Neo-Terminator

John was een wappie. Hij wist dat tien jaar geleden, toen de Covid-waanzin begon en iedereen wilde dat hij zich liet vaccineren. Maar hij vond het gewoon raar. Het voelde gewoon niet goed. Dus deed hij het niet, en wow, wat kreeg hij daarvoor te verduren.

Iedereen behandelde hem zo wreed dat hij er maar niet achter kon komen waarom. Rond die tijd begon hij serieus onderzoek te doen. Wat begon als een ongemakkelijk gevoel over het feit dat iedereen zich haastte om een vreemde griepprik te halen, begon zich te ontwikkelen tot een ernstige situatie. Ernstiger dan hij zich had kunnen voorstellen.
Maar John hield er niet van om slachtoffer te zijn, dus speelde hij het spel mee, schrijft
Todd Hayen.

Hij leerde zijn mond te houden in het bijzijn van mensen die hem wreed behandelden. In het begin probeerde hij hen te informeren over wat hij had ontdekt, maar dat zorgde ervoor dat deze mensen explodeerden. Dus dat deed hij niet meer. Hij hoefde de wereld niet te veranderen. Dus stopte hij met proberen. Hij maakte zich wel zorgen om de mensen van wie hij hield die waren geprikt, maar zij wilden niet naar hem luisteren, en wat gebeurd is, is gebeurd – het heeft geen zin om de staldeur dicht te doen als het paard al is weggelopen.

De jaren gingen voorbij en John ging door met zijn leven. Maar de situatie verslechterde. Het was niet alleen Covid en het vaccin die het gevolg waren van een of andere bizarre incompetentie of hysterie, het ging dieper dan dat. John begon te beseffen dat het probleem voortkwam uit een opzettelijke poging om de massa te controleren.
Covid en het vaccin hielden verband met autoriteiten die door het lint waren gegaan: censuur van meningsuiting, de teloorgang van wetenschap en geneeskunde, het verplicht dragen van mondkapjes, het weigeren van medische behandeling aan ongevaccineerden, de invoering van digitale identiteitsbewijzen, reisbeperkingen, de introductie van CBDC’s, de lijst was eindeloos.

Toen hoorde hij over opzettelijke genocide: dat dit alles een bewuste poging was om de wereldbevolking te verminderen.

John wist niet goed wat hij hieraan moest doen. Uit ervaring wist hij dat het geen zin had om als Chicken Little rond te rennen en te roepen dat de hemel naar beneden kwam, en dat het waarschijnlijk niet goed zou aflopen voor hem (voor Chicken Little was dat in ieder geval niet het geval). Uiteindelijk vond hij een toevluchtsoord en een doel in het leven door zich aan te sluiten bij groepen mensen die de dingen op dezelfde manier zagen als hij.
Dit was niet alleen een troost voor hem, maar gaf hem ook een uitlaatklep om zijn gedachten en standpunten te uiten.

John was nooit iemand geweest die de behoefte voelde om zich uit te spreken. Zoals eerder vermeld, trok hij zich meteen terug toen de vaccins op de markt kwamen en niemand naar hem wilde luisteren. Maar hij had het gevoel dat de zaken nu echt uit de hand liepen, en hoewel hij nooit had gedacht dat zich uitspreken iets zou oplossen, geloofde hij wel dat iemand moest opkomen voor waar hij in geloofde.

John werd vrij bekend als rebel en vrijheidsstrijder in zijn nieuwe kringen. Hoewel hij zich nooit meer ‘normaal’ voelde zoals vroeger, toen de wereld nog niet zo krankzinnig was, had hij tenminste het gevoel dat hij deed wat hij moest doen.

Toen begon het te gebeuren.

In het begin was het heel subtiel en John bracht het niet in verband met bewust wangedrag. Het eerste dat hem opviel en dat hij nogal vreemd vond, was dat zijn e-mail niet meer werkte zoals vroeger. E-mails die hij verstuurde, kwamen niet aan bij de ontvangers en vrienden vertelden hem dat ze hem dingen hadden gestuurd die hij nooit had ontvangen. In eerste instantie dacht hij natuurlijk dat er een technische storing was.
Toen werd het zo vaak dat hij zich zorgen begon te maken dat de storing was uitgegroeid tot een grote elektronische chaos. Hij maakte nieuwe e-mailadressen aan via andere bronnen, en dat werkte een tijdje, maar toen begon hetzelfde te gebeuren met de nieuwe e-mailaccounts.

Toen kwamen de telefoontjes. Vaak belde hij grote bedrijven, zoals de overheid, telefoon- en internetproviders, en werd hij van het kastje naar de muur gestuurd, wat bijna altijd eindigde met een abrupt ophangen. Dit gebeurde zo vaak dat hij er geen touw meer aan kon knopen. Hij begon zijn vrienden te vragen: “Hebben jullie dit ook?” De meesten zeiden nee, maar een paar zeiden dat ze hetzelfde merkten.

Hij maakte zich echt zorgen toen zijn bankrekeningen in de war raakten. Op een dag was er 1000 dollar van zijn betaalrekening verdwenen. Toen hij navraag deed bij de bank, vertelden ze hem dat hij het geld onbewust ergens naartoe had overgemaakt. Hij moest dus de frustratie doorstaan dat hij de schuld kreeg van iets wat hij absoluut niet had gedaan. Uiteindelijk kwamen ze erachter (zo leek het tenminste) en zeiden ze dat het geld frauduleus was weggehaald. Maar ze hebben nooit iemand kunnen vinden die de fraude had gepleegd. John merkte ook vreemde afschrijvingen op zijn creditcard. De meeste kon hij zelf oplossen, maar zijn pogingen om dit op te lossen begonnen hem gek te maken. Hij voelde zich steeds paranoïder worden. Uiteindelijk besefte hij dat hij het doelwit was, of dat dacht hij tenminste. Maar dat maakte hem nog gekker.

Dit ging een hele tijd zo door. Uiteindelijk was er ongeveer tien jaar verstreken sinds Covid voor het eerst ter sprake kwam, waarmee het allemaal begon. De meeste vreemde dingen die hij meemaakte, waren kleine ergernissen. Maar het feit dat deze vreemde dingen steeds vaker voorkwamen, begon John slapeloze nachten te bezorgen. Hij voelde zich als een man die voortdurend door vlooien werd gebeten, waardoor hij uiteindelijk van een brug zou springen of iets dergelijks. Of misschien zou hij er gewoon aan wennen en vervallen in een saai leven waarin niets meer belangrijk voor hem was, beet na beet na beet.

Op een dag begon hij na te denken over AI en robots.

Hij vond het interessant dat iedereen in zijn omgeving het had over de overname door AI en de angst dat Terminator-achtige robotmachines de wereld zouden overnemen. Hij vroeg zich af of dat misschien allemaal een afleiding was. Als het plan was om de mensheid over te nemen met robots, waarom zou je ze dan maken om op mensen te lijken, met een hoofd, armen en benen? Zelfs AI-kunst en AI-schrijven waren voor de hand liggend. Dit waren menselijke activiteiten die door computers werden ‘overgenomen’. Het was heel duidelijk dat dit gebeurde; de vijand, als je het zo wilde zien, was duidelijk en voor de hand liggend.

Maar hoe zat het met de toepassing van AI op plaatsen die niet zo voor de hand lagen?

In wezen kon alles en nog wat worden ‘aangestuurd’ door AI-systemen die waren geprogrammeerd om al dit werk op een zeer specifieke manier te doen. Hoe zat het met telefoonbeantwoordingssystemen, bankieren, en zelfs artsen, ziekenhuizen en apotheken?

Over apotheken en ziekenhuizen gesproken, dit verhaal heeft een triest einde. John kwam er helaas niet zo goed vanaf. Hij stierf zelfs. Hij sprong niet van een brug omdat hij door vlooienbeten tot zelfmoord werd gedreven. Hij stierf zelfs op nogal mysterieuze wijze. Nadat hij een routinerecept had laten invullen bij zijn plaatselijke apotheek, werd hij erg ziek en met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Na een routineonderzoek kreeg hij een infuus en werd hij op de intensive care geplaatst. Na een paar dagen overleed hij. “Overlijden door onverklaarbare omstandigheden,” stond op zijn overlijdensakte, samen met een overvloed aan medisch jargon dat uitlegde welke organen op mysterieuze wijze hadden gefaald en waarom hij uiteindelijk was bezweken.

De dosering van geneesmiddelen, de productie ervan, de toediening aan patiënten, evenals infuuszakken met zoutoplossing (of wat dan ook), de toediening van geneesmiddelen in het ziekenhuis, levensondersteuning, beademingsapparatuur, enz. zullen uiteindelijk (zo is dat nog niet het geval) worden gecontroleerd door AI-systemen. Net als bijna alles: banken, toegang van de overheid tot sociale zekerheid, gezondheidszorg, autoregistratie, benzinestations (en natuurlijk elektrische auto’s), telefoons, geldautomaten, kassa’s in supermarkten, digitale ID-stations, luchthavens, enz. Er zal niets meer zijn dat we kunnen doen dat niet wordt gecontroleerd en, nog belangrijker, geregeld door AI-systemen. Als je een subversief persoon bent (en de definitie van dat woord zal allesomvattend en onmogelijk te definiëren zijn), ben je overgeleverd aan je ketenen en de mensen die je daarin hebben gesmeed.

Was John het doelwit van het eliminatieplan? Als dat zo was, heeft het plan Arnold Schwarzenegger niet gestuurd om hem uit te schakelen. Ze hebben het eerst subtiel gedaan, door hem langzaam gek te maken met duizenden vlooienbeten (mogelijk in de hoop dat hij zich zou aanmelden voor door de staat gesubsidieerde zelfdoding). Toen hij goed voorbereid was, hebben ze hem uitgeschakeld via het door AI gecontroleerde medische systeem. Er hoefde geen mens iets te doen. Niemand hoefde te weten wat er gebeurde, behalve de marionettenmeesters zelf, en we kunnen niet eens zeker zijn dat zij wel mensen zijn.

Is dit allemaal waar? Nee, nog niet. Is het overdreven paranoïde? Misschien. Het verhaal van John speelt zich af in de toekomst, misschien in de verre toekomst. Maar wij die strijden voor vrijheid mogen nooit denken dat we onder de radar kunnen blijven. We kunnen heel gemakkelijk op een lijst terechtkomen. Misschien niet op een lijst om te worden uitgeschakeld, maar wel op een lijst om lastig te vallen.

Misschien ben ik overdreven paranoïde. Met de komst van AI denk ik echt niet dat we hoeven te wachten op de ontwikkeling en inzet van humanoïde robots à la Terminator, het zal voor hen een stuk makkelijker zijn dan dat.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Hatelijke chagrijn

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: