu mee op te houden, voordat zijn situatie nog erger wordt.

Er zijn enorme problemen met deze strategie. Ze klinkt overtuigend wanneer de mainstreammedia haar plichtsgetrouw verspreiden, maar ze valt uiteen wanneer men nauwkeurig kijkt naar wat er werkelijk gebeurt.

Kijk naar de militaire dimensie. De krantenkoppen melden dat de VS 10.000 extra militairen en een derde vliegdekschip – de USS Theodore Roosevelt – naar de regio rond de Perzische Golf sturen, waardoor de indruk wordt gewekt dat Iran binnenkort tegenover drie Amerikaanse vliegdekschepen zal staan. Bovendien worden de extra troepen – boven op de ongeveer 50.000 Amerikaanse militairen die zich al in de regio bevinden – voorgesteld als bewijs dat Trump serieus overweegt grondtroepen in te zetten.

Het verhaal over de vliegdekschepen is echter heel anders dan de krantenkoppen suggereren. De Roosevelt wordt naar verluidt gestuurd om de USS George Washington te vervangen, terwijl het vermeende derde vliegdekschip, de USS George H.W. Bush, het Midden-Oosten al heeft verlaten en zich nu in Thailand bevindt. Er bevindt zich momenteel dus slechts één vliegdekschip in de regio. Dit is zelfs de eerste keer tijdens de oorlog dat de VS slechts één vliegdekschip in het Midden-Oosten hebben, en het is moeilijk voor te stellen dat er na de tussentijdse verkiezingen meer dan twee zullen zijn – als het er überhaupt zoveel zijn.

Het grotere probleem is dat de oorlog met Iran een zware wissel trekt op de Amerikaanse marine. Haar hoogste leidinggevenden waarschuwen dat het huidige operationele tempo niet onbeperkt vol te houden is. Vliegdekschepen en andere oorlogsschepen worden ingezet voor extreem lange missies, die aanzienlijke problemen veroorzaken met onderhoud en inzetbaarheid die op enig moment moeten worden aangepakt. Dit probleem wordt verergerd door het feit dat Amerikaanse schepen de toegang tot nabijgelegen logistieke faciliteiten hebben verloren en in toenemende mate afhankelijk zijn van een bevoorradingsketen die helemaal terugloopt tot Diego Garcia, dat ongeveer 2.500 mijl van de Perzische Golf ligt.

Maar zelfs als er drie vliegdekschepen beschikbaar zouden zijn om Iran aan te vallen, wat zouden ze dan tijdens een hernieuwde luchtcampagne kunnen bereiken wat de VS en Israël samen niet konden bereiken tijdens de mislukte 40 dagen durende bombardementscampagne tussen 28 februari en 8 april 2026? Sommigen zouden kunnen aanvoeren dat de VS eindelijk de olie-infrastructuur van Iran zouden kunnen vernietigen. Het probleem is echter dat Iran over een tweede-aanvalscapaciteit beschikt en wraak zou kunnen nemen door grote verwoestingen aan te richten aan de olie-infrastructuur van de GCC-staten. Men huivert bij de gedachte aan wat de gevolgen daarvan voor de internationale economie zouden zijn.

Daar komt nog bij dat de VS kampen met een ernstig tekort aan geavanceerde wapens, wat een van de belangrijkste redenen is waarom ze de 40 dagen durende bombardementscampagne beëindigden en er de afgelopen weken voor zijn teruggeschrokken om met Iran in wederzijdse bombardementen verwikkeld te raken. Men zou denken dat het tekort aan cruciale munitie – zowel om Iran aan te vallen als om zich tegen Iraanse vergeldingsaanvallen te verdedigen – de omvang en intensiteit van een eventuele hernieuwde strategische bombardementscampagne zou beperken, waardoor de kans op succes ervan afneemt.

Wat de grondtroepen betreft, is het simpelweg tellen van het aantal Amerikaanse militairen in het Midden-Oosten misleidend bij het beoordelen van de mogelijkheid om grondtroepen in te zetten. Wat in een grondoorlog het belangrijkst is, is het aantal militairen in daadwerkelijke grondgevechtsformaties. Ik schat dat van de ongeveer 50.000 Amerikaanse militairen die al in de regio zijn gestationeerd, ongeveer 5.000 tot dergelijke formaties behoren: ongeveer 2.200 mariniers en matrozen van de 11th MEU, 2.000 soldaten van de 82nd Airborne en mogelijk nog eens 800 militairen van het leger in Koeweit die verbonden zijn aan Task Force Spartan. Van de ongeveer 10.000 extra militairen die nu naar de regio worden gestuurd, behoren nog eens 2.200 tot de 13th MEU. Het grootste deel van de rest bestaat uit matrozen die zijn toegewezen aan het vliegdekschip Theodore Roosevelt en de ondersteunende oorlogsschepen. Gezien de huidige inzetplannen schat ik daarom dat de Verenigde Staten tegen eind november iets minder dan 7.500 militairen in grondgevechtsformaties in de Golfregio zullen hebben – ongeveer 4.400 in de twee MEU’s en 2.800 militairen van het leger.

Een grondmacht van zo’n geringe omvang biedt op geen enkele manier een veelbelovende optie tegen een land met de bevolkingsomvang en geografie van Iran. Zelfs als dat aantal zou worden verdrievoudigd tot ongeveer 23.000 – wat hoogst onwaarschijnlijk is – zou dat het probleem niet fundamenteel veranderen. De gepensioneerde legergeneraal Barry McCaffrey schat dat voor het veiligstellen van de Straat van Hormuz ongeveer 150.000 militairen en drie tot zes maanden strijd nodig zouden zijn. Ter vergelijking: Rusland viel Oekraïne in februari 2022 binnen met ongeveer 190.000 militairen, en die strijdmacht bleek onvoldoende om een groot deel van het grondgebied dat Rusland aanvankelijk veroverde in handen te houden. Iran heeft meer dan twee keer zoveel inwoners als Oekraïne aan het begin van de Russische invasie had, en zijn geografie is aanzienlijk onherbergzamer voor een binnenvallend leger.

Eenvoudig gezegd hebben de Verenigde Staten niets bijeengebracht dat ook maar in de verste verte lijkt op de grondmacht die nodig is voor een grootschalige invasie van Iran. Vanuit het perspectief van Teheran zou een Amerikaans besluit om een dergelijk offensief te beginnen met iets wat lijkt op de momenteel beschikbare strijdkrachten Iran zelfs de gelegenheid bieden om onder uitzonderlijk gunstige omstandigheden tegen de Verenigde Staten te vechten.

Met het risico in herhaling te vallen, zijn nog twee punten op hun plaats. Ten eerste zou er, gezien hoe impopulair de oorlog met Iran onder het Amerikaanse publiek is, vrijwel zeker enorme opschudding ontstaan als grote aantallen Amerikaanse soldaten in lijkzakken naar huis zouden terugkeren. Ten tweede: hoe moeten de mariniers, die zich aan boord van amfibische aanvalsschepen bevinden, op Iraans grondgebied landen als de dreiging van Iraanse raketten en drones de Amerikaanse marine dwingt die grote en kwetsbare schepen ver van de Iraanse kust te houden?

Laten we ons richten op de economische dimensie. Het lijdt geen twijfel dat de VS grote schade toebrengen aan de Iraanse economie en het Iraanse volk enorme ontberingen opleggen. Maar dat is al lange tijd het geval. De belangrijkste vraag is of die bestraffing Iran ertoe kan dwingen zich aan de Amerikaanse eisen over te geven.

Er is geen bewijs dat Iran zwicht voor de Amerikaanse druk, en er zijn drie redenen om eraan te twijfelen dat dit zal gebeuren. Ten eerste is het buitengewoon moeilijk om in de historische gegevens een geval te vinden waarin een economische blokkade op zichzelf de getroffen staat ertoe bracht zich over te geven. Ten tweede beschouwt Iran de VS en Israël als existentiële bedreigingen voor Iran – nauwelijks verrassend gezien de genocidale taal die Trump heeft gebruikt wanneer hij over Iran sprak – en staten die geloven dat hun voortbestaan op het spel staat, zijn uitzonderlijk moeilijk te dwingen. Ten derde beschikt Iran over een geduchte escalatiemogelijkheid als de economische pijn te groot wordt: het kan de olie- en gasinfrastructuur van de Golfstaten en Israël aanvallen, evenals hun uiterst kwetsbare ontziltingsinstallaties.

Kortom, het is moeilijk voor te stellen dat economische druk alleen Iran zal dwingen Trumps voorwaarden te accepteren. Dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom de Verenigde Staten opnieuw spreken over het gebruik van militair geweld. Maar zoals ik hierboven heb betoogd, biedt die optie weinig uitzicht op een gunstige uitkomst.

Tot slot lijdt het geen twijfel dat er vandaag meer olie uit de Golf stroomt dan begin september het geval was. Maar zowel Iran als de Houthi’s werken er hard aan om die trend om te keren. Iran valt dagelijks door de VS geëscorteerde tankers aan, terwijl de Houthi’s vitale olie-infrastructuur in Saoedi-Arabië als doelwit nemen. Bovendien blijven de benzineprijzen, ondanks de toegenomen oliestroom uit de Golf, zeer hoog en vertonen tal van andere economische problemen geen enkel teken dat ze binnenkort zullen afnemen, waaronder hoge dieselprijzen, aanhoudende inflatie, hoge hypotheekrentes en gevaarlijk hoge obligatierendementen in een groot deel van het Westen.

Dit alles wil zeggen dat de regering-Trump krachtige economische prikkels heeft om deze oorlog zo snel mogelijk te beëindigen. Het zou dan ook nauwelijks verrassend zijn als er achter gesloten deuren onder Trump en zijn adviseurs een groeiend gevoel van wanhoop zou heersen.

Dit helpt uiteraard verklaren waarom de regering-Trump en haar bondgenoten een mediacampagne voeren die bedoeld is om Iran ervan te overtuigen dat zijn dagen geteld zijn en dat het maar beter aan de Amerikaanse eisen kan toegeven voordat het te laat is. De feiten vertellen echter een ander verhaal. Het succes van deze strategie hangt er daarom van af of Trump de Iraniërs kan wijsmaken dat Godzilla op hen afkomt. Er is weinig reden om te denken dat Teheran zich zal laten misleiden.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iran-oorlog: Nog een aanval als verkiezingsstunt?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: