Washington en Israël praten opnieuw over het “afmaken van de klus” in Iran. Voordat ze dat doen, zou iemand eens kritisch moeten kijken naar de rekening van de klussen die al zijn geklaard. Mijn vriend Karl Miller, die de ontwikkelingen in deze regio vaker juist heeft voorspeld dan de meeste mensen die daarvoor betaald worden, stuurde me maandag zijn nieuwste analyse. Zijn conclusie is onomwonden: als de huidige koers wordt voortgezet, komt er een nieuwe escalatieronde aan, en de landen die daarvoor de prijs zullen betalen, zijn juist de landen die nooit iets te zeggen hebben gehad.
De Golf wordt leeggebloed
Laten we beginnen met de landen die geacht worden Amerika’s partners te zijn. De economische vooruitzichten van het IMF voor oktober lezen als een verslag van de slachtoffers. De economie van Koeweit zal dit jaar naar verwachting met 16,7 procent krimpen. Die van Qatar met 15,6 procent en die van Bahrein met 11,3 procent. De Verenigde Arabische Emiraten, die lange tijd werden aangeprezen als de veilige haven van de regio, zullen nu naar verwachting met 3,9 procent krimpen, een omslag van zeven procentpunten ten opzichte van de IMF-prognose van april. De economie van Saoedi-Arabië zal naar verwachting met 3,3 procent krimpen. De enige Golfeconomie die nog groeit, is die van Oman, en dat komt doordat zijn havens buiten de Straat van Hormuz liggen, schrijft Larry Johnson.
Dit zijn geen verliezen die alleen op papier bestaan. Qatar verloor in maart twee LNG-productielijnen in Ras Laffan, ongeveer 17 procent van zijn exportcapaciteit. QatarEnergy zegt dat de reparaties drie tot vijf jaar zullen duren en het bedrijf ongeveer 20 miljard dollar per jaar aan inkomsten zullen kosten. De ontsnappingsroute van Saoedi-Arabië om Hormuz te omzeilen, de Oost-Westpijpleiding naar Yanbu, is zwaar beschadigd. Mijn bronnen vertellen me dat vier van de elf pompstations ernstig beschadigd en buiten gebruik zijn. Riyad verwacht nu een begrotingstekort van 4,9 procent van het bbp, leent geld om dat te dekken en heeft alle niet-essentiële uitgaven bevroren.
Miller legt uit waarom dit erger is dan de olieprijs in de krantenkoppen doet vermoeden. Een beschadigde installatie produceert niets om te verkopen, maar de salarissen, schuldaflossingen en reparatiekosten blijven doorlopen. Een installatie die nog overeind staat, maar geen onderdelen kan ontvangen of goederen kan verschepen, verkeert vrijwel in dezelfde situatie. Een vat olie van 108 dollar is niets waard als je het niet kunt verschepen. En het geld dat de Golfstaten vroeger in binnen- en buitenland investeerden, verdwijnt razendsnel. Als een regering 100 ontvangt en 70 moet uitgeven, houdt ze 30 over. Verlaag de inkomsten naar 80 en die buffer slinkt tot 10. Een daling van de inkomsten met 20 procent vernietigt twee derde van het geld dat voor al het andere beschikbaar is.
De Golfstaten kochten Amerikaanse bescherming om juist deze rijkdom veilig te stellen. In plaats daarvan zijn ze, zoals Miller het formuleert, uiteindelijk de kosten van de Amerikaanse strategie gaan betalen. Dat is een overeenkomst die ze niet eeuwig zullen blijven aangaan.
Een nieuwe aanvalsgolf betekent een nog groter tekort
Bedenk nu wat een nieuwe ronde Amerikaanse en Israëlische aanvallen zou betekenen voor een wereld die nu al met een energietekort kampt. De oliestroom door Hormuz bedraagt ongeveer 11,6 tot 11,9 miljoen vaten per dag, tegenover ongeveer 17 miljoen vóór de oorlog. De brandstofexport uit het Midden-Oosten bedraagt minder dan de helft van het niveau van vóór de oorlog. Het Internationaal Energieagentschap zegt dat diesel tot ver in 2027 schaars zal blijven en dat de dieselvoorraden die al zijn opgebruikt, niet vóór de tweede helft van dat jaar zullen zijn aangevuld. Brentolie kost ongeveer 108 dollar, meer dan 75 procent hoger dan een jaar geleden.
Elke escalatie tot nu toe heeft hetzelfde patroon gevolgd. Iran reageert door zijn greep op Hormuz te verstevigen. Zijn bondgenoten in Jemen breiden hun lijst met doelwitten uit. Golfinstallaties die provisorisch zijn hersteld, worden opnieuw getroffen voordat ze de reparatiekosten hebben terugverdiend. Dat is het wreedste onderdeel van Millers analyse: herhaalde aanvallen maken reparaties zinloos, omdat niemand miljarden zal uitgeven aan het herstel van een installatie die volgende maand opnieuw vernietigd kan worden. Een nieuwe militaire campagne zal de zeestraat niet heropenen. Ze zal die verder afsluiten, nog meer productiecapaciteit in de Golf buiten werking stellen en de dieselprijs opnieuw richting het record van september van meer dan 200 dollar per vat stuwen, precies wanneer Europa de winter ingaat. In Frankrijk en Italië wordt nu al gereld vanwege de kosten van levensonderhoud. Stel je eens voor hoe het daar in februari zal zijn.
De duistere toekomst van Israël
Miller bewaart zijn hardste oordeel voor Israël, en dat verdient het om volledig gehoord te worden. Hij gelooft dat Israël nooit zal herstellen van wat het in Gaza heeft gedaan, wat een onderzoekscommissie van de VN vorig jaar als genocide bestempelde. In zijn woorden is de staat “economisch ten einde. Politiek is hij ten einde. Moreel is hij ten einde.” Dat zijn krachtige woorden, maar het argument erachter is geen hysterie. Het gaat erom hoe een staat zichzelf uitput.
Zijn redenering verloopt als volgt. De Israëlische leiders hebben alles ingezet op militaire overheersing: elke tegenstander zo hard treffen dat niemand nog weerstand durft te bieden. Met geweld kun je veldslagen winnen, maar je kunt er niemand mee dwingen de uitkomst te accepteren. Elke militaire campagne schept daardoor de noodzaak voor de volgende. Tegenstanders bouwen hun krachten weer op, de wrok groeit en de kring van landen die bereid zijn Israël te steunen, wordt kleiner. Daarom zet de regering nog meer geweld in, omdat het alternatief — het accepteren van daadwerkelijke beperkingen op de bezetting en op de behandeling van de Palestijnen — een bedreiging vormt voor het politieke project dat zij verdedigt. Oorlog wordt een manier om de afrekening uit te stellen, niet om die te voorkomen.
De kosten worden nu al zichtbaar. Volgens het IMF is de Israëlische economie ongeveer 9 procent kleiner dan zij zonder de oorlog zou zijn geweest. Het begrotingstekort stevent af op 6,2 procent van het bbp en de staatsschuld zal naar verwachting in 2031 ongeveer 74 procent van het bbp bedragen. Reservisten worden keer op keer van hun werk weggehaald. Israëli’s maken nu al ruzie over wie de lasten moet dragen, terwijl ultraorthodoxe mannen nog altijd veel minder vaak werken of in militaire dienst gaan dan de rest van de bevolking. Buitenlandse investeerders en partners worden met elke militaire campagne voorzichtiger. Millers waarschuwing is dat het Israëlische project onhoudbaar zou kunnen worden lang voordat de militaire macht van het land is uitgeput. Een land kan zijn tanks en gevechtsvliegtuigen behouden en toch de economie, de bondgenootschappen en de legitimiteit verliezen die het nodig heeft om te overleven. Dat is de duistere en onzekere toekomst die hij voorziet, en ik vind het moeilijk om hem daarin tegen te spreken.
Trump zegt dat Rusland niets doet. Lavrov beweert het tegendeel
Dat brengt me bij de nieuwste geruststellende woorden van de president. Op 13 oktober zei Donald Trump dat hij niet gelooft dat Rusland of China Iran helpt. Zondag ging hij op social media nog verder en hield hij vol dat “Rusland heel weinig doet om de Islamitische Republiek Iran te helpen, vergeleken met wat het zou kunnen doen”, als het überhaupt iets doet, en dat hij wil dat dit zo blijft, “tenzij een paar domme mensen roet in het eten gooien”.
Minder dan een dag later stond de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov naast de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi in Teheran en beweerde hij het tegenovergestelde. “Ik ben ervan overtuigd dat de zaak van Iran, net als die van Rusland, een rechtvaardige zaak is”, verklaarde Lavrov. Hij zei dat Rusland “niet van plan is af te zien van de uitvoering van de overeenkomsten met Iran op economisch en investeringsgebied” en bevestigde opnieuw Moskou’s toezegging aan het twintigjarige strategische partnerschap dat op 2 oktober formeel van kracht werd. Hij kondigde aan dat Russische specialisten zullen terugkeren naar de kerncentrale van Bushehr. Hij riep op om de situatie in Hormuz terug te brengen naar de omstandigheden van vóór de oorlog en koppelde dat aan de bescherming van Iran tegen nieuwe aanvallen. Voordat hij in Teheran landde, noemde hij Trumps aanpak “verkeerd”.
Om eerlijk te zijn tegenover de president: Rusland is niet voor Iran ten oorlog getrokken en het partnerschapsverdrag verplicht het land daar ook niet toe. Er bestaat geen clausule voor wederzijdse verdediging. Maar dat is een juridisch onderscheid. De Russische minister van Buitenlandse Zaken vliegt niet toevallig naar een hoofdstad die met een aanval wordt bedreigd om daar te verklaren dat haar zaak rechtvaardig is. Voeg daarbij de berichten over Russische satellietgegevens die de bondgenoten van Iran bereiken en de gestage verbetering van de nauwkeurigheid van Iraanse en Houthi-raketten, en het beeld ontstaat van een partner die voorzichtig opereert, zijn betrokkenheid kan ontkennen en tegelijkertijd zeer actief betrokken is. Moskou hoeft geen schot te lossen. Het hoeft er alleen maar voor te zorgen dat Iran overeind blijft terwijl Amerika zijn bondgenoten in de Golf en de Europese economie laat leegbloeden.
De rekening moet worden betaald
Als Washington en Israël een nieuwe aanvalsgolf beginnen, gokken ze erop dat geweld ditmaal tot een regeling zal leiden. Drie jaar aan bewijsmateriaal wijst erop dat dit niet zal gebeuren. Wat het wel zal opleveren, zijn diepere recessies in de Golfstaten, een langduriger energietekort, meer woede in de Europese straten en een nog hogere rekening voor een Israël dat nu al steeds minder speelruimte heeft. Millers voorspelling is dat de volgende aanvalsgolf er desondanks aankomt. Ik hoop dat hij het deze keer bij het verkeerde eind heeft. Ik betwijfel het.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
lik op stuk…de voetballers én de wielrenners moeten vrezen…alsook én vooral de Britse Voetbalclub’s…heheheee…de zandbak zoals de verachterlijke Amerikanen altijd zeggen…is/wás?? de hoorn des overvloed’s voor het Westen…net zoals Russisch gas én zovéél meer…😁😬
Ik lees al vanaf het begin van die oorlog dat Iran superwapens heeft en dat Iran gaat winnen en dat Trump een loser is.
En nu blijkt ineens dat Iran aan het verliezen is en dat het hele midden oosten wordt vernietigd… door de USA die tot nu toe aan het verliezen was.
Waar leest u Theme dat Iran gaat verliezen??
Het gaat om golfstaten , weet u wel, de vazallen van VS van Amerika en hun verliezen en hoppend zullen ze in de toekomst tien keer nadenken voordat ze op geflirt van Amerika zullen ingaan.
Na de oorlog in het Midden-Oosten wordt Iran een leider van de regio dankzij ook de hulp van Rusland en China.
Het lijkt alsof u een ander artikel las.
Waarom bedrijft u zo’n propaganda, met welk doel .. het is mij een raadsel.
Het is een samenspel, anders had Iran de joden allang weggebombardeerd. De bedoelingen zijn om de economieën van de wereld om zeep te helpen.
Trump speelt de vredesduif in het Oekraine/Rusland spel en aan de andere kant van de wereld vernietigt hij gewoon door.
Donald trump, een mooi mens.
Rutte had het al vroeg door.