De mist (machine) van oorlog

De mist van oorlog kan misschien beter worden omschreven als de mistmachine van oorlog, want alles wat aan het publiek wordt gepresenteerd, is een of andere versie van narratieve controle, met als doel een context en een verhaal te creëren die gunstig zijn voor degene die de “feiten,” het “nieuws,” de ‘informatie’ en het “commentaar” presenteert.

De andere motivatie om de wereldwijde media te overspoelen met “nieuws,” “informatie” en “commentaar” is het maximaliseren van de winst door te voorzien in de onverzadigbare honger naar “wat er echt aan de hand is.” Wat er echt aan de hand is is natuurlijk een goed bewaard staatsgeheim, het allerlaatste dat ooit aan het publiek zou worden vrijgegeven, schrijft Charles Hugh Smith.

Aangezien alles draait om narratieve controle en het uitbuiten van crises voor winst, heeft niets van wat aan het publiek wordt gepresenteerd enige waarde, behalve wat het op een meta-niveau suggereert, namelijk wat niet wordt onthuld en gepromoot als “wat er werkelijk aan de hand is.”

Het lijkt mij dat er maar één manier is om een puzzel in elkaar te zetten die het doel van het ontdekken van “wat er werkelijk aan de hand is” benadert. De eerste stap zou zijn om ongefilterde inlichtingenoverzichten (ongefilterd betekent nog niet aangepast voor de politieke leiders) te verkrijgen van de inlichtingendiensten van de drie strijdende partijen: Iran, Israël en de Verenigde Staten. Dit is natuurlijk onmogelijk.

De tweede stap zou zijn om ongefilterde inlichtingenrapporten te verkrijgen van regionale spelers, bijvoorbeeld Turkije, Saoedi-Arabië, enz., die hun eigen bronnen hebben.

De derde stap zou zijn om ongefilterde inlichtingenrapporten te verkrijgen van grote mogendheden die er groot belang bij hebben om uit te zoeken “wat er werkelijk aan de hand is,” bijvoorbeeld de inlichtingendiensten van China, Rusland en de Europese Unie.

De vierde stap zou zijn om middenkader officieren te ondervragen die de feitelijke operaties uitvoeren. Het zou ook nuttig zijn om toegang te krijgen tot degenen die daadwerkelijk de schade na de operaties beoordelen.

U begrijpt het meta-denken hier: waardevolle informatie wordt vaak gefilterd (of gaat verloren) tussen elk niveau van informatievergaring, samenvatting en presentatie aan het volgende niveau in de hiërarchie.

Op het hoogste niveau staat de militaire leiding vaak onder druk om het narratief dat aan de politieke leiders wordt gepresenteerd te controleren. Dit kan op verschillende manieren gebeuren: de militaire leiding kan de ernst van de situatie overdrijven om toestemming te krijgen voor een riskante operatie, of ze kan de situatie verdoezelen om te voorkomen dat ze wordt ontslagen.

Wat mij opvalt, is hoe lang deze situatie al aan de gang is. De nucleaire ambities van Iran staan al vele jaren in het middelpunt van de belangstelling, en dus zijn er al vele jaren inlichtingenwerk en operationele planning gaande.

Met andere woorden, dit is geen plotselinge crisis die is ontstaan uit omstandigheden die onder de oppervlakte onstabiel waren maar aan de oppervlakte stabiel leken, zoals een staatsgreep in een grondstofrijk land dat maar weinig mensen op de kaart kunnen aanwijzen.

Wat om voor de hand liggende redenen onbekend is, zijn de capaciteiten die in het spel zijn. In de nasleep van de schandalen rond de inlichtingendiensten in de jaren zeventig verschenen verschillende onthullende boeken, waarin lang verborgen gebleven technische capaciteiten aan het licht kwamen.

Zo werd bijvoorbeeld onthuld dat de VS de communicatie had onderschept tussen gedoemde kosmonauten die ronddreven in een mislukte Sovjetruimtemissie en de betraande Sovjetpolitieke leiders.

We hebben geen manier om te weten of deze onthullingen waar zijn of slechts een subtiele vorm van narratieve controle. Maar gezien het feit dat de VS meer uitgeeft aan signaalinlichtingen, ruimtevaartmiddelen en andere informatievergaring dan andere landen aan hun hele leger, is het aannemelijk.

Wat betreft de capaciteiten die vandaag de dag in het spel zijn: het publiek heeft geen idee. We kunnen ons vermaken met gissen, maar het blijft gissen.

Tientallen jaren van de mistmachine van de oorlog hebben de honger van het publiek naar narratieve controle doen afnemen. Weinig mensen geloven nog de ‘officiële versie’ van wat dan ook, en daar zijn goede redenen voor. Het vertrouwen van het publiek is uitgehold, en dus is de meta-gedachte hier dat de narratieve controle is verschoven naar ‘onthullende’ verhalen van insiders en gelekte verhalen over “wat er echt aan de hand is.”

Dus het vuile wasje dat door tegenstanders van het conflict wordt buiten gehangen, moet misschien ook met een flinke korrel zout worden genomen. De waarheid – als we dat woord al durven gebruiken – is dat we collectief vrijwel niets weten over “wat er echt aan de hand is,” en dus blijft er niets anders over dan lucratief speculeren.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

2 Miljard mensen zullen sterven in nieuwe oorlogscyclus – Charles Nenner

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: