Sommige mensen zullen zich de film Idiocracy herinneren, die nogal ongemakkelijk is om naar te kijken, ondanks het feit dat het een komedie is. Het uitgangspunt is eenvoudig: slimme, intelligente mensen hebben doorgaans minder kinderen – soms zelfs helemaal geen kinderen – dan minder intelligente, minder “opgeleide” mensen, die nauwelijks enig toekomstperspectief hebben. Projecteer de denkbeeldige gevolgen van dit uitgangspunt op de toekomst – laten we zeggen over ongeveer 5000 jaar – en je krijgt een “idiocratie”, dat wil zeggen een regering door “idioten”. Tegenwoordig kan men “regering” uitbreiden tot “geregeerden”; daarover later meer.
De eerste paar scènes van de film zijn het meest overtuigend. Ze wisselen af tussen een interview met een getrouwd yuppie-echtpaar met een professionele carrière (een accountant en een advocaat, als ik het me goed herinner), van wie wordt aangegeven dat hun IQ dicht bij, maar niet helemaal op, de MENSA-grens van 150 ligt. Tijdens het interview, waarin uitgebreid wordt ingegaan op hun kwalificaties en hun opleiding aan universiteiten van de Ivy League, wordt duidelijk dat ze prioriteit geven aan hun carrière en dat de gedachte aan kinderen voorlopig in de ijskast is gezet. Vervolgens schakelt de scène over naar een interview met een echtpaar uit de bevolkingsgroep die Amerikanen “white trash” noemen, en boven het lawaai van ongeveer een half dozijn luidruchtige kinderen valt op te maken dat zowel de man als de vrouw vroegtijdig van school zijn gegaan. Het beeld van de onhandelbare kinderen zegt de rest, schrijft gastauteur Bert Olivier.
Een paar jaar later worden deze interviews herhaald en vernemen we dat de yuppies nog steeds geen kinderen hebben (uiteindelijk krijgen ze er helemaal geen), terwijl het gezin uit de “white trash”-groep aanzienlijk is uitgebreid. Vervolgens schakelt de scène over naar een politieagent die op zijn kantoor een heel alledaagse taak uitvoert en bezoek krijgt van een hogere officier. Die vertelt hem dat hij, vanwege zijn uitzonderlijke “gemiddeldheid” in alle opzichten (intelligentie, lichamelijke vaardigheden enzovoort), is geselecteerd om samen met een “gemiddelde” vrouwelijke tegenhanger deel te nemen aan een cryogeen experiment van een jaar. Dit houdt in dat hij gedurende een jaar wordt “gecryoniseerd”, oftewel ingevroren in een speciaal ontworpen cryogene capsule, waarna hij weer wordt gewekt om de effecten te onderzoeken. Ondanks het verzet van onze politieheld (en de betreffende vrouw) gaat het experiment door en worden ze voor een jaar opgesloten in hun cryogene capsules.
Maar dan… loopt het “experiment” vreselijk mis wanneer de “hogere officier” wordt beschuldigd van een aantal afschuwelijke misdaden die hij heeft gepleegd terwijl hij een volkomen “gemiddelde” vrouw voor de functie probeerde te werven (die een prostituee bleek te zijn; en ik kan niet beslissen of dit een patriarchale uitglijder van de filmregisseur is met betrekking tot de “gemiddelde” normatieve status van vrouwen, of een bewuste feministische verwijzing naar de “gemiddelde” manier waarop vrouwen worden behandeld; beide interpretaties zijn verdedigbaar). Als gevolg van zijn arrestatie wordt het laboratorium waar de cryogene capsules (met daarin onze “gemiddelde” man en vrouw) worden bewaard, gesloopt en belanden ze op een vuilnisbelt (of wat Amerikanen “trash” noemen).
Spoelen we door naar ongeveer het jaar 2550 van onze jaartelling (AD in de oudere benaming), dan is de planeet Aarde overspoeld met afval – in meer dan één betekenis van het woord. De “white trash” die aan het begin voorkwam, heeft zich enorm vermenigvuldigd, terwijl de intelligentsia is uitgestorven omdat zij zich onvoldoende voortplantte. Tegelijkertijd heeft het “afval” dat mensen routinematig op vuilnisbelten hebben gedumpt, zich opgehoopt tot bergen. Dan, op een noodlottige dag, veroorzaakt een nieuwe lading afval die boven op een van deze afvalbergen wordt gestort een lawine van vuilnis die de stad instroomt en de twee capsules met de nog altijd bevroren lichamen van onze hoofdpersonen tussen wat inmiddels een natie van idioten is geworden, doet belanden (wat een duidelijke bel doet rinkelen als het gaat om de huidige bevolkingen, behalve dat de oorzaak van hun idiotie anders is).
Wanneer onze hoofdpersonen uit hun capsules tevoorschijn komen, blijken ze in vergelijking met de rest van de bevolking genieën te zijn in de 26e eeuw, ondanks hun gemiddelde status in de 20e eeuw. De rest is redelijk voorspelbaar; het verhaal bereikt zijn hoogtepunt wanneer onze “gemiddelde” held een aantal processen in gang zet die veel goeds beloven voor de toekomst van de overbevolkte, vervuilde planeet, en president van de VS wordt, trouwt met de voormalige prostituee en een relatief intelligent kroost voortbrengt.
Wat is nu de bedoeling van dit alles? Ongeacht de houdbaarheid van het uitgangspunt over de gevolgen van de onevenredige toename van het aantal intellectueel minder begaafden, of “menselijk afval” (en de daarmee gepaard gaande numerieke afname van intelligente mensen), is er inmiddels een andere – misschien onverwachte – betekenis van de filmtitel Idiocracy ontstaan. Deze keer heeft die, zoals eerder aangegeven, betrekking op de “geregeerden”, en niet alleen op de “regeerders” (zij het in een andere betekenis dan in de film).
Wat die laatsten betreft – de regeerders (of de regering) – verwijst “idiocratie” niet langer naar intellectueel minder begaafden die regeren, zoals in de film (hoewel men daar ook een argument voor zou kunnen aanvoeren), maar duidt het voornamelijk op de zogenaamde “leiders” van vandaag – zoals Merz, Macron, Tusk, Zelensky, Burnham en zijn nog idioter voorganger Starmer – die in een andere betekenis idioot zijn, namelijk in de betekenis van domheid, waarover de Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer schreef (in zijn Brieven en geschriften uit de gevangenis):
“Domheid is een gevaarlijker vijand van het goede dan kwaadaardigheid. Tegen het kwaad kan men protesteren; het kan worden ontmaskerd en, indien nodig, met geweld worden tegengehouden. Het kwaad draagt altijd de kiem van zijn eigen ondergang in zich, doordat het bij mensen op zijn minst een gevoel van onbehagen achterlaat. Tegen domheid zijn we weerloos. Noch protesten, noch het gebruik van geweld bereiken hier iets; argumenten vinden geen gehoor; feiten die iemands vooroordelen tegenspreken, hoeven eenvoudigweg niet te worden geloofd – op zulke momenten wordt de domme persoon zelfs kritisch – en wanneer feiten onweerlegbaar zijn, worden ze eenvoudigweg terzijde geschoven als onbelangrijk, als bijkomstig. Bij dit alles is de domme persoon, in tegenstelling tot de kwaadaardige, volkomen zelfgenoegzaam en wordt hij, omdat hij gemakkelijk geïrriteerd raakt, gevaarlijk doordat hij tot de aanval overgaat. Daarom is bij het omgaan met een dom persoon grotere voorzichtigheid geboden dan bij het omgaan met een kwaadaardig persoon. Nooit meer zullen we proberen een dom persoon met argumenten te overtuigen, want dat is zinloos en gevaarlijk.”
Hoewel Bonhoeffer domheid tegenover kwaadaardigheid plaatst, zou men idiotie in de plaats van domheid kunnen stellen en, in plaats van die tegenover kwaadaardigheid te plaatsen, met overvloedige voorbeelden kunnen aantonen dat de idioten die de rest van ons “regeren” niet alleen dom zijn in de betekenis die de Duitse theoloog eraan gaf, maar bovendien kwaadaardig. Een getuigenis van deze kwaadaardigheid is te vinden in een zojuist door het Brownstone Institute gepubliceerd boek, getiteld Cries for Help, dat hier door Jeffrey Tucker wordt besproken en waarin enkele van de miljoenen mensen die schade hebben opgelopen (terwijl vele anderen werden gedood) door de pseudo-vaccins tegen Covid een stem krijgen. Deze idioten hebben altijd al de rest van ons willen vernietigen en zullen niet opgeven totdat wij hen tegenhouden.
De tweede betekenis van “idiocratie” verschilt tegenwoordig eveneens van die in de film. Net zo verwerpelijk als de betekenis ervan met betrekking tot de kwaadaardige individuen die over ons “regeren”, is de toepassing ervan op die idioten (de “geregeerden”) die zich nog steeds, bijna onbegrijpelijk genoeg, schijnbaar niet bewust zijn van het feit dat de psychopathische globalisten hun zand in de ogen strooien. Ik schrijf “schijnbaar”, omdat ze het op een bepaald niveau wel hebben geregistreerd, maar helaas op een onbewust niveau. Hoezo? Het onbewuste is een interessant verschijnsel, voor zover het zich alleen symptomatisch manifesteert, in wat Freud parapraxen noemde, zoals versprekingen, verschrijvingen (tijdens het schrijven) en – hoewel daar niet vaak op wordt ingegaan – in “cognitieve dissonantie”.
Die laatste uitdrukking verwijst naar de psychologische toestand van geestelijk ongemak of spanning die ontstaat wanneer iemand twee of meer tegenstrijdige overtuigingen, waarden of houdingen heeft, of wanneer zijn handelingen in strijd zijn met zijn overtuigingen. Gewoonlijk kan dit worden opgelost door een van de twee tegenstrijdige overtuigingen los te laten, of door een overtuiging of de daarmee strijdige handeling te veranderen, zoals besluiten te stoppen met roken vanwege geloofwaardige informatie over de gezondheidsrisico’s ervan. Maar in het geval van een idiote overtuiging dat alles in de wereld op rolletjes loopt, ondanks enkele zorgwekkende economische indicatoren, is de kwestie niet zo gemakkelijk opgelost. Waarom?
De reden waarom de cognitieve dissonantie die bij iemand ontstaat wanneer je onaangename informatie met hem deelt, niet zo gemakkelijk kan worden weggenomen, is dat ze een symptoom is van iets wat hij heeft verdrongen, omdat het idee ondraaglijk is en daarom naar het onbewuste moet worden verbannen. Wanneer je iemand bijvoorbeeld vertelt dat Rusland niet de voornaamste agressor is in het conflict in Oekraïne, maar juist het Westen (met name de NAVO), dat zijn beloften om niet dichter naar de Russische grens op te schuiven heeft gebroken, is dit voor je gesprekspartner volkomen ondraaglijk. Evenzo wordt, wanneer je hem vertelt dat het Covid-vaccin nooit een vaccin was, maar een biologisch wapen dat bedoeld was om de wereldbevolking uit te dunnen, de boodschap naar het onbewuste omgeleid, alsof het water van een eend afglijdt. De cognitieve dissonantie die zij vertonen, is een symptoom van het feit dat de informatie wordt verdrongen.
Men moet bedenken dat “verdringing” iets is wat onbewust gebeurt, in tegenstelling tot “onderdrukking”, wat men bewust doet, bijvoorbeeld wanneer iemand iets zegt wat je boos maakt, maar je het, om de vrede niet te verstoren, onderdrukt en van je af laat glijden. Wanneer een jong kind getuige is van een zeer schokkende gebeurtenis – bijvoorbeeld wanneer zijn ouders omkomen bij een auto-ongeluk dat het kind overleeft – zorgt de verschrikking van wat het heeft gezien ervoor dat de gebeurtenis wordt verdrongen, zonder dat het kind zich ervan bewust is dat het dit doet. Tegenwoordig zou bij het kind PTSS, of posttraumatische stressstoornis, worden vastgesteld, maar in psychoanalytische termen heeft het de traumatische gebeurtenis verdrongen en kan het er daarom niet over praten, omdat die letterlijk naar het onbewuste is verbannen. Dit is wat er is gebeurd met idioten die “cognitieve dissonantie” ervaren; het is een symptoom van het feit dat zij de waarheid over wat er in hun wereld gebeurt, hebben verdrongen omdat ze die niet kunnen verwerken.
Een andere manier om dit te formuleren, is te zeggen dat de “geregeerde” idioten, die net zo verantwoordelijk zijn als de “regerende” idioten voor het voortduren van de huidige crisis en het toenemende lijden in de wereld, handelen in overeenstemming met wat Freud de “doodsdrift” (of het “doodsinstinct”) noemde, die twee verschijningsvormen heeft: de ene “conservatief” en de andere “agressief”. Terwijl de “regerende” idioten (soms aangeduid als de Davos-kliek) onder de agressieve kant van de doodsdrift vallen, behoren de “geregeerde” idioten tot de categorie van de “conservatieve” uitdrukking ervan. Hoezo?
Zoals Freud het formuleerde in zijn prachtige essay Voorbij het lustprincipe (1920; Engelse vertaling 1922), keert ieder levend organisme altijd terug naar een eerdere toestand (of conditie), waarbij de uiteindelijke toestand natuurlijk de dood is, of de terugkeer naar de aarde – denk aan wat soms tijdens iemands begrafenis wordt gezegd: “Van stof tot stof”. In het dagelijks leven kennen we dit “terugkeren naar een eerdere toestand” het best als “terugkeren naar je comfortzone”, wat verklaart waarom de geregeerde idioten zich zullen verzetten tegen alles wat bij hen cognitieve dissonantie veroorzaakt, omdat het hun “comfortzone” verstoort.
Het beste wat de rest van ons kan doen, is elke gelegenheid aangrijpen om de comfortzone van deze idioten te verstoren; tenzij we dit doen, zal hun idiote lethargie een obstakel blijven bij het doorbreken van de wurggreep die de regerende idioten momenteel op de gang van zaken hebben. Edward Curtin heeft de aandacht gevestigd op hetzelfde verschijnsel wanneer hij schrijft:
“Mensen vinden het niet prettig wanneer hun wordt verteld dat ze hun huiswerk niet hebben gedaan en slachtoffers van propaganda zijn. Ze zouden onderzoek moeten doen om tot een evenwichtige conclusie te komen. Maar de gemiddelde persoon wil geen onderzoek doen; hij geeft er de voorkeur aan conclusies te trekken door de commerciële massamedia te raadplegen, die de propagandakanalen van de heersende klasse zijn. En deze media presenteren een enorme caleidoscoop van informatie zonder historische context, die door hun gedachten zweeft terwijl ze van de schermen van hun digitale apparaatjes verdwijnt – ‘als een pointillistisch schilderij’, in de woorden van Ellul. En hij schreef dat in 1965.”
Of ze het nu leuk vinden of niet, tenzij degenen onder ons die weten wat er al sinds vóór 11 september is gebeurd, zich tot het uiterste inspannen om deze idioten uit hun idiote verdoving te wekken, door zich uit te spreken en door te schrijven op verschillende informatieplatforms, zal het proces van vernietiging van de samenleving, om plaats te maken voor een totalitaire wereld die door AI-robots wordt geregeerd, doorgaan – totdat het te laat is om het te stoppen. En dan zal de “idiocratie” – de heerschappij van idioten over idioten – zegevieren.
Bert Olivier
Honorary Professor of Philosophy
University of the Free State
South Africa
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
die dissonantie is er ook als ik mensen probeer uit te leggen dat plantaardig ‘voedsel’ negatief is voor de gezondheid. Het is een wonderlijk fenomeen;)