Een nieuwe documentaire van het onderzoeksplatform Muckraker volgt de migratieroute van West-Afrika via Spanje en Frankrijk naar Groot-Brittannië en onderzoekt wat het platform omschrijft als een netwerk dat in stand wordt gehouden door met belastinggeld gefinancierde hulpprogramma’s, ngo’s en zelfs westerse regeringen.
De 47 minuten durende film, “Replacing Europe” (“Europa vervangen”), is gebaseerd op maandenlang onderzoek en undercoverbeelden en onderzoekt de logistiek en de belangrijkste ngo’s achter de natievernietigende massamigratie naar Europa, schrijft Tyler Durden.
“De hele migratie is een spel”, zegt Sheikh M. Kromah, die door Muckraker wordt geïdentificeerd als medewerker van de Internationale Organisatie voor Migratie van de VN. Hij beweert dat Spanje een financiële prikkel heeft om de aankomsten in stand te houden, omdat een vermindering ervan de EU-financiering in gevaar zou kunnen brengen.
Muckraker beweert dat publiek gefinancierde instellingen helpen de migratiestromen in stand te houden die Europese regeringen publiekelijk beloven te beheersen. De interviews roepen vragen op over toezicht, financiële prikkels en de grens tussen humanitaire hulp en het faciliteren van illegale grensoverschrijdingen door vreemdelingen naar Europa.
De bredere zorg is of massamigratie, gebrekkige assimilatie en de sterk stijgende overheidskosten van de Europese verzorgingsstaat voor migranten de druk op de overheidsfinanciën en de politieke instabiliteit kunnen vergroten.
Hier is het verslag van Muckraker:
Een VN-migratiemedewerker geeft toe dat Spanje de boten niet zal tegenhouden omdat het EU-geld te aantrekkelijk is. Een katholieke ngo die jaarlijks 225 miljoen euro ontvangt, vervoert nieuwkomers naar het vasteland en betaalt hen om te blijven. Activisten schilderen een route naar de Franse grens. En de journalisten die dit filmden, werden aangevallen en bijna gearresteerd.
Het onderzoeksplatform Muckraker volgde twee maanden lang de West-Afrikaanse migratieroute van begin tot eind: van het smokkelcentrum Nouadhibou in Mauritanië naar de Spaanse Canarische Eilanden, via het Spaanse vasteland en Frankrijk, en uiteindelijk naar het Kanaal en het Verenigd Koninkrijk. Het resultaat is een nieuwe documentaire, REPLACING EUROPE.
De centrale bevinding van de film is dat de verplaatsing van tienduizenden illegale immigranten naar Europa geen chaos is. Het is een georganiseerd systeem, gerund door mensensmokkelaars, publiek gefinancierde ngo’s, activistische netwerken en regeringen, waarvan verschillende op camera toegeven dat ze eraan verdienen.
Tot de bevindingen van de documentaire behoren:
-
Een medewerker van de Internationale Organisatie voor Migratie van de VN zegt dat Spanje de boten bewust laat blijven komen om EU-geld te blijven ontvangen.
-
ACCEM, een katholieke ngo die in 2024 ongeveer 225 miljoen euro ontving, grotendeels van de Spaanse staat, vervoert nieuwkomers van de Canarische Eilanden naar het vasteland, huisvest hen in opvangkampen en betaalt hun een maandelijkse toelage.
-
Migranten worden met honderden tegelijk van Gran Canaria naar Madrid gevlogen.
-
In de Spaanse grensstad Irun heeft een activistische groepering een spoor van voetstappen geschilderd dat migranten langs de politie naar Frankrijk leidt, waar een door de gemeente beheerd opvangcentrum mensen zonder papieren opneemt.
-
De eigen migratieorganisatie van de VN zegt dat de prioriteit moet liggen bij het “faciliteren, niet beperken” van migratie.
Waar het begint: Mauritanië
De meeste boten op de West-Afrikaanse route vertrekken vanuit Senegal, Marokko, de Westelijke Sahara en vooral Mauritanië. Tienduizenden illegale immigranten die op de Canarische Eilanden zijn aangekomen, vertrokken vanaf de kust van Mauritanië.
In Nouadhibou vertelde een lokale bron aan Muckraker dat jonge vrouwelijke migranten worden verkracht en “als slaven” worden vastgehouden, en dat hun ontvoerders hun families bellen om losgeld te eisen. Op de vraag of criminelen of politieagenten daarvoor verantwoordelijk waren, antwoordde hij dat beide betrokken waren: “De politie doet dat… omdat ze samenwerken met de criminelen die mensen smokkelen.” Hij voegde eraan toe dat wapen- en drugssmokkelaars tussen de migranten meereizen om Europa binnen te komen.
Muckraker bezocht ook een hulpcentrum voor migranten in Nouadhibou dat wordt beheerd door OAMR (Organisation d’Appui et d’Assistance aux Migrants et Réfugiés), dat samenwerkt met de Internationale Organisatie voor Migratie van de Verenigde Naties. Op een spandoek aan de muur staat “Projet Julia Taft – Phase II”: een project voor capaciteitsopbouw dat opleidingen, voorlichting en hulp biedt aan vluchtelingen, asielzoekers en migranten in Nouadhibou, met als vermelde financier “Ambassade des Etats-Unis en Mauritanie” — de Amerikaanse ambassade. Toen werd gevraagd of de Verenigde Staten ook de bakkerij en het computerlokaal van het centrum betalen, antwoordden medewerkers bevestigend.
Het Julia Taft Refugee Fund is een programma van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, uitgevoerd door het Bureau of Population, Refugees, and Migration. Het werd in 2000 opgericht en vernoemd naar Julia Taft, die onder president Clinton aan het hoofd van dat bureau stond. Het stelt Amerikaanse ambassades in staat rechtstreeks kleine subsidies aan lokale ngo’s te verstrekken. De oproep voor projectvoorstellen van de Amerikaanse ambassade in Nouakchott uit 2022 bood maximaal 50.000 dollar per project en noemde migranten naast vluchtelingen en terugkeerders als mogelijke begunstigden.
Aankomst: de Canarische Eilanden
Voor de kust van het eiland El Hierro filmde Muckraker een boot vol migranten, bijna allemaal mannen van militaire leeftijd, die door de Spaanse maritieme reddingsdienst werd binnengesleept. Eén man werd op een brancard van boord gedragen en leek levenloos.
Nieuwkomers worden naar tijdelijke opvangkampen gebracht. Bewoners beschreven dagen zonder werk (“alleen eten en slapen”) en mannen die vertrekken om te drinken en proberen terug te komen met messen. Een migrant uit Senegal beschreef een duisterder praktijk tijdens de overtocht zelf: passagiers die van hekserij worden beschuldigd, worden vastgebonden en in zee gegooid.
De VN-insider: “Migratie is een spel”
Op de Canarische Eilanden ontmoette Muckraker Sheikh M. Kromah, die destijds werkte voor de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) van de VN en meer dan tien jaar ervaring heeft in de migrantenhulpsector. Kromah is gefotografeerd naast de Spaanse minister van Inclusie, Sociale Zekerheid en Migratie, Elma Saiz, en lokale functionarissen op El Hierro.
“De hele migratie is een spel”, vertelde Kromah aan Muckraker. “Iedereen wil zijn deel hebben.” Hij zei dat smokkelnetwerken tussen de 50.000 en 60.000 euro per boot innen.
Toen hem werd gevraagd waarom Spanje de aankomsten niet tegenhoudt, zei hij dat de regering dat niet wil. Elk jaar ontvangt Spanje volgens hem een enorm bedrag van de Europese Unie om migratie te beheren, en als de boten zouden stoppen, zou ook het geld stoppen. De strategie is volgens hem om “het te minimaliseren, maar niet volledig te stoppen, zodat ze het geld blijven ontvangen”.
Kromah ging verder en beweerde dat een deel van het geld contant van eigenaar wisselt, in koffers die onderhandelingsruimtes worden binnengedragen. Hij zei dat zelfs de speciale politieagenten die op de eilanden worden ingezet, en ongeveer drie keer zoveel verdienen als een gewone politieagent, “willen dat de boten elke dag komen”.
“Iedereen wil hier gewoon geld verdienen aan iedereen”, zei hij. “Dus als je ernaar kijkt, is het een spel.”
Naar het vasteland gevlogen
Daarna volgt de overplaatsing. Op de luchthaven van Gran Canaria trof Muckraker enkele honderden Afrikaanse mannen aan die wachtten op een vlucht naar Madrid. Dit proces vindt meerdere keren per week plaats en wordt beheerd door ACCEM.
ACCEM: de ngo die de Spaanse migrantenkampen beheert
Een van de belangrijkste organisaties die verantwoordelijk zijn voor het vervoer van illegale immigranten van de Canarische Eilanden naar het Spaanse vasteland en voor hun huisvesting in opvangkampen na aankomst, is ACCEM.
De volledige naam van ACCEM is Asociación Comisión Católica Española de Migración, de Spaanse Katholieke Commissie voor Migratie. Volgens het eigen jaarverslag over 2024, zoals gemeld door het Spaanse medium Infovaticana, ontving ACCEM in 2024 ongeveer 225 miljoen euro, waarvan 88% afkomstig was van de Spaanse centrale overheid. De organisatie had dat jaar 3.839 medewerkers in dienst en beheerde 9.812 opvangplaatsen.
ACCEM maakt geen geheim van haar doelstellingen. In 2023 ondertekende haar voorzitter, Pilar Samanes Ara, mede een brief waarin werd opgeroepen tot meer “veilige en legale routes” voor migranten naar de Europese Unie en Spanje. In de brief werd die eis rechtstreeks gekoppeld aan de Agenda 2030 van de VN, waarbij migratie werd omschreven als “een transformerende kracht voor groei en ontwikkeling”.
Buiten een ACCEM-kamp ontmoette Muckraker een man uit Senegal die er bijna een jaar zonder werk had gewoond. Hij zei dat bewoners ongeveer 75 euro per maand van ACCEM ontvangen, plus bus- of metrokaartjes. Zelfs mensen die het kamp zonder documenten verlaten, krijgen volgens hem nog steeds het geld en een kaartje. Hij kende een vriend die naar een andere Spaanse stad was vertrokken en nog steeds werd betaald.
De blauwdruk van de VN
Wat Kromah beschreef, komt overeen met het kader dat de VN zelf heeft gepubliceerd. In september 2015 nam de Algemene Vergadering van de VN de Agenda 2030 voor Duurzame Ontwikkeling aan, opgebouwd rond 17 duurzameontwikkelingsdoelstellingen.
In een verwant document met de titel “Migration and the 2030 Agenda” stelt de IOM dat de agenda migratie erkent als “een centrale overweging voor ontwikkeling”, de eerste keer dat migratie expliciet in de mondiale ontwikkelingsagenda is opgenomen. Het document noemt vrouwelijke, mannelijke en minderjarige migranten “aanjagers van ontwikkeling” en stelt dat migratie aan elke doelstelling van de Agenda 2030 kan worden gekoppeld. De conclusie: inspanningen moeten niet gericht zijn op het stoppen van migratie. Het faciliteren ervan, niet het beperken ervan, is de prioriteit.
Het is hetzelfde kader waarop de voorzitter van ACCEM zich beriep toen zij nieuwe routes naar Europa eiste. De VN bepaalt de agenda, ngo’s zoals ACCEM voeren die uit en Europese belastingbetalers financieren haar.
Een geschilderde route naar Frankrijk
In Irun, de laatste Spaanse stad vóór Frankrijk, komen dagelijks migranten aan op het busstation. Vanaf het busstation leidt een spoor van geschilderde voetstappen naar het Rode Kruis en verder naar het stadhuis, waar een activistische groepering genaamd Irungo Harrera Sarea elke dag migranten ontmoet. Leden van de activistische groepering vertelden Muckraker dat de groep ongeveer 40.000 migranten heeft geholpen de Spaanse grens naar Frankrijk over te steken.
