De succesvolle aanvallen op de internationale luchthaven King Khalid in Riyad waren een mislukking van de inlichtingendiensten en de operationele verdediging, waarbij minstens 12 doden en meer dan 300 gewonden vielen, van wie sommigen in kritieke toestand verkeren. Ondanks het feit dat Saoedi-Arabië honderden miljarden heeft uitgegeven en een geïntegreerd luchtverdedigingssysteem heeft opgebouwd, waren de aanvallen van de Houthi’s opmerkelijk succesvol. Het wordt steeds duidelijker dat zelfs de beste luchtverdedigingssystemen op basis van de huidige technologie belangrijke installaties niet kunnen beschermen tegen beschadiging of vernietiging.
Er waren geen luchtalarmsirenes en er werd geen enkele vroegtijdige waarschuwing voor de aanval gegeven. De luchthaven beschikt niet over een civiel verdedigingssysteem, schuilkelders of bekendgemaakte evacuatieprocedures. Terminal 3 en 4 worden gebruikt voor binnenlandse vluchten en regionale budgetluchtvaartmaatschappijen. Het is duidelijk dat deze terminals opzettelijk als doelwit werden gekozen en dat de Houthi’s van plan waren een groot aantal slachtoffers te veroorzaken en Saoedi-Arabië te straffen voor zijn steun aan de regeringstroepen in Jemen.
De internationale luchthaven King Khalid werd op 19 september, 8 en 9 oktober en 10 oktober door de Houthi’s aangevallen. De Houthi’s hadden herhaaldelijk publiekelijk gewaarschuwd voor hun bedoelingen. Hoewel Riyad niet hun enige doelwit was, maakten de Houthi’s duidelijk dat zij van plan waren de luchthaven stil te leggen.
Ondanks moderne radars en waarschuwingssystemen in de lucht werden de lanceringen van drones, kruisraketten en ballistische raketten niet gedetecteerd. Saoedi-Arabië beschikt over vijf E-3A AWACS-vliegtuigen, twee SAAB 2000 Erieye AWACS-vliegtuigen met moderne AESA-radars (de radar van de E-3A is een ouder pulsdopplersysteem) en een aantal andere gespecialiseerde tactische verkenningsplatforms (RE-3A, RE-3B). Deze en de radarinstallaties langs de kust zijn geïntegreerd in een centraal defensienetwerk dat verbonden is met luchtverdedigingssystemen zoals Patriot, THAAD en maximaal tien batterijen van het Koreaanse KM-SAM Block-II (Cheongung-II), bedoeld voor luchtverdediging op lagere hoogten tegen ballistische korteafstandsraketten (SRBM’s), kruisraketten, vliegtuigen en onbemande luchtvaartuigen (UAV’s).
Er zijn geen berichten dat anderen, met name de VS en Israël, de lanceringen van de Houthi’s hebben opgemerkt of, als zij dat wel deden, Saoedi-Arabië hebben gewaarschuwd. Over het algemeen kunnen lanceringen van drones en kruisraketten gemakkelijk worden verborgen en is goede inlichtingeninformatie (doorgaans afkomstig van menselijke bronnen, HUMINT) nodig om dergelijke operaties te ontdekken. Raketten zoals de Burkan, de ballistische raket voor de korte tot middellange afstand die tegen Riyad werd ingezet, zijn iets gemakkelijker te detecteren, omdat deze raketten op vloeibare brandstof werken en vóór de lancering moeten worden voorbereid, waardoor ze zichtbaar worden voor observatiesystemen vanuit de ruimte, zoals satellieten.
Het initiatief van Saoedi-Arabië om met Pakistan en Turkije het zogenaamde Mekka Gezamenlijk Defensieverdrag (ook wel de Mekka Defensiealliantie genoemd) op te richten, waarbij de Verenigde Staten werden buitengesloten en de inspanningen van Washington om de Abraham-akkoorden uit te breiden naar het koninkrijk werden gedwarsboomd, kan een rol hebben gespeeld bij het verminderen van de Amerikaanse belangstelling om het koninkrijk te helpen bij de aanpak van de Houthi’s en Jemen. Daar komt bij dat Washington zich in de eerste plaats wil concentreren op Iran en de Straat van Hormuz en munitie en precisiewapens wil sparen, waardoor Washington er nog minder toe geneigd is zich in de Jemenitische chaos te mengen. Of Washington nu zal ingrijpen, blijft onzeker.
De aanval van de Houthi’s was een verzadigingsaanval waarbij nieuwe of verbeterde technologie werd ingezet die afkomstig was uit Iran, mogelijk met hulp van Rusland en China.
De zelfmoorddrone die door de Houthi’s werd gebruikt, was de Samad-3. De Samad-3 is een kamikazedrone met een groter bereik, aangedreven door een tweetakt-tweecilinderzuigermotor (doorgaans aangeduid als een model van de klasse 3W110i B2 of DLE 170) die een aan de achterzijde gemonteerde duwpropeller aandrijft. Tijdens langeafstandsvluchten (zoals vluchten over afstanden van 1.500 tot 2.600 km) vliegt hij doorgaans met een lagere gemiddelde kruissnelheid van 148 tot 185 km/u (80 tot 100 knopen, of ongeveer 92 tot 115 mijl per uur) om brandstof te besparen. Westerse deskundigen denken niet dat de Samad-3 erg nauwkeurig is, hoewel de nieuwste modellen zijn verbeterd met satellietverbindingen die beter bestand zijn tegen storingssignalen. Bij opeenvolgende aanvallen op de luchthaven King Khalid werden tussen de 30 en 40 Samad-drones ingezet.
