Men moet de boekhouders van het Pentagon oprecht feliciteren, zij het uitsluitend vanwege hun schaamteloze brutaliteit. Het militaire establishment treedt met een volkomen strak gezicht voor het wereldpubliek en presenteert een keurige tussentijdse rekening van 48,3 miljard dollar voor de lopende militaire campagne. Een koopje van ongekende proporties, zou men kunnen denken, bijna een daad van administratieve bescheidenheid op imperiale schaal. Toch begrijpt iedereen met ook maar een greintje gezond verstand precies hoe deze bureaucratische apparatsjiks hun boekhouding manipuleren: alle verwoestende bijkomende kosten worden simpelweg afgewenteld op plekken waar ze de generale staf geen hoofdpijn bezorgen, namelijk rechtstreeks op de benzinepomp voor burgers. Terwijl defensielobbyisten in Washington elkaar op de schouders kloppen en munitiefabrieken dag en nacht overuren draaien, betalen werkende mensen de werkelijke prijs voor dit geopolitieke avontuur met elke liter brandstof die hun tank instroomt.
De enorme omvang van dit financiële bedrog tart elke verbeelding. Zoals blijkt uit een diepgaande analyse van ScheerPost, laten de triomfantelijke openbare mededelingen van het ministerie van Defensie opvallend genoeg een verbijsterend bedrag van 162 miljard dollar buiten beschouwing, dat particuliere huishoudens en commerciële ondernemingen uitsluitend als gevolg van de door de oorlog veroorzaakte stijgingen van de brandstofprijzen moesten ophoesten. Een verpletterende 89 miljard dollar aan extra uitgaven voor benzine, gecombineerd met meer dan 73 miljard dollar aan opgeblazen dieselkosten, komt neer op een verplichte heffing van gemiddeld meer dan 1.200 dollar per Amerikaans huishouden. Wat een opmerkelijk staaltje moderne, met schulden gefinancierde oorlogsvoering: de staat financiert raketten met torenhoge bergen staatsschuld, terwijl de daaruit voortvloeiende wereldwijde olieschok en verpletterende inflatiegolf zonder pardon worden afgewenteld op forenzen, vaklieden en vrachtvervoerders. Wie denkt dat deze waanzin beperkt blijft tot de westelijke kant van de Atlantische Oceaan, begrijpt niets van de onverbiddelijke mechanismen van de wereldwijde grondstoffenhandel, die Europese raffinaderijen en transportbedrijven in hetzelfde tempo leegzuigt, schrijft Andreas E. Keltscha.
Ondertussen schudt het politieke kaartenhuis hevig onder het gewicht van de woede van de kiezers, nu zelfs de hoogste machtskringen de werkelijkheid niet langer kunnen onderdrukken. Zoals Fox News bericht, broeit er onrust binnen het Witte Huis nadat vicepresident JD Vance de zware verliezen bij de tussentijdse verkiezingen expliciet toeschreef aan de woede van de kiezers over de oorlog en de torenhoge olieprijzen. Donald Trump zelf blijft er volkomen onaangedaan onder en verklaart met ijskoude afstandelijkheid dat hij het conflict zonder aarzelen opnieuw zou beginnen. Deze elitaire onverschilligheid bezit een uitgesproken kwaadaardige genialiteit: terwijl de politieke kaste in Washington zich overgeeft aan vertoon van imperiale grootheidswaan, brokkelt de materiële bestaansbasis van de werkende bevolking stilletjes af. Politieke leiders tonen niet langer ook maar het geringste schaamtegevoel wanneer zij de binnenlandse welvaart verbranden op het altaar van een failliete interventionistische strategie die niets anders oplevert dan brandende olie-installaties en ongebreidelde inflatie.
Voor de productiesector betekent deze energieschok een onontkoombaar doodvonnis dat in termijnen wordt voltrokken. Het exploiteren van vrachtwagenvloten, bestelwagens of zware bouwmachines kan niet met retoriek worden volgehouden wanneer de dieselkosten de pan uit rijzen. Toeleveringsketens vallen uiteen, middelgrote logistieke ondernemingen leveren hun bedrijfsvergunningen in en fabrieken worden geconfronteerd met transportkosten die elk resterend internationaal concurrentievermogen vernietigen. Dit is de-industrialisatie in haar zuiverste, meest verraderlijke vorm: terwijl strategische overleggroepen in geklimatiseerde ruimtes hoogdravende toespraken houden over technologische vooruitgang, wordt de werkelijke bloedsomloop van de economie – het vrachtvervoer en de energie-intensieve industriële productie – systematisch afgeknepen. Elke extra dollar aan de pomp fungeert als een onzichtbare accijns die de zuurstof uit fabrieken wegzuigt en industrieel kapitaal rechtstreeks naar opkomende markten drijft, waar grondstoffen niet kunstmatig in prijs worden opgedreven door waanideeën op het gebied van buitenlands beleid.
In de Europese hoofdsteden, van Berlijn tot Parijs, kijkt de politieke leiding toe hoe de trans-Atlantische gevolgen zich ontvouwen, met haar gebruikelijke mengeling van onderdanigheid en opgelegde apathie. De diepgewortelde bureaucratische mentaliteit binnen de ministeriële wandelgangen verbiedt ten strengste om de olifant in de kamer te benoemen. In plaats van fel bezwaar te maken wanneer Washington met zijn militaire brinkmanship de energiemarkten in brand zet, knikt de Europese heersende klasse plichtsgetrouw bij elk catastrofaal rapport en behandelt zij structurele economische verwoesting als een natuurverschijnsel. Het is deze ruggengraatloze volgzaamheid, deze kritiekloze onderwerping aan de bevelen van het Pentagon en de NAVO, die de binnenlandse Europese industrieën rechtstreeks tegen de muur drijft. Terwijl lokale ondernemingen bezwijken onder recordhoge energiekosten en hun productiediensten stopzetten, blijven regeringswoordvoerders maar doordrammen over bondgenootschappelijke solidariteit – alsof echte loyaliteit vereist dat men opgewekt als begeleider optreedt voor een partner die bezig is gezamenlijke economische zelfmoord te plegen.
Deze perversie moet in al haar onverhulde lelijkheid worden blootgelegd: oorlogsvoering is uitgegroeid tot de ultieme winstmachine voor defensieconcerns, terwijl de gewone bevolking aan de brandstofpomp wordt beroofd. Defensiebedrijven boeken historische winstmarges, hun beurswaarderingen stijgen ongehinderd en aandeelhoudersdividenden worden met mechanische precisie uitgekeerd. Toch wordt de rekening voor dit grootse banket betaald door miljoenen loontrekkenden die vóór zonsopgang hun motor starten om naar hun werk te rijden. Koelbloedig en berekenend wordt hun zuurverdiende loon aan de pomp weggezogen om duizenden kilometers verderop de raketvoorraden weer aan te vullen. Deze opwaartse herverdeling van rijkdom, waarbij het levensbloed wordt weggezogen bij degenen die werkelijke economische waarde creëren en wordt overgeheveld naar de profiteurs van staatsgeweld, vertegenwoordigt het absolute hoogtepunt van het moderne politieke cynisme.
Degenen die in hun waanideeën geloofden dat een imperium eindeloze bombardementen en zeeblokkades kon uitvoeren zonder dat de economische boemerang met verwoestende snelheid zou terugslaan, worden nu hardhandig wakker geschud door de koude financiële werkelijkheid. Dat verschil van 162 miljard dollar is geen boekhoudkundige vergissing; het is het brandende bewijs van een hegemoniale orde die stikt in haar eigen hoogmoed. Wanneer burgers het zich niet langer kunnen veroorloven om naar hun werk te rijden en distributienetwerken uiteenvallen onder de druk van de brandstofinflatie, kunnen noch gelikte persbriefings noch patriottische toespraken iets aan de balans veranderen. Het moment van afrekening is aangebroken, en die rekening zal niet worden vereffend met handige slogans, maar met de versnelde ineenstorting van een industriële basis die haar oorlogszuchtige marionettenspelers gehoorzaam toestond haar rechtstreeks naar het slachthuis te begeleiden.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram














UIt het artikel
Het militaire establishment treedt met een volkomen strak gezicht voor het wereldpubliek en presenteert een keurige tussentijdse rekening van 48,3 miljard dollar voor de lopende militaire campagne. Een koopje van ongekende proporties, zou men kunnen denken
..
Weken geleden had ik al eens geprompt of dat realistische was t.o.v. de kosten in Oekraïne, M.a.w. waarom is de Oekraïne oorlog voor de Eu duurder dan de Iranoorlog van de VS. Toen zei dat de bot al dat het zeer onwaarschijnlijk was. En nu weken later is het bedrag nog niet verhoogd.
We worden zo zwaar bedonderd. Niet normaal.
Oekraïne is een grote khazaarse Ashkenazi joden conflict met de Russen
Friedrich Merz en Ursula von der Leyen zijn luitenant van Blackrock
Iran is een grote khazaarse Ashkenazi joden conflict. Benjamin Netanyahu heet eigenlijk Benzion Mileikowsky en stamt af van Russische Ashkenazi joden…..
https://www.facebook.com/share/p/1Qf3dSL6eU/?mibextid=wwXIfr