De man die de voetstappen schilderde, vertelde Muckraker dat de route bestaat zodat migranten de grens kunnen oversteken zonder door de politie te worden gepakt, en dat hij van plan is meer voetstappen te schilderen “omdat ze verdwalen”. De activisten bevestigden dat ze migranten vertellen welke bussen ze moeten nemen om te voorkomen dat ze worden gepakt. Een informatiebord bij het treinstation toont de volledige route.
De route leidt naar Pausa, een opvangcentrum in Bayonne, Frankrijk, dat miljoenen euro’s aan overheidsgeld heeft ontvangen. De directeur vertelde Muckraker dat het centrum wordt beheerd door het gemeentebestuur van Bayonne en “geen foto’s, geen namen” bewaart. Migranten blijven er volgens hem enkele dagen, nemen vervolgens de bus en “gaan door heel Europa”, met of zonder documenten.
Aangevallen in Parijs
Bij de ingang van de Eiffeltoren trof Muckraker een plein aan dat vol stond met migranten die als straatverkopers werkten. Toen de filmploeg begon te filmen, omsingelden de verkopers hen. Medeoprichter van Muckraker Josh Rubin (@joshbrubin) werd aangevallen en liep een hevig bloedende hoofdwond op omdat hij een camera richtte.
Enkele kilometers verderop bezocht Muckraker ARDHIS, een ngo die migranten helpt asiel aan te vragen als LGBT-vluchtelingen. Een migrant die de gemeenschap kent, zei dat veel mensen die deze claim indienen niet homoseksueel zijn: “Ze zeggen dat ze gewoon… de hulp willen krijgen.”
Calais en het Kanaal
Voor degenen die naar Groot-Brittannië willen, is Calais de laatste halte in Frankrijk, waar geïmproviseerde kampen dienen als verzamelplaatsen voor overtochten over het Kanaal. Een lokale particuliere beveiliger beschreef hoe migranten uit winkels stelen en de geit van een boer doden om op te eten. Mensensmokkelaars mengen zich onder de bewoners van deze kampen, waar de afgelopen jaren dodelijke schietpartijen hebben plaatsgevonden.
Muckraker deed zich voor als hulpverleners en filmde met verborgen camera’s om een kamp binnen te komen dat was ingericht in een verlaten pakhuis. Mannen daar zeiden dat ze uit Soedan, Marokko en Egypte kwamen. De filmploeg telde ongeveer 100 tenten die dicht op elkaar onder één dak stonden, een gebedsruimte met tapijten en opgestapelde korans, en gemaskerde mannen die de bezoekers in de gaten hielden. Zodra de camera werd opgemerkt, sloeg de stemming om. “Ik accepteer niet dat je hier foto’s maakt”, zei een man. Een menigte drong op en duwde de filmploeg naar buiten.
Internationale smokkelnetwerken organiseren de overtochten zelf. Veel van de smokkelaars zijn zelf illegale migranten, vaak afkomstig uit Irak, Albanië en Koerdische gebieden. Op de avond voordat een boot vertrekt, verlaten honderden migranten de kampen en gaan ze naar vooraf afgesproken verzamelpunten langs de kust. Muckraker bracht weken door in Calais om deze bewegingen te observeren en inlichtingen te verzamelen.
Bij een vertrekpunt komen was het moeilijkste deel. Een Afghaanse migrant die zelf van plan was de overtocht te maken, vertelde de filmploeg dat smokkelaars wantrouwig staan tegenover iedereen die Engels of Frans spreekt, omdat ze aannemen dat het spionnen of politieagenten zijn. Hij waarschuwde dat zulke mensen geslagen, verwond of zelfs gedood kunnen worden. Laat op een avond stuurde hij de filmploeg de locatie waar een boot zou vertrekken, gevolgd door een waarschuwing voorzichtig te zijn omdat de smokkelaars gewapend waren.
De filmploeg reed naar de kust en wachtte. In het donker zagen ze hoe een rubberboot de open zee op voer, terwijl groepen mannen die volgens hen mogelijk smokkelaars waren zich langs de kust verplaatsten. Het plan van de boot was om terug te keren en de passagiers vanaf het strand op te pikken.
Rond vijf uur ’s ochtends renden meer dan 50 mensen vanuit de duinen naar het water, onder wie een man die een klein kind droeg. Meer dan 15 minuten lang was er geen enkele politieagent op het strand. Tegen de tijd dat de politie arriveerde, werd de boot al geladen. De agenten gaven het al snel op en liepen terug het strand op, waarna de boot die ze hadden geprobeerd tegen te houden met succes naar het Verenigd Koninkrijk vertrok en daar later aankwam.
Het Verenigd Koninkrijk
In Engeland vertelden asielzoekers die in een door de overheid betaald hotel wonen aan Muckraker dat huisvesting en voedsel gratis zijn, dat ze ongeveer 300 pond per maand ontvangen en dat de universiteit voor hen eveneens gratis is. Eén van hen zei dat hij al drie jaar in het hotel woonde.
Bekijk hier de volledige video:
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Niets nieuws onder de zon
Oil for Immigration
Door Pamela Hemelrijk
18 december 2005
Op gevaar af dat u uw buik inmiddels boordevol heeft van gezeik over de multiculturele samenleving, wil ik u toch iets vertellen wat u nog niet weet. Namelijk dat de massale moslim-immigratie naar West-Europa niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Zij is een rechtstreeks gevolg van een Europese richtlijn, die in 1975 geruisloos is bekokstoofd.
Aanleiding was de oliecrisis van 1973. Uit angst dat de oliekraan voorgoed dicht zou gaan, is toen op Europees niveau besloten om een “Euro-Arabische Dialoog” op gang te brengen met de OPEC-landen. Deze EAD kreeg een permanent hoofdkwartier in Parijs, en organiseerde overal ter wereld congressen, waar afgevaardigden van de toenmalige EEG zich beijverden om de Arabische olieboeren te vriend te houden.
In juni 1975 rolde daar een convenant uit, waarvan wij nu met z’n allen nog steeds de zure vruchten plukken: 200 zaakgelastigden namen in Straatsburg, met algemene stemmen, een resolutie aan. Uit naam van de hele toenmalige Europese gemeenschap. Het was een tijd van moordende consensus: in heel West-Europa waren toen sociaal-democraten aan de macht, en van oppositie was nauwelijks sprake. De geestelijke vader van de tekst, de Belg Tijl De Declercq, mocht dan een christen-democraat zijn, hij was ook zo links als een deur, en een warm voorstander van totalitarisme. Hij ijverde bijvoorbeeld ook driftig voor innige vriendschapsbanden met de Sovjet-Unie. Het is deze Resolutie van Straatsburg (onthoud die naam!) waarvoor Pim en Theo met hun leven hebben geboet, zou je kunnen zeggen.
In het document belooft de EEG om voortaan de Arabische immigratie actief te bevorderen, en de nieuwkomers ruim baan te geven om hun cultuur naar Europa te exporteren. De tekst benadrukt “de grote verrijking, die het Arabisch cultuurgoed ons te bieden heeft, vooral op het gebied van normen en waarden”, en draagt de lidstaten op om aan de verspreiding “de hoogste prioriteit” te geven. De pers moet worden ingeschakeld “om een gunstig klimaat te scheppen voor de immigranten”, en de academische wereld moet worden gemotiveerd “om de nadruk te leggen op de positieve bijdrage van de Arabische cultuur aan de ontwikkeling van Europa”. Geld moet worden uitgetrokken om de oprichting van moskeeën, Islamscholen, centra voor Arabische cultuur en wetenschappelijke instituten ter bestudering van de Islam te stimuleren. Het staat allemaal zwart op wit. Sinds 1975. Dankzij ons onvolprezen Europarlement.
Verrek, nou begrijp ik ineens waarom Wouter Bos van mening is dat er “meer moskeeën bijgebouwd moeten worden”! Geen wonder dat Samir A. steeds wordt vrijgelaten: als er iemand bezig is de Arabische way of life te exporteren is hij het wel, geef toe, en wij hebben zwart op wit beloofd daaraan de hoogste prioriteit te geven! Het verklaart ook waarom zelfs Beberkindertjes hier – voor het eerst van hun leven – Arabische les kregen, bij wijze van “onderwijs in eigen taal”. Andere smaken hadden we namelijk niet.
Het verklaart ook waarom er hier te lande al tien jaar een literatuurprijs bestaat, waarvoor uitsluitend auteurs met een Marokkaanse of Arabische achtergrond in aanmerking komen. De “El-Hizra-prijs” heet dat ding, en hij wordt gefinancierd door het Rijk. Als je hem wint wordt je manuscript op staatskosten uitgegeven, en je krijgt een geldbedrag. Alles is welkom, ook song- en rapteksten, mits het maar door Marokkanen of Arabieren is vervaardigd. Zelfs als je Nederlands niet machtig bent is dat geen bezwaar: dan lever je je proza gewoon in het Arabisch of Tamazight in. Sinds 1992 zijn er zo 70 auteurs bekroond. Het is dit “steuntje in de rug”, zoals de El Hizra website het uitdrukt, waaraan schrijvers als Abdelkader Benali, Khalid Boudou en Mohammed Benzakour hun carrière danken. Met name Benzakour bleek al spoedig een kat in een zak te zijn: medio 2001 werd hij er bij de Volkskrant als columnist uitgegooid wegens plagiaat. Maar sindsdien heeft hij er zowaar alweer twee nieuwe prijzen bijgekregen: de Zilveren Zebra 2001 – “wegens zijn opvallende, in enkele jaren opgebouwde oeuvre” (zeer opvallend, zegt u dat wel) – en de Journalisten Vredesprijs 2005. Plagiaat of niet, de verbreiding van het Arabisch cultuurgoed krijgt hier inderdaad de hoogste prioriteit, dat is een ding wat zeker is. Nederland is nou eenmaal altijd het braafste jongetje van de klas geweest als het op Europese richtlijnen aankwam.
Jarenlang heb ik me afgevraagd hoe het mogelijk was dat onze autoriteiten, zonder uitzondering, allemaal letterlijk dezelfde zoetsappige cliché’s bezigden als het over moslim-immigratie ging. Niet alleen hier, maar in heel West-Europa! Nooit eerder, zelfs niet toen half Suriname naar de Bijlmer verkaste, had ik er eentje horen lullen over “onderwijs met behoud van eigen taal en cultuur”, of “verrijking van de samenleving”. En nu deden ze het ineens allemáál! Ze leken wel gehypnotiseerd!
Maar nu begrijp ik het: ze voeren al 30 jaar gehoorzaam de Resolutie van Straatsburg uit! Het is Europees beleid! Oil voor Immigration, als het ware! Voor zover ik nog niet Islamofoob was, ben ik het nu. Eurofoob was ik al lang, en terecht, dat blijkt maar weer. Heer ontferm u over ons, en over de zelfmoordmaniakken in ons Europarlement.
(Voor wie geïnteresseerd is in bronnen: lees “Eurabia, The Euro-Arab Axis” van de schrijfster Bat Ye’or (Uitg. Associated University Presses, Cranbury, New Jersey, ISBN 0-8386-4077). Het is zo goed gedocumenteerd met registers en voetnoten dat het voor de leek bijna onleesbaar is. Verder heeft Oriana Fallaci erover geschreven (in “De Kracht van de Rede”, als ik me niet vergis), en wie op Google “Tijl Declercq” intikt, kan ook zijn hart ophalen.)
Pamela Hemelrijk
Dank – ‘kwistutniet.
Uriël oktober 18, 2026 Bij 14:04
Thank you Uriël.
Opnieuw Waw…waar waren wij al die tijd..😳😣 bedankt allebei..A&P..