De Quds-kruisraket is dodelijker, draagt een grotere explosieve lading, beschikt over geavanceerde elektronica en wordt aangedreven door een kopie van de commerciële Tsjechische PBS TJ100-turbojet (die op teruggevonden wrakstukken vaak wordt aangeduid als “Model T10S”). De kopie wordt in Iran vervaardigd. De Quds-2 maakt gebruik van satellietondersteunde navigatie (GPS/GNSS) en traagheidsnavigatiesystemen (INS). Als laagvliegende kruisraket kan hij het terrein gebruiken om zich aan de radarwaarneming te onttrekken en zo de gebruikelijke radardekking en luchtverdedigingssystemen te omzeilen. Het feit dat Quds-kruisraketten terminal 3 en 4 met succes hebben getroffen, wijst op doeltreffende geleidingssystemen en elektronica die bestand is tegen storingssignalen.
Op 10 oktober werden drie of vier ballistische Burkan-raketten gelanceerd in combinatie met de Quds-kruisraketten en Samad-3-drones. Daarvoor, op 8 en 9 oktober, waren nog eens drie of vier Burkan-raketten op de luchthaven afgevuurd. De Saoedische autoriteiten beweren dat zij er enkele met Patriot-systemen hebben neergeschoten, maar een volledig overzicht is niet beschikbaar. Voor zover wij weten, werd de grootste schade echter niet door de Burkan-raketten veroorzaakt.
De Burkan is een gemoderniseerde ballistische raket. Nadat de voortstuwingsfase na de lancering is voltooid, wordt de raketkop van de raketromp gescheiden. De raketkop alleen, die zich met hoge snelheid voortbeweegt, is moeilijk op radar in beeld te brengen. De Burkan-2H en Burkan-3 beschikken over een afneembare, drievoudig kegelvormige raketkop (in de vorm van een “babyfles”), die is overgenomen van de Iraanse ontwerpen Qiam-1 en Shahab-3. De afgescheiden raketkop beschikt niet over actieve stuurvlakken (zoals roostervinnen of stuwraketten) om ontwijkende manoeuvres uit te voeren of de koers in de eindfase te wijzigen om onderscheppingsraketten zoals de MIM-104 Patriot te ontwijken. Toch volgt de raketromp dezelfde baan als de raketkop, waardoor systemen zoals Patriot problemen ondervinden bij het onderscheiden en selecteren van doelen.
Het is opmerkelijk dat de schade die de Houthi’s aan de internationale luchthaven King Khalid hebben toegebracht, min of meer vergelijkbaar is met die van Iraanse aanvallen op een aantal Amerikaanse en Israëlische bases, te beginnen in 2020 met de Iraanse operatie Martelaar Soleimani, waarbij de luchtmachtbasis Ain al-Assad in Irak werd getroffen. In januari 2024 voerde Iran via zijn bondgenoot, het Islamitisch Verzet in Irak, aanvallen uit op Tower 22 in Jordanië. Op 1 maart voerde Iran in Koeweit succesvolle aanvallen uit op het operatiecentrum van de haven van Shuaiba. In juli en augustus voerde Iran succesvolle aanvallen uit op de luchtmachtbases Muwaffaq Salti en King Hussein in Jordanië. De luchtmachtbasis King Hussein is een belangrijk operationeel en logistiek knooppunt voor de Amerikaanse luchtstrijdkrachten in het Midden-Oosten (USAFCENT) en de geallieerde coalitietroepen in de regio.
Ook Israëlische luchtmachtbases en inlichtingencomplexen werden aangevallen met Iraanse ballistische raketten, waaronder Nevatim en Tel Nof in oktober 2024.
Wat uit dit alles naar voren komt, zijn ernstige tekortkomingen bij de inlichtingendiensten, een gebrekkige integratie van sensoren, waaronder radars, waarvan sommige door Iran als doelwit werden gekozen en vernietigd. Daaronder bevonden zich een THAAD-radar (AN/TPY-2) ter waarde van een half miljard dollar op de luchtmachtbasis Muwaffaq Salti in maart 2026, de gemoderniseerde vroegtijdige waarschuwingsradar AN/FPS-132 Block 5 (UEWR) in het noorden van Qatar, nabij Al Khor, die de Amerikaanse en Qatarese detectie en het volgen van ballistische raketten ondersteunde, en aanvullende vroegtijdige waarschuwingsradars in de Verenigde Arabische Emiraten. Daarnaast ontbreekt het aan luchtverdedigingssystemen die goed genoeg functioneren om aanzienlijke schade te voorkomen.
De VS hebben zich geconcentreerd op pogingen om oude systemen zoals Patriot te verbeteren en hebben enkele systemen voor de middellange afstand geïntroduceerd, zoals NASAMS, maar hebben verder weinig nadruk gelegd op het vinden van nieuwe oplossingen voor de luchtverdediging. Systemen zoals THAAD en de SM-3 van de marine zouden eveneens een rol kunnen spelen, maar hun bruikbaarheid is beperkt gebleken. Bij de aanval op Riyad werd THAAD niet ingezet.
Als de Houthi’s en de Iraniërs door de Amerikaanse en geallieerde luchtverdedigingsnetwerken heen kunnen breken, moet het hele systeem dringend aanzienlijk worden verbeterd. Het verlaten van bases in het Midden-Oosten is niet echt een oplossing, maar slechts een tijdelijke noodmaatregel. Zelfs het feit dat men uit het Verenigd Koninkrijk wordt verdreven, zou een wake-upcall moeten zijn dat het dringend noodzakelijk is de verdediging van militaire bases grondig te heroverwegen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Al-Aqsa Flood ‘Succesvolste militaire raid van de eeuw’ – Ritter had gelijk
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Iran (+ China) vs. Amerika : 10-0 !!!
Vrede is de enige oplossing, niet ongeremde hebzucht naar petroleüm.