Carney verklaart de dood van de ‘op regels gebaseerde orde’

Decennialang hebben landen als Canada geprofiteerd van wat we de op regels gebaseerde internationale orde noemden. We sloten ons aan bij de instellingen ervan, prezen de principes ervan en profiteerden van de voorspelbaarheid ervan. Onder haar bescherming konden we een op waarden gebaseerd buitenlands beleid voeren.

We wisten dat het verhaal van de op internationale regels gebaseerde orde gedeeltelijk onjuist was. Dat de sterksten zichzelf zouden vrijstellen wanneer dat hen uitkwam. Dat handelsregels asymmetrisch werden gehandhaafd. En dat het internationaal recht met verschillende strengheid werd toegepast, afhankelijk van de identiteit van de beschuldigde of het slachtoffer.

Deze fictie was nuttig, en met name de Amerikaanse hegemonie droeg bij aan het verstrekken van publieke goederen: open zeeroutes, een stabiel financieel systeem, collectieve veiligheid en ondersteuning voor kaders voor het oplossen van geschillen.

Dus plaatsten we het bordje in het raam. We namen deel aan de rituelen. En we vermeden grotendeels om de kloof tussen retoriek en realiteit aan de kaak te stellen.

Deze deal werkt niet meer.

Laat ik duidelijk zijn: we bevinden ons midden in een breuk, niet in een overgangsfase.

In de afgelopen twee decennia heeft een reeks crises op het gebied van financiën, gezondheid, energie en geopolitiek de risico’s van extreme mondiale integratie blootgelegd.

Meer recentelijk zijn grootmachten economische integratie als wapen gaan gebruiken. Importheffingen als pressiemiddel. Financiële infrastructuur als dwangmiddel. Toeleveringsketens als kwetsbaarheden om uit te buiten.

Je kunt niet “leven met de leugen” van wederzijds voordeel door integratie wanneer integratie de bron van je ondergeschiktheid wordt.
…
En er is nog een andere waarheid: als grootmachten zelfs de schijn van regels en waarden opgeven om ongehinderd hun macht en belangen na te streven, worden de voordelen van “transactionalisme” moeilijker te repliceren. Hegemonieën kunnen hun relaties niet voortdurend te gelde maken.

Bondgenoten zullen diversifiëren om zich in te dekken tegen onzekerheid. Verzekeringen afsluiten. Meer opties creëren. Dit herstelt de soevereiniteit – soevereiniteit die ooit gebaseerd was op regels, maar steeds meer verankerd zal worden in het vermogen om druk te weerstaan.

Zoals ik al zei, heeft dergelijk klassiek risicobeheer een prijs, maar die kosten van strategische autonomie, van soevereiniteit, kunnen ook worden gedeeld. Collectieve investeringen in veerkracht zijn goedkoper dan wanneer iedereen zijn eigen fort bouwt. Gedeelde normen verminderen fragmentatie. Complementariteit is een positieve som.

De vraag voor middelgrote mogendheden, zoals Canada, is niet of we ons moeten aanpassen aan deze nieuwe realiteit. Dat moeten we wel. De vraag is of we ons aanpassen door simpelweg hogere muren te bouwen – of dat we iets ambitieuzers kunnen doen.

Middelgrote mogendheden moeten samen optreden, want als je niet aan tafel zit, sta je op het menu.

Grote mogendheden kunnen het zich veroorloven om alleen te opereren. Ze hebben de marktomvang, de militaire capaciteit en de invloed om voorwaarden te dicteren. Middelgrote mogendheden hebben dat niet. Maar als we alleen bilateraal onderhandelen met een hegemonie, onderhandelen we vanuit een zwakke positie. We accepteren wat ons wordt aangeboden. We concurreren met elkaar om het meest meegaand te zijn.

Dit is geen soevereiniteit. Het is het uitoefenen van soevereiniteit terwijl we ondergeschiktheid accepteren.

In een wereld van rivaliteit tussen grootmachten hebben de landen daartussen een keuze: met elkaar concurreren om gunst of samen een derde weg met impact creëren.

We mogen ons niet door de opkomst van harde macht verblinden voor het feit dat de macht van legitimiteit, integriteit en regels sterk zal blijven – als we ervoor kiezen om die samen uit te oefenen.

Het betekent de realiteit benoemen. Stop met het aanhalen van de “op regels gebaseerde internationale orde” alsof die nog steeds functioneert zoals wordt beweerd. Noem het systeem wat het is: een periode van toenemende rivaliteit tussen grootmachten, waarin de machtigsten hun belangen nastreven met economische integratie als dwangmiddel.

Het betekent consistent handelen. Pas dezelfde normen toe op bondgenoten en rivalen. Wanneer middelgrote mogendheden economische intimidatie vanuit de ene richting bekritiseren, maar zwijgen wanneer die vanuit een andere richting komt, houden we het bordje in de etalage.

Het betekent bouwen aan datgene waarin we zeggen te geloven. In plaats van te wachten tot de oude orde wordt hersteld, moeten we instellingen en overeenkomsten creëren die functioneren zoals beschreven.

En het betekent het verminderen van de invloed die dwang mogelijk maakt. Het opbouwen van een sterke binnenlandse economie moet altijd de prioriteit zijn van elke regering. Internationale diversificatie is niet alleen economische voorzichtigheid, het is de materiële basis voor een eerlijk buitenlands beleid. Landen verdienen het recht op principiële standpunten door hun kwetsbaarheid voor vergeldingsmaatregelen te verminderen.

We begrijpen dat deze breuk meer vereist dan aanpassing. Het vereist eerlijkheid over de wereld zoals die is. …

Vergis u niet, de toespraak van Carney in Davos zou wel eens een van DE belangrijkste toespraken kunnen blijken te zijn die een wereldleider in de afgelopen 30 jaar heeft gehouden. Dit is echt iets baanbrekends.

Het betekent vooral dat het Westen, voor zover dat überhaupt bestond, de Tweede Koude Oorlog onherstelbaar heeft verloren: een Koude Oorlog vereist twee concurrerende systemen. Carney heeft zojuist aangekondigd dat een van beide simpelweg niet meer bestaat.

Dezelfde leiders die de Amerikaanse dreigementen om Groenland te annexeren veroordelen, hebben Israël in staat gesteld en aangemoedigd om een ‘veiligheidslijn’ op te leggen die heeft geleid tot de feitelijke annexatie van 60% van Gaza. Israël blijft ook land annexeren in de Westelijke Jordaanoever en Syrië, allemaal met de steun van liberale leiders die ons nu vertellen dat territoriale integriteit van het grootste belang is.

Deze leiders hebben ook herhaaldelijk gewezen op de noodzaak van betrokkenheid en dialoog met de VS om een conflict over Groenland te voorkomen. Dit nieuwe enthousiasme voor dialoog komt nadat Rusland uit alle denkbare internationale fora is geweerd en Europa op de rand van een grote oorlog is gebracht door jarenlang te weigeren om de toekomst van Oekraïne te bespreken op dezelfde manier als waarop zij nu de toekomst van Groenland willen bespreken.

De hypocrisie, absurditeit en gevaarlijkheid van de situatie kunnen niet genoeg worden benadrukt.