De onvoorziene gevolgen van de Iraanse weerstand

De oorlog tegen Iran is anders dan alle andere. Voor het eerst zijn de vernietigde doelen van weinig belang. De hoofdrolspelers richten zich op de economische gevolgen van hun acties. Deze ervaring zorgt voor een revolutie in de manier waarop oorlogen worden gevoerd en heeft er al toe geleid dat het Chinese Volksbevrijdingsleger zijn gevechtsplannen heeft herzien.

Een Shaheh-drone is ongeveer 35.000 dollar waard. Om deze neer te halen, moeten de Verenigde Staten twee Patriot-raketten lanceren die elk 3,3 miljoen dollar kosten. Als ze toestaan dat de Shaheh-drone een doelwit raakt – welk doelwit dan ook – zal daaruit worden geconcludeerd dat ze niet in staat zijn zichzelf of hun bondgenoten te verdedigen. Door een drone te lanceren, dwingt Iran de Verenigde Staten ongetwijfeld 6,6 miljoen dollar te betalen, ruwweg 188 keer de oorspronkelijke investering, schrijft Thierry Meyssan.

De Verenigde Staten beschikken al over het Merops-antidronesysteem. Deze systemen bevinden zich echter pas sinds anderhalf jaar in de testfase in Oekraïne. Ze zijn ook ingezet langs de Poolse en Roemeense grenzen. Het Pentagon heeft besloten zijn troepenaanwezigheid aan het oostfront van de NAVO te verminderen om zijn Merops in de Golf in te zetten.

“We hebben een specifiek verzoek van de Verenigde Staten ontvangen voor bescherming” tegen Iraanse dronesystemen, verklaarde de niet-gekozen Oekraïense president, Volodymyr Zelensky, op 12 maart. Oekraïense officieren werden onmiddellijk naar de Golf gestuurd.

Bovendien experimenteert de Verenigde Staten al jaren met anti-drone-lasers. Het is een zeer economische oplossing, maar op dit moment weten we niet hoe we deze wapens moeten gebruiken, laat staan ze in massa te produceren. Het zal nog vele jaren duren voordat het Pentagon ze op het slagveld inzet.

Bovendien slinken de Patriot-voorraden snel. Hoewel het Pentagon geheimhouding handhaaft over de beschikbare voorraden, onttrekt het middelen aan alle andere fronten om Patriots naar het Midden-Oosten te sturen. Het enige wat we weten is dat het Amerikaanse militair-industriële complex niet meer dan 700 per jaar kan produceren, terwijl Iran al enkele duizenden Shahed-drones heeft gelanceerd.

We hebben het hier alleen over operaties om Shahed-drones te vernietigen. De verdediging van de Verenigde Staten en Israël tegen langeafstandsraketten is niet alleen een financieel probleem, maar ook, op zeer korte termijn, de uitputting van THAAD-interceptorraketten, waarvan er slechts ongeveer tien per week kunnen worden geproduceerd. [1]. Dit bedrag steeg tot 11,3 miljard dollar, volgens een verklaring van het Pentagon aan het Congres op 10 maart. Met 1.444 gedode Iraniërs op 12 maart, volgens het Iraanse ministerie van Volksgezondheid [2], komt dit neer op een kostprijs van ongeveer 8 miljoen dollar per mensenleven! De duurste oorlog in de geschiedenis.

Ter vergelijking: de Iraniërs hebben twee grote trauma’s meegemaakt: de Eerste Wereldoorlog – die in Iran meer levens eiste dan in Duitsland en Frankrijk – kostte ongeveer 6 miljoen mensen het leven. De door Irak opgelegde oorlog heeft minstens 500.000 Iraniërs het leven gekost. Het is dan ook begrijpelijk dat de paar honderd huidige doden dit land niet zullen afschrikken.

Een andere Iraanse vernieuwing is de vergeldingsactie die Teheran tegen zijn buurlanden heeft ingezet. Onder verwijzing naar het internationaal recht en verklaringen van Israëlische en Amerikaanse leiders heeft Iran Amerikaanse militaire bases in de Golf en de Levant aangevallen. Ik doel hier niet op de aanvallen door de Libanese Hezbollah (de Partij van God) en de Iraakse Saraya Awliya al-Dam (de Brigade van de Bloedbewakers), maar uitsluitend op de Iraanse aanvallen.

Tot ieders verbazing herinnerde Iran het Westen aan Resolutie 3314 (XXIX) van 14 december 1974 [3]. Deze resolutie, die zonder stemming door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties werd aangenomen, verduidelijkt het begrip agressie waarnaar het Handvest van San Francisco verwijst. De internationale pers, gedomineerd door Angelsaksische media, is ervan overtuigd geraakt dat het internationaal recht het betreden van het grondgebied van een ander verbiedt. Op basis van dit vooroordeel heeft de Algemene Vergadering de Russische speciale militaire operatie in Oekraïne veroordeeld. Iran heeft deze vergeten tekst nieuw leven ingeblazen.

Deze tekst machtigt het gebruik van geweld om “volkeren die onderworpen zijn aan koloniale of racistische regimes” bij te staan, wat het geval is met de Russische hulp aan de Donbas-republieken (artikel 7). Het verbiedt niet alleen agressie tegen Iran door Israël en de Verenigde Staten, maar ook derde staten die Israëlische of Amerikaanse militaire bases huisvesten die aan de agressie deelnemen (artikel 3) om hetzelfde te doen. Hieruit volgt dat Iran het recht heeft om wraak te nemen op de grondgebieden van de Golfstaten en de Levant.

We zien dat deze staten verbijsterd zijn door de Iraanse reactie en dat hun economieën verlamd zijn. Toch zijn deze staten, voornamelijk die van de Golf, belangrijke olieproducenten. Ze proberen daarom los te komen van Israël en de Verenigde Staten, die tot nu toe hun veiligheid garandeerden maar nu verantwoordelijk zijn voor hun tegenslagen. Als hun verlangen naar onafhankelijkheid ertoe zou leiden dat ze hun olie niet in Amerikaanse dollars, maar in andere valuta’s zouden verkopen, zou de waarde van de dollar instorten. De waarde ervan wordt immers niet gegarandeerd door het Amerikaanse bbp, maar door de internationale koolwaterstofmarkt. Tijdens de ontvoering van president Nicolás Maduro hebben we benadrukt dat de Verenigde Staten niet uit waren op de aanzienlijke oliereserves van het land, maar op het herstel van de oliehandel in dollars. Wat in Venezuela is gelukt, zal in het Midden-Oosten wellicht mislukken en het begin van het einde voor de Verenigde Staten inluiden.

Wat er vandaag de dag in het Midden-Oosten gebeurt, inspireert plotseling alle staten die klagen over de Amerikaanse dominantie, te beginnen met China.

Peking bereidt zich voor op een conflict met de Verenigde Staten en Japan over de regio Taiwan. Het is de moeite waard om te onthouden dat China niet van plan is het eiland binnen te vallen, maar elke poging om het onafhankelijkheid te verlenen beschouwt als een daad van agressie. Vanuit hun perspectief had Chiang Kai-shek geen recht om zich af te scheiden, en blijft Taiwan een Chinese regio. De Kuomintang, de opvolgerpartij van Chiang Kai-shek, is het daarmee eens; alleen de zeer kleine Democratische Progressieve Partij (DPP) van president Lai Ching-te streeft naar onafhankelijkheid. Deze kwestie komt alleen aan de orde omdat de Verenigde Staten er de aandacht op vestigen.

Peking heeft zich zojuist gerealiseerd dat het internationaal recht het toestaat om, in geval van Amerikaanse agressie, wraak te nemen op Amerikaanse militaire bases in de regio Azië-Pacific. In een oogwenk heeft het Volksbevrijdingsleger zijn plannen volledig herzien [4]. Het heeft zijn raketten niet langer op Taiwan gericht, maar op de 24 Amerikaanse militaire bases in de regio.

Deze ommezwaai wordt gevolgd door alle staten die Amerikaanse militaire bases huisvesten, die nu anticiperen op de problemen waarmee de landen in de Golf en de Levant te kampen hebben. Ongetwijfeld zullen zij hun aanwezigheid binnenkort heroverwegen.

Afgezien van het Iraanse conflict lijkt het er nu op dat het Iraanse model van verweer aantrekkelijk is voor iedereen die een militair conflict met Washington verwacht en dat het een revolutie teweegbrengt in de manier waarop we de machtsverhoudingen begrijpen.

Het is belangrijk te begrijpen dat de Verenigde Staten zich hebben laten manipuleren door hun eigen propaganda. Ze hebben zichzelf ervan overtuigd dat de gebeurtenissen na de ineenstorting van de Ayandeh-bank meer dan 40.000 slachtoffers hebben geëist, allemaal toe te schrijven aan de Revolutionaire Garde. Dit is uiteraard volstrekt onjuist. De meeste slachtoffers zijn toe te schrijven aan ISIS-aanvallen en de paniek die werd veroorzaakt door sluipschutters op daken, die zowel demonstranten als politieagenten doodden. Wat hun werkelijke aantal betreft, dat is minstens zes keer lager.

Evenzo hebben ze zichzelf ervan overtuigd dat al deze demonstranten “anti-regime” waren, in de veronderstelling dat degenen die de teruggave van hun banktegoeden eisten, noodzakelijkerwijs tegen ayatollah Ali Khamenei waren. Daarmee hebben ze economische demonstranten, tegenstanders van religieus totalitarisme en degenen die naar een westerse bestuursvorm streefden, op één hoop gegooid. Ze ontdekken nu dat men geruïneerd kan worden door het banksysteem, een hekel kan hebben aan de mullahs, gefascineerd kan zijn door Amerikaanse series die in het Perzisch worden uitgezonden door zo’n veertig westerse televisiezenders, en toch zijn land kan verdedigen.

Deze misrekening, vergelijkbaar met die welke hen ertoe bracht het vertrek van de sjah, Reza Pahlavi, en de terugkeer van imam Ruhollah Khomeini te organiseren, leidde tot een militaire nederlaag, of zelfs tot hun eigen ondergang.

Referenties:

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Ter verdediging van het benoemen van de problemen waar we voor staan

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: