Bereid je voor op een kernoorlog – Er is geen andere keuze

De neoconservatieven hebben gewonnen. Ze zijn erin geslaagd de schuld voor de oorlog in Oekraïne volledig op Rusland af te schuiven, en 99% van de berichtgeving in de media presenteert de invasie nu als volledig ongeprovoceerd. Hun haat tegen Trump is zo intens dat ze zich uit principe gedwongen voelen hem tegen te werken, ongeacht wat hij doet. Nu moedigen ze Zelensky aan om elke raffinaderij in Rusland te vernietigen, alsof dit op de een of andere manier de overwinning zal opleveren, tot de ineenstorting van Rusland zal leiden en hen in staat zal stellen op Russische graven te dansen. Nergens in de pers is iemand te vinden met meer dan twee hersencellen die samenwerken. Zoals neoconservatieven overal lijken ze niet in staat zich af te vragen wat er daarna gebeurt. Het is hetzelfde patroon als bij Netanyahu’s aanpak: dood de ayatollah op de eerste dag en verklaar de overwinning. Of Irak: dood Saddam en verklaar de overwinning — terwijl men negeert dat hij degene was die voorkwam dat alle strijdende groeperingen elkaar afslachtten.

Een wereldwijde hongersnood zou een catastrofale verstoring van de voedselproductie en -distributie vereisen. De oorlog in Oekraïne heeft de voedselzekerheid al bedreigd, en de escalatie ervan vergroot dat risico richting 2028, schrijft Martin Armstrong.

Zelensky en de neoconservatieven willen alle Russische raffinaderijen vernietigen, in de veronderstelling dat dit een catastrofaal binnenlands brandstoftekort zou veroorzaken dat de Russische militaire logistiek, landbouw (brandstof voor tractoren en transport) en economie lamlegt. Ze negeren het feit dat de wereldwijde olieprijzen tegen 2028 waarschijnlijk zouden stijgen tot 200 dollar per vat, terwijl diesel zou oplopen tot 10 dollar of meer. Dit zou bijdragen aan de algemene inflatie, waaronder de voedselprijzen, en ook hun eigen militaire operaties belemmeren.

Rusland zou zonder brandstof moeite hebben om zijn eigen graan te oogsten en te vervoeren, waardoor de export zou stoppen en hongersnood zou dreigen — vooral in het Midden-Oosten, waar Iran voor 100% afhankelijk is van Russische graanleveranties. Dit zou de wereldwijde graanprijzen opdrijven, maar ook de oorlog uitbreiden, omdat andere landen dan in een positie zouden komen om ook de EU aan te vallen. Dit brengt het risico van een wereldwijde hongersnood met zich mee. Het idee dat andere producenten theoretisch hun productie zouden kunnen verhogen en dat de markten zich zouden aanpassen — zij het met pijnlijke gevolgen — vereist nog steeds diesel.

Hoewel de vernietiging van Russische raffinaderijen een dramatische escalatie zou betekenen met ernstige gevolgen voor de wereldeconomie, stellen de neoconservatieven die deze waanzinnige Zelensky aansturen zich geen moment de vraag wat er daarna gebeurt.

Dan is er nog de kwestie van de Russische kunstmestexport. Rusland is ’s werelds grootste exporteur van minerale meststoffen. Verstoringen van deze export verhogen wereldwijd de kosten voor boeren, waardoor de oogstopbrengsten mogelijk dalen en de wereld richting hongersnood wordt geduwd. In theorie worden meststoffen door een afzonderlijke industrie geproduceerd. Zonder diesel zou de Russische export echter tot stilstand komen.

Rusland en Oekraïne behoren tot de belangrijkste graanschuren ter wereld en zijn samen goed voor een enorm aandeel in de wereldwijde export van tarwe, maïs en zonnebloemolie. De werkelijke bedreiging voor de wereldwijde voedselzekerheid komt voort uit de Oekraïense aanvallen op Russische havens en de Russische vergeldingsaanvallen op Oekraïense havens, scheepvaartroutes en landbouwinfrastructuur — waardoor de graanleveringen vanuit beide landen naar landen die daarvan afhankelijk zijn rechtstreeks worden geblokkeerd.

Zelensky voert deze oorlog niet om de Donbas te behouden, die wordt bewoond door etnische Russen wier taal en religie hij heeft verboden — een feit waarover de pers weigert te berichten, gezien zijn vroegere neonazistische banden. Dit is de droom van de neoconservatieven om Rusland voor eens en altijd te veroveren en te vernietigen. Het is nooit om democratie of welke andere propaganda dan ook gegaan. Het Minsk-akkoord was bedoeld om de Donbas te laten stemmen, iets wat Zelensky weigert na te komen. Hij heeft alle verkiezingen opgeschort omdat hij weet dat die Oekraïne niet ten goede zouden komen en dat hij onmiddellijk zou worden weggestemd. Zelfs 10% van de bevolking is Oekraïne ontvlucht.

Een paar maanden geleden gaf Zelensky opdracht tot een rechtstreekse aanval op een Russisch ministerie van Defensie. Dit is vergelijkbaar met een rechtstreekse aanval op het Pentagon. Zelensky probeert Rusland doelbewust uit te lokken om iets binnen de NAVO aan te vallen en zo de Derde Wereldoorlog te beginnen, terwijl hij er bij de NAVO op heeft aangedrongen een preventieve aanval met kernwapens op Moskou uit te voeren. Hier spreekt de neonazi.

We zijn van kant gewisseld en steunen nu de etnische zuivering door een hedendaagse Adolf Hitler. De CIA beschermt de Oekraïense neonazi’s omdat ze altijd al van plan waren hen te gebruiken om Rusland te vernietigen. Dit is etnische zuivering, georkestreerd door de neoconservatieven, en zij zullen daarbij de westerse samenleving vernietigen — want sinds de Tweede Wereldoorlog hebben ze geen enkele oorlog gewonnen. Dit zijn de uitspraken van belangrijke Oekraïense figuren, en ze maken duidelijk dat het altijd om de vernietiging van Rusland is gegaan, niet om de Donbas.

Oleksiy Danilov, secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van Oekraïne, verklaarde in december 2022 dat “alles in lichterlaaie zal staan en zal branden totdat heel Moskou brandt.” Robert Brovdi (“Magyar”), commandant van de Oekraïense strijdkrachten voor onbemande systemen, schreef “Moskou zal vallen” terwijl hij verslag deed van aanvallen op de Russische energie-infrastructuur. Mykola Kokhanivsky, leider van de Oekraïense Nationalistische Organisatie (OUH), beloofde “Rusland te vernietigen” en verklaarde: “Rusland moet worden vernietigd. Carthago moet vallen.” Het is vermeldenswaard dat Yulia Tymoshenko, voormalig premier van Oekraïne, ook uitspraken heeft gedaan over “het vernietigen van Moskou” en “het van de kaart vegen ervan.”

Het argument “Wij zijn de volgenden”

Het bekendste voorbeeld is de deelname van Groot-Brittannië aan de Eerste Wereldoorlog. Groot-Brittannië had een verdrag (het Verdrag van Londen, 1839) dat de neutraliteit van België garandeerde. Toen Duitsland in augustus 1914 België binnenviel, verklaarde Groot-Brittannië de oorlog. De Britse politicus die het nauwst verbonden was met het argument dat Groot-Brittannië aan de Eerste Wereldoorlog moest deelnemen om te voorkomen dat het zelf “de volgende” zou zijn, was Sir Edward Grey, de minister van Buitenlandse Zaken. Zijn redenering volgens de logica van “Wij zijn de volgenden” werd het bekendst uiteengezet in zijn toespraak tot het Lagerhuis op 3 augustus 1914, gebaseerd op het idee dat Groot-Brittannië niet werkeloos kon toezien terwijl Frankrijk werd verpletterd. De redenering was strategisch: als Duitsland Frankrijk zou verslaan en het continent zou domineren, zou Groot-Brittannië geïsoleerd en kwetsbaar achterblijven.

Greys oorlogszucht slaagde erin de Britse economie te verzwakken en het financiële kapitaal van Londen naar New York te verplaatsen. Hij liet de Britse staatsschuld oplopen tot 200% van het bbp. Oorlogen lijken altijd door links te worden aangemoedigd — misschien denken ze dat ze de hand van God zijn, gemachtigd om de oppositie te vernietigen. Grey behoorde tot links en hij ging de oorlog in, net zoals de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, Vietnam en Korea allemaal werden bepleit door Democraten, die nu het geld dat naar Zelensky wordt gestuurd willen verdubbelen om Rusland te vernietigen.

De diepere strategische redenering draaide echter uitdrukkelijk om de angst om de volgende te zijn. De Britse leiders voerden aan dat als Duitsland België en de Franse kust zou veroveren, het het Engelse Kanaal zou beheersen en Groot-Brittannië rechtstreeks zou bedreigen. De Duitse invasie van België was niet slechts een schending van een verdrag — het was een strategische zet die, indien succesvol, Groot-Brittannië geïsoleerd en kwetsbaar zou achterlaten. Dit is een geval waarin de logica van “wij zijn de volgenden” centraal stond in de beslissing, ook al richtte de publieke rechtvaardiging zich op het verdrag.

China en Noord-Korea zullen zich bij Rusland aansluiten uit angst dat ook ZIJ DE VOLGENDEN zullen zijn

Ik heb herhaaldelijk gewaarschuwd dat de geschiedenis een terugkerend patroon laat zien: wanneer een land wordt geconfronteerd met een ernstige binnenlandse crisis, zoeken zijn politieke leiders vaak een EXTERNE VIJAND om de publieke aandacht af te leiden van hun eigen mislukkingen. Dit is niets nieuws. Het is een patroon dat zich door de hele geschiedenis heen heeft voorgedaan, van oude rijken tot moderne natiestaten.

We stevenen af op wat volgens mijn herhaalde waarschuwingen een ernstige wereldwijde economische neergang zal worden die tot 2028 zal voortduren. Het gevaar is dat economische instabiliteit de geopolitieke confrontatie steeds verder zal aanwakkeren, terwijl regeringen iemand anders de schuld proberen te geven van hun eigen wanbeheer.

Het probleem met deze oorlogszuchtige neoconservatieven is dat zij NOOIT anticiperen op de gevolgen van hun daden. Ze bekijken de wereld door de beperkte lens van militaire confrontatie en gaan ervan uit dat sancties, dreigementen en regimewisselingen op de een of andere manier de politieke resultaten zullen opleveren die zij wensen. Ze begrijpen niet dat elke actie een reactie veroorzaakt, vaak met gevolgen die ze zich nooit hadden kunnen voorstellen. Zelfs binnen de Democratische Partij lijken bepaalde groepen steeds meer bereid confrontaties aan te gaan onder het mom van het verdedigen van de democratie en het opeisen van morele superioriteit. Maar morele verklaringen voorkomen geen oorlogen. Ze kunnen net zo gemakkelijk de rechtvaardiging worden voor het escaleren van conflicten tot buiten ieders controle.

China vormt een bijzonder gevaarlijke dimensie van deze zich ontwikkelende crisis. China wordt geconfronteerd met ernstige structurele economische problemen, waaronder de langdurige neergang van de vastgoedmarkt, zwaar met schulden belaste lokale overheden, een zwak consumentenvertrouwen, demografische achteruitgang en een toenemende afhankelijkheid van productie en export om de economische activiteit op peil te houden. Economische zwakte en een rechtstreekse politieke bedreiging voor Xi Jinping zijn echter twee totaal verschillende kwesties.

De werkelijke kwestie voor Xi is niet simpelweg of de economische groei vertraagt. Het gaat erom of een langdurige economische verslechtering het VERTROUWEN binnen de Communistische Partij zelf begint te ondermijnen, vooral onder provinciale functionarissen, invloedrijke bedrijfsleiders en de militaire top. Daar kunnen economische problemen uiteindelijk politieke problemen worden.

Toch betekent ontevredenheid over de economische prestaties niet automatisch dat Xi met een onmiddellijke uitdaging van zijn leiderschap wordt geconfronteerd. De politieke structuur van China verschilt fundamenteel van westerse kiesstelsels, en Xi heeft aanzienlijke macht geconsolideerd over de partij, de regering en het leger.

Het grotere gevaar is hoe Peking zou kunnen reageren als de economische druk toeneemt terwijl Washington en Europa tegelijkertijd hun confrontatie met China opvoeren. Hier begrijpen de neoconservatieven de dynamiek van internationale kapitaalstromen, vertrouwen en geopolitieke allianties niet.

Deze neoconservatieven gaan ervan uit dat toenemende druk op Rusland, China, Iran en Noord-Korea elk van deze landen op de een of andere manier afzonderlijk tot onderwerping zal dwingen. Waar ze geen rekening mee houden, is dat hun beleid deze landen er juist toe kan aanzetten nauwer samen te werken tegen een gemeenschappelijke externe dreiging.

China hoeft het niet met elk Russisch beleid eens te zijn om te beseffen dat een verzwakking van Moskou Peking uiteindelijk kwetsbaarder zou kunnen maken voor Amerikaanse strategische druk. Evenzo heeft Rusland er belang bij zijn relatie met China te versterken zolang de westerse sancties en militaire confrontaties voortduren.

Noord-Korea staat voor een vergelijkbare afweging. Zijn leiderschap heeft er alle belang bij relaties te versterken die economische steun, militaire samenwerking en bescherming tegen internationaal isolement bieden.

Dit betekent niet dat deze landen een verenigd bondgenootschap vormen met identieke belangen. Dat doen ze niet. Maar gemeenschappelijke externe druk kan samenwerking tot stand brengen tussen regeringen die anders aanzienlijke meningsverschillen zouden hebben. Dat is precies hoe geopolitieke confrontaties zich als een besmetting verspreiden.

Hoe meer Washington en Europese leiders proberen hun tegenstanders tegelijkertijd te isoleren, hoe groter de prikkel voor die tegenstanders om hun reacties op elkaar af te stemmen.

Ondertussen worden Europese regeringen geconfronteerd met hun eigen economische moeilijkheden, begrotingsdruk en politieke instabiliteit. Toch blijven invloedrijke stemmen pleiten voor militaire escalatie alsof economische middelen onbeperkt zijn en het publieke vertrouwen nooit kan instorten.

Het grootste gevaar is dat politieke leiders een economische crisis zullen veranderen in een militaire crisis in hun wanhopige poging de macht te behouden en verantwoordelijkheid te ontlopen.

Daarom heb ik consequent gewaarschuwd dat je oorlog niet los van de economie kunt analyseren. Oorlog, kapitaalstromen, staatsschuld, politiek vertrouwen en economische achteruitgang zijn met elkaar verbonden. Het zijn geen op zichzelf staande gebeurtenissen.

Terwijl we richting 2028 gaan, zal de cruciale vraag niet alleen zijn of China een economische vertraging doormaakt of dat Xi Jinping met binnenlandse ontevredenheid wordt geconfronteerd.

De vraag is of de toenemende economische druk, gecombineerd met een steeds agressiever westers buitenlands beleid, China, Rusland en Noord-Korea ertoe aanzet hun strategische samenwerking te verdiepen.

De geschiedenis waarschuwt dat wanneer regeringen thuis het VERTROUWEN beginnen te verliezen, zij vaak de confrontatie in het buitenland zoeken. De tragedie is dat degenen die deze confrontaties beginnen zelden begrijpen hoe ze zullen eindigen.

Het argument “Wij zijn de volgenden” bestaat al duizenden jaren

Toen Athene en Eretria in 498 v.Chr. schepen stuurden om de Ionische Opstand te ondersteunen, handelden ze niet uit puur altruïsme. Men ging ervan uit dat Perzië onmiddellijk tegen Griekenland zou oprukken. Dit was een inschatting van de geostrategische realiteit en toekomstige problemen. De beslissing van Athene was een “preventieve aanval” om het Perzische expansionisme tegen te houden, precies wat Zelensky van de NAVO eist. De Atheners waren al indirect met Perzië in conflict gekomen toen ze hadden geweigerd aarde en water aan Perzische gezanten te geven, en Perzië bood onderdak aan de verbannen Atheense tiran Hippias, die met Perzische hulp de macht wilde heroveren. Het ondersteunen van de opstand was een manier om een vijandig rijk te verzwakken voordat het op deze spanningen kon reageren.

Dit is de opeenvolging van gebeurtenissen die Athene vreesde toen het in 498 v.Chr. de Ionische Opstand steunde. De opstand zelf werd in 493 v.Chr. neergeslagen, waarna Darius I van Perzië zijn aandacht op het Griekse vasteland richtte, deels om Athene en Eretria te straffen voor hun steun aan de Ioniërs en deels om de Perzische controle over de Egeïsche Zee uit te breiden. De Atheense inschatting “wij zouden de volgenden kunnen zijn” bleek dus juist, hoewel de invasie ongeveer tien jaar na hun terugtrekking uit Ionië plaatsvond en niet onmiddellijk. Door de Ionische Grieken in Turkije te steunen, verklaarde Athene zich bovendien tot vijand van Perzië, net zoals de Amerikaanse steun aan Groot-Brittannië de Verenigde Staten meesleepte in de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

De eerste Perzische invasie van Griekenland (492–490 v.Chr.) vond een jaar na het neerslaan van de Ionische Opstand plaats.

Een Perzische expeditie onder leiding van Mardonius trok Thracië en Macedonië binnen, maar een storm vernietigde een groot deel van de vloot en de veldtocht werd afgebroken.

Een tweede strijdmacht onder Datis en Artaphernes stak in 490 v.Chr. de Egeïsche Zee over, veroverde Eretria en landde bij Marathon in Attica. De Atheners versloegen, met slechts een klein contingent uit Plataea, de Perzen in de Slag bij Marathon. De Perzen trokken zich terug.

Een tweede invasie (480–479 v.Chr.) was de veel grotere invasie die persoonlijk werd geleid door koning Xerxes I. De Perzen staken de Hellespont over via een pontonbrug en trokken naar het zuiden. Ze werden opgehouden door de Grieken bij Thermopylae (de beroemde verdediging door Leonidas en de 300 Spartanen) en op zee verslagen bij Salamis, waardoor Xerxes gedwongen werd zich terug te trekken.

De Perzische bevelhebber Mardonius bleef met een landleger in Griekenland achter. De Grieken versloegen hem beslissend in de Slag bij Plataea in 479 v.Chr., en een gelijktijdige Griekse zeeoverwinning bij Mycale maakte feitelijk een einde aan de invasie.

Uiteindelijk financierde Perzië Sparta om Athene in 404 v.Chr. te verslaan. Dat was een antieke Koude Oorlog tussen de Grieken en de Perzen. Hierop volgde de verovering van het Perzische Rijk (het Achaemenidische Rijk) door Alexander de Grote tijdens een opmerkelijk korte veldtocht, die ongeveer van 334 tot 330 v.Chr. duurde.

De neoconservatieven hebben de wereldeconomie al vernietigd en ze controleren de pers, die Trump alleen maar krankzinnig noemt en pleit voor een Derde Wereldoorlog met Rusland om Zelensky te steunen.

De neoconservatieven hebben het vredesdividend tenietgedaan

Er bestond de verwachting van een “vredesdividend”, en de beslissing om de NAVO te behouden was het resultaat van een bewuste strategische keuze, gedreven door verschillende sleutelfiguren die betoogden dat het einde van de Koude Oorlog niet betekende dat er geen veiligheidsrisico’s meer waren. De neoconservatieven veranderden hun haat tegen en verzet tegen het communisme in racisme en betoogden zelfs dat president Reagan Gorbatsjov niet zou moeten ontmoeten, omdat “je een Rus nooit kunt vertrouwen”. De neoconservatieven hebben in elke fase van de afgelopen bijna veertig jaar niets anders gedaan dan oorlog aanmoedigen. Nu de Democraten op zijn minst het Huis van Afgevaardigden en mogelijk ook de Senaat zullen veroveren, omdat Trump niet wil toegeven dat hij een fout heeft gemaakt en Netanyahu niet wil laten vallen, zijn de neoconservatieven nog maar enkele dagen verwijderd van het verwezenlijken van hun droom — de Derde Wereldoorlog. Boris mag dan verheugd zijn bij de gedachte aan alle miljoenen ponden die hij als “donaties” van het militair-industriële complex en als sprekersvergoedingen voor het aanmoedigen van oorlog met Rusland heeft ontvangen, maar (1) hij zal geen plek meer hebben om dat geld uit te geven en (2) het Britse pond zal sowieso niet meer bestaan.

Al die onzin dat Poetin nooit zijn toevlucht zou nemen tot een kernoorlog omdat hij weet dat die ook hemzelf zou treffen, is absurd. Wanneer je de NAVO en haar spreekbuis Zelensky, samen met Boris Johnson en Kallas, allemaal hoort pleiten voor de totale vernietiging en opdeling van Rusland, dan is dat een doodvonnis en zou hij geen andere keuze hebben dan hen op zijn minst met zich mee te sleuren. Dit zal China, Noord-Korea, Iran en Rusland allemaal samenbrengen.

Terwijl de Democraten Zelensky toejuichen en niet in staat zijn ooit na te denken over wat er daarna gebeurt, heb ik, zoals ik al vaak heb gezegd, ontzettend mijn best gedaan om mijn eigen computer te verslaan, maar ik ben degene die altijd verliest. Ik heb zelfs aangeboden naar Washington D.C. te vliegen om Trump te ontmoeten en uit te leggen wat er op het spel staat. Hij MOET Netanyahu laten vallen. Hij moet ook een externe vijand aanwijzen en duidelijk maken wat er zal gebeuren als Zelensky wordt gesteund — een Derde Wereldoorlog waarin China en Noord-Korea zich bij Rusland aansluiten. Het afwerpen van de moeder aller bommen op Iran is onzin. Dit is vergelijkbaar met de onzin rond Epstein, waarbij men zich richt op wie zijn eiland bezocht in plaats van op wie Epstein betaalde voor deze honingval en waarvoor de chantage diende. Een machtsspel dat onvermijdelijk weer tot oorlog leidt?

We staan er alleen voor.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De Derde Wereldoorlog en nucleaire aanvallen in Europa

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: