Dit is een van de belangrijkste instrumenten die de elite gebruikt om de vruchtbaarheidscijfers over de hele wereld omlaag te drukken

Het TFR wordt uitgedrukt als een enkel cijfer dat het aantal kinderen per geboortegevende persoon in een specifieke populatie weergeeft, meestal een land.

Bij het beoordelen van de bevolkingsgroei of -afname gebruiken deskundigen een “vervangings”- of ‘behoud’-TFR van 2,1. Dit geeft aan dat elke persoon door iemand anders wordt “vervangen”, zodat er geen bevolkingsgroei of -afname is, afgezien van andere factoren zoals migratie.

Sinds de jaren vijftig is het wereldwijde TFR echter drastisch gedaald. Onderzoek wijst uit dat meer dan 50% van de landen wereldwijd onder het onderhouds-TFR van 2,1 ligt, en tegen het jaar 2100 voorspellen experts dat 93% van de landen onder dit cijfer zal liggen.

Het vruchtbaarheidscijfer in de VS daalde in 2024 tot een historisch dieptepunt met minder dan 1,6 kinderen per vrouw, zo blijkt uit federale gegevens die donderdag zijn gepubliceerd.

De VS behoorde ooit tot de weinige ontwikkelde landen met een cijfer dat ervoor zorgde dat elke generatie genoeg kinderen had om zichzelf te vervangen – ongeveer 2,1 kinderen per vrouw. Maar dat cijfer daalt al bijna twintig jaar in Amerika, omdat steeds meer vrouwen langer wachten met het krijgen van kinderen of die stap helemaal niet meer zetten.

Het vruchtbaarheidscijfer van de autochtone bevolking in de hele westerse wereld is onder het vervangingsniveau gedaald en er zijn geen tekenen van herstel. Italië zit op 1,24 kinderen per vrouw, Spanje op 1,23, Duitsland op 1,36, Polen op 1,26, Canada op 1,33 en Australië op 1,58.

Ondanks het einde van het éénkindbeleid in 2016 en de aanmoediging van de regering om grotere gezinnen te stichten, is het vruchtbaarheidscijfer de afgelopen jaren gedaald tot één.

Een meta-analyse uit 2017, gebaseerd op gegevens uit Noord-Amerika, Europa, Australië en Nieuw-Zeeland, toonde bijvoorbeeld aan dat het aantal zaadcellen tussen 1973 en 2011 met 52 procent was gedaald. Een vervolgonderzoek in 2022 door enkele van dezelfde auteurs liet een vergelijkbare daling zien in een nog groter aantal landen.

Earl Gray was verbaasd over wat hij aantrof toen hij de laboratoriumratten opensneed. Sommige hadden misvormde testikels, gevuld met vocht, ontbraken of zaten op de verkeerde plaats. Andere hadden verschrompelde zaadleiders die de doorstroming van sperma blokkeerden, terwijl weer andere klieren misten die helpen bij de productie van sperma.

Maandenlang hadden Gray en zijn team ratten maïsolie gevoerd waaraan ftalaten waren toegevoegd, een klasse chemicaliën die veel wordt gebruikt om plastic zacht en buigzaam te maken. Gray werkte begin jaren tachtig voor de Environmental Protection Agency en evalueerde hoe giftige stoffen het voortplantingssysteem beschadigen. Hij testte dibutylftalaat nadat hij enkele vroege artikelen had gelezen waarin werd gesuggereerd dat deze stof een risico vormde voor de menselijke gezondheid.

Toen hij meer dan 40 jaar later op een vochtige zomerdag op een afgeschermde veranda zat, herinnerde Gray zich het onderzoek en de gruwelijke geboorteafwijkingen. “Het kwam bij genoeg dieren voor, dus we wisten dat het geen willekeurige misvormingen waren”, aldus Gray, 80, die na bijna 50 jaar bij het agentschap met pensioen ging.

De kosten voor de samenleving zijn enorm. Een in 2024 door de NYU geleid onderzoek dat de gezondheidseffecten van blootstelling aan ftalaten in de Verenigde Staten in kaart bracht – waaronder bijdragen aan diabetesniveaus en onvruchtbaarheid – schatte dat de behandeling van ftalaten-gerelateerde ziekten in één jaar tijd 66,7 miljard dollar kostte. Dat is drie keer zoveel als de economische impact van de gezondheidseffecten van “forever chemicals”, een andere klasse van chemicaliën die in grote mate betrokken zijn bij ziekten. Ter vergelijking: volgens een schatting van het door de overheid gerunde National Cancer Institute kost de behandeling van alle vormen van kanker de VS jaarlijks 209 miljard dollar.

“Je hebt slangen die vol zitten met ftalaten, je hebt plastic tanks waarin spullen worden opgeslagen, je hebt pompen die van plastic zijn – daar kom je veel ftalaten tegen”, aldus Tom Neltner, een ervaren campagnevoerder op het gebied van chemicaliën en chemisch ingenieur die in de voedselproductie heeft gewerkt.

De American Chemistry Council zei dat de FDA het gebruik van bepaalde ftalaten in toepassingen die in contact komen met voedsel, zoals slangen, transportbanden en vinylhandschoenen, heeft goedgekeurd, met de conclusie dat de blootstelling via de voeding de veilige niveaus niet overschrijdt.

“De leiding van de FDA, zowel de politieke als de senior carrièreleiding, vond decennialang op het gebied van voedselveiligheid dat chemicaliën niet veel aandacht verdienden”, aldus Jim Jones, die in 2023 als adjunct-commissaris werd aangesteld om de voedselveiligheid bij het agentschap te hervormen, na een carrière bij de EPA.