Perfide in Teheran

John Kerry, vorige week nog op het World Economic Forum, flapte de waarheid er duidelijk uit: “Ons Eerste Amendement vormt een groot obstakel voor ons vermogen om [desinformatie] de wereld uit te helpen.”

Vertaald: regeren draait allemaal om controle over het narratief. Kerry verwoordt de oplossing van de ‘Internationale Orde’ voor het onwelkome fenomeen van een ongecontroleerd populisme en van een potentiële leider die voor het volk spreekt: simpelweg, ‘vrijheid van meningsuiting’ is onaanvaardbaar voor de voorschriften die zijn overeengekomen door het ‘inter-agency’ – de geïnstitutionaliseerde distillatie van de ‘Internationale Orde’, schrijft Alastair Crooke.

Eric Weinstein noemt dit The Unburdening: Het eerste Amendement; geslacht; waardigheid; soevereiniteit; privacy; ethiek; onderzoeksjournalistiek; grenzen; vrijheid … de Grondwet? Weg?

Het van de werkelijkheid losgeslagen narratief van vandaag is dat de lancering door Iran op dinsdag van 200 ballistische raketten – waarvan er 181 Israël bereikten – voor het overgrote deel werd onderschept door Israëls Iron Dome en Arrow raketafweersystemen zonder dodelijke slachtoffers te eisen. Het was “verslagen en ineffectief,” verklaarde Biden.

Will Schryver, een technisch ingenieur en veiligheidscommentator, schrijft echter: “Ik begrijp niet hoe iemand die de vele videoclips van de Iraanse raketaanvallen op Israël heeft gezien, niet kan herkennen en erkennen dat het een verbluffende demonstratie van Iraanse capaciteiten was. De Iraanse ballistische raketten braken door de luchtverdediging van de VS en Israël en brachten verschillende grote raketaanvallen uit op Israëlische militaire doelen.”

Het effect en de inhoud ligt dan in ‘bewezen capaciteit’ – de capaciteit om andere doelen te selecteren, de capaciteit om meer te doen. Het was in feite een ingehouden demonstratieve exercitie, geen volledige aanval.

Maar de boodschap is uit het zicht gewist.

Hoe komt het dat de Amerikaanse regering weigert de waarheid onder ogen te zien en te erkennen wat er is gebeurd? In plaats daarvan vraagt ze liever aan de hele wereld, die de video’s heeft gezien van de inslaande raketten in Israël, om ‘verder te gaan’ – zoals de autoriteiten adviseren, door te doen alsof er ‘hier niets substantieels te zien was’. Was ‘de affaire’ gewoon een hinderpaal voor het systeembestuur en de ‘consensus’, zoals Kerry het vrije woord brandmerkte? Het lijkt er wel op.

Het structurele probleem, schrijft essayist Aurelien, is niet simpelweg dat de westerse professionele klasse vasthoudt aan een ideologie – een ideologie die haaks staat op hoe gewone mensen de wereld ervaren. Dat is zeker één aspect. Maar het grotere probleem ligt eerder bij een technocratische opvatting van politiek die nergens ‘over’ gaat. Het is eigenlijk helemaal geen politiek (zoals Tony Blair ooit zei), maar nihilistisch en zonder morele overwegingen.

Omdat ze zelf geen echte cultuur heeft, beschouwt de westerse professionele klasse religie als achterhaald en ziet ze geschiedenis als gevaarlijk omdat het bestanddelen bevat die door ‘extremisten’ misbruikt kunnen worden. Ze verkiest daarom de geschiedenis niet te kennen.

Dit zorgt voor de mengeling van superioriteit en diepe onzekerheid die kenmerkend is voor westers leiderschap. De onwetendheid en angst voor gebeurtenissen en ideeën die buiten de beperkte grenzen van hun rigide zeitgeist vallen, zien ze bijna altijd als aangeboren in strijd met hun belangen. En in plaats van te proberen te discussiëren en te begrijpen wat buiten hun mogelijkheden ligt, maken ze gebruik van kleinering en karaktermoord om de hinderpaal weg te nemen.

Het moet voor iedereen duidelijk zijn dat Iran in alle categorieën valt die de meeste westerse onzekerheid oproepen: Iran is het toppunt van alles wat verontrustend is: het heeft een diepgewortelde cultuur en intellectuele erfenis die expliciet ‘anders’ is (hoewel niet in strijd met de westerse traditie). Deze kwaliteiten zorgen er echter voor dat Iran zonder nadenken wordt gecategoriseerd als nadelig voor het beheer van de ‘Internationale Orde’; niet omdat het een ‘bedreiging’ vormt, maar omdat het de afstemming van de boodschap ‘verstoort’.

Doet dit ertoe?

Ja, het is van belang, want het maakt het vermogen van Iran om effectief te communiceren met de ideologische afstemming van de Internationale Orde zeer problematisch.

Het Westen wilde een gematigde reactie van Iran en oefende daar druk op uit – in de eerste plaats na Israëls moord in april op een Iraanse generaal en zijn collega’s in het Iraanse consulaat in Damascus.

Iran verplichtte zich. Het lanceerde op 13 april drones en raketten in de richting van Israël op een manier die een kort (vooraf gewaarschuwd) gecoördineerd signaal van bekwaamheid gaf, maar niet uitnodigde tot een totale oorlog (zoals gevraagd door het Westen).

Na de Israëlische moord op Ismail Haniyeh (een gast in Teheran die deelnam aan de inauguratie van de nieuwe Iraanse president), smeekten westerse staten Iran opnieuw om af te zien van militaire vergelding tegen Israël.

De nieuwe president heeft publiekelijk gezegd dat Europese en Amerikaanse functionarissen Iran de opheffing van substantiële sancties tegen de Iraanse Republiek en een gegarandeerd staakt-het-vuren in Gaza overeenkomstig de voorwaarden van Hamas hadden aangeboden – als Israël niet zou worden aangevallen.

Iran zag af van een aanval en accepteerde om zwak over te komen naar de buitenwereld (waarvoor het hard werd bekritiseerd). Toch schokte de westerse actie de onervaren nieuwe president Pezeshkian:

“Ze (de westerse landen) logen,” zei hij. Geen van de beloften werd nagekomen.

Om eerlijk te zijn tegenover de nieuwe hervormingsgezinde president, stond Iran voor een echt dilemma: het hoopte een beleid van terughoudendheid te voeren om een schadelijke oorlog te voorkomen. Dat is de ene kant van het dilemma; maar de andere kant is dat deze terughoudendheid verkeerd geïnterpreteerd zou kunnen worden (misschien met kwade bedoelingen) en gebruikt zou kunnen worden als voorwendsel voor escalatie. Kortom, de keerzijde is dat ‘willen of niet; er komt oorlog in Iran’.

Daarna volgden de ‘pieper-aanval’ en de moordaanslagen op het leiderschap van Hezbollah, inclusief de iconische figuur van de leider, Seyed Hassan Nasrallah, te midden van enorme bijkomende burgerdoden. De Amerikaanse regering (president Biden) zei eenvoudigweg dat dit ‘gerechtigheid’ was.

En opnieuw drong het Westen er bij Iran op aan en dreigde met vergeldingsmaatregelen om Israël te ontzien. Maar bij deze gelegenheid lanceerde Iran een effectievere aanval met ballistische raketten, maar wel een aanval die bewust niet gericht was op de economische en industriële infrastructuur van Israël of op het Israëlische volk, maar op belangrijke militaire locaties en locaties van inlichtingendiensten. Het was, kortom, een demonstratief signaal – zij het een met een effectieve component van het toebrengen van schade aan luchtmachtbases en militaire en inlichtingensites. Het was opnieuw een beperkte reactie.

En waarvoor?

Openlijk gesneer vanuit het Westen dat Iran was afgeschrikt/te bang/te verdeeld om ten volle te reageren. Sterker nog, de VS – goed wetend dat Netanyahu op zoek is naar het voorwendsel voor een oorlog met Iran – bood Israël de volledige steun van de VS voor een grote vergelding tegen Iran: “Er zullen ernstige gevolgen zijn voor deze aanval en we zullen met Israël samenwerken om dat het geval te laten zijn,” zei Jake Sullivan. “Vergis je niet, de Verenigde Staten steunen Israël volledig, volledig,” zei Biden.

De moraal van het verhaal is duidelijk: President Pezeshkian werd ‘bespeeld’ door het Westen – tinten van het opzettelijke ‘Minsk bedrog’ van president Poetin door het Westen; tinten ook van het mes in de rug van het Istanboel II Akkoord. De terughoudendheid waar de Internationale Orde op aandringt, wordt steevast uitgezonden als ‘zwakte’.

De ‘professionele permanente klasse’ (de westerse deep state) schuwt elke morele onderbouwing. Ze maakt van haar nihilisme een deugd. Misschien is de laatste leider die in staat was tot echte diplomatie wel JFK tijdens de Cubaanse Raketcrisis en in zijn daaropvolgende omgang met de Sovjetleiders. En wat gebeurde er? … Hij werd door het systeem vermoord.

Natuurlijk zijn velen boos in Iran. Ze vragen zich af of Iran te gemakkelijk zwakte heeft geprojecteerd en of die manifestatie op de een of andere manier heeft bijgedragen aan de bereidheid van Israël om Libanon zo meedogenloos en zonder beperkingen aan te vallen, zoals in het Gaza-model. Latere berichten suggereren dat de VS over nieuwe technologische informatie beschikt (die niet beschikbaar is voor Israël) die de verblijfplaats van Sayyed Nasrallah aangaf en aan Israël werd geleverd, wat leidde tot zijn moord.

Als het Westen erop staat om de Iraanse terughoudendheid zo te bagatelliseren – en terughoudendheid ten onrechte toeschrijft aan onmacht – is de Europese en Amerikaanse wereldorde ‘unipartij’ van de dan ooit in staat tot koud realisme? Kunnen ze een goede inschatting maken van de gevolgen als Israël een oorlog tegen Iran zou beginnen? Netanyahu heeft duidelijk gemaakt dat dit het doel is van de Israëlische regering – oorlog met Iran.

Overmoedige miskenning van een tegenstander, en de miskenning van zijn verborgen krachten, is zo vaak de voorloper van een grotere oorlog (WO1). En Israël loopt over van verlangen naar oorlog om zijn ‘Nieuwe Orde‘ voor het Midden-Oosten te vestigen.

De regering Biden is ‘meer dan bereid ‘ – de ‘revolver op tafel te leggen’ – voor Netanyahu om deze op te pakken en te schieten, terwijl Washington doet alsof het zich afzijdig houdt.

Het uiteindelijke doelwit van Washington is natuurlijk Rusland.

Dat het Westen in diplomatie niet te vertrouwen is, is duidelijk. De moraal van het verhaal heeft echter bredere implicaties. Hoe kan Rusland onder deze omstandigheden een einde maken aan het conflict in Oekraïne? Het lijkt erop dat er nog veel meer mensen onnodig zullen sterven, simpelweg vanwege de starheid van de unipartij en haar onvermogen om aan diplomatie te doen.

Er zijn al net zoveel Oekraïners omgekomen sinds het proces van Istanboel II in de prullenbak is beland.

Het Westen staat op dit moment voor minstens één, mogelijk twee, verpletterende nederlagen – en dus rijst de vraag: zullen er lessen worden geleerd? Kunnen de juiste lessen worden geleerd? Accepteert de professionele wereldorde wel dat er lessen te leren zijn?

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zou Israël de wereld meenemen in zijn val?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: