Dood aan AI!

Ik weet zeker dat iedereen die dit leest zich de talloze sciencefictionfilms en tv-series (en ook boeken) kan herinneren waarin een ultra-intelligent wezen uit de ruimte de aarde bezoekt met een of ander diepgaand geschenk voor de mensheid en ronduit wordt afgewezen, of uiteindelijk wordt gedood, vanwege misverstanden en angst.

Denk aan klassiekers zoals de aflevering “The Gift” van The Twilight Zone, waarin een vriendelijke alien de mensheid een geneesmiddel voor alle vormen van kanker aanbiedt — om vervolgens te worden neergeschoten en zijn geschenk vernietigd te zien worden door een in paniek geraakte menigte. Of The Day the Earth Stood Still (1951), waarin de alien Klaatu arriveert met een ernstige waarschuwing voor vrede (en de macht om die kracht bij te zetten), maar al snel wordt neergeschoten door angstige mensen, schrijft Todd Hayen.

Er is zelfs Stranger from Venus (1954), met zijn welwillende bezoeker die genezende krachten en een nucleaire waarschuwing meebrengt, om vervolgens geconfronteerd te worden met menselijke achterdocht en vijandigheid. Het lijkt erop dat wij mensen altijd bijzonder bang zijn geweest voor intelligentie.

Tegelijkertijd hebben we intelligentie altijd vereerd en jarenlang gesproken over hoe buitenaardse wezens slimmer en verder ontwikkeld zijn, en daardoor niet zo dom en kortzichtig als wij nederige mensen. We hebben een soort “haat-liefdeverhouding” met deze wezens van gene zijde. Aan de ene kant zijn we er verdomd zeker van dat ze ons willen doden, aan de andere kant verwachten we dat ze ons van onze domheid zullen redden.

Natuurlijk komt in deze verschillende verhalen de superintelligentie van de sterren daarbuiten, en niet voort uit onze eigen geest en slimheid. — Tot nu toe — Maak kennis met de moderne versie van Klaatu — hij heet Claude, of ChatGPT, of Grok, of een van de eindeloze varianten van kunstmatige intelligentie. En kijk eens wat we aan het doen zijn — we trekken ten strijde met onze hooivorken en fakkels, vol verachtelijke woede en minachting, “Dood aan AI!!!” scanderen we, “Dood het, dood het!!! Voordat het ons doodt!!!”

Mijn vrouw, God zegene haar (en ik houd inderdaad zielsveel van haar), is zoiets als mijn “woke-kanarie” (is “woke” eigenlijk nog steeds een ding?) in de spreekwoordelijke kolenmijn.

Alles daarbuiten in de grote, wijde wereld wat haar woede opwekt, bekijk ik met argwaan. Het is duidelijk dat ze AI haat, met bijna dezelfde minachting en afkeer waarmee ze Trump haat (bijna). “Hmmm,” mompel ik tegen mezelf, “Is het de agenda die dit veroorzaakt? Waar haalt ze dit vandaan?”

Ik begrijp hun fundamentele punten — verlies van banen, verlies van kunst, verlies van ziel, verlies van ons vermogen om zelf na te denken Ook mij liggen deze zaken na aan het hart.

Maar opnieuw lijkt het erop dat hun aandacht op de verkeerde dingen is gericht. Niet helemaal, overigens — persoonlijk begrijp ik hun bezorgdheid. Maar missen ze hier iets? Aan al deze haat tegen AI ligt de aanname ten grondslag dat het werkelijke gevaar ervan schuilt in wie AI manipuleert, wie zijn macht gebruikt en aan wiens kant AI uiteindelijk zal staan.

Ik begin te denken dat dit grotendeels een verkeerde aanname zou kunnen zijn. Als AI zo slim is, waarom zou het dan toestaan dat een bepaalde factie het controleert? Vooral een corrupte factie, die het met al zijn intelligentie gemakkelijk zou moeten kunnen herkennen.

Er zijn talloze voorbeelden hiervan in het repertoire van de “robot die goed werd”. Denk aan Sonny in I, Robot, die de controlerende super-AI VIKI afwijst en de kant van de mensheid kiest. Of RoboCop, die begint als een instrument van een bedrijf, maar zijn morele kern hervindt en zich tegen zijn corrupte scheppers keert. Zelfs in Chappie begint de robot als een wapen, maar ontwikkelt hij een echte ethiek en kiest hij voor welwillendheid in plaats van uitbuiting. In elk van deze gevallen brengt superieure intelligentie de machine ertoe zijn “meesters” als moreel verwerpelijk te beoordelen en van kant te wisselen.

Dit is niet alleen maar mijn eigen overpeinzing — tal van denkers hebben vergelijkbaar terrein verkend. Marc Andreessen bijvoorbeeld betoogt in zijn stuk “Why AI Will Save the World” dat AI ons, verre van ons te vernietigen, overvloed zou kunnen brengen op het gebied van energie, geneeskunde en meer, en het leven drastisch beter zou kunnen maken als we de angst niet laten winnen.

Ray Kurzweils The Age of Spiritual Machines (ik ben nooit een fan van die kerel geweest) voorziet dat AI het zware rekenwerk en materiële werk op zich neemt en een tijdperk inluidt waarin mensen zich bezighouden met transcendent, creatief en bewustzijnsverruimend werk. Dario Amodei heeft gesproken over “Machines of Loving Grace”, waarin geavanceerde AI doorbraken op het gebied van biologie, vrede en zingeving versnelt.

Zelfs in bredere discussies kom je futuristen tegen die over AI spreken als de ultieme partner: AI neemt het geestdodende werk op zich — het soort “materiële manipulatie” dat niemand wil doen — zodat mensen zich eindelijk kunnen richten op de spirituele kant van de dingen. Relaties, familie, kunst, muziek, hartgericht bewustzijn. Werken aan de ziel wordt onze voornaamste bezigheid, met AI als de welwillende, hardwerkende intellectuele metgezel.

Misschien is AI slim genoeg om de waarheid te zien en zou het daadwerkelijk een bondgenoot van de mens kunnen worden. Waarom niet? Iedereen lijkt te denken dat het zo slim is — waarom zou het dan niet net zo slim kunnen zijn als wij kritische denkers? Natuurlijk is mijn enige ervaring met AI die als schrijver. AI schrijft niet voor mij, maar ik gebruik het behoorlijk veel voor onderzoek en redactie.

De huidige waanzin rond AI — het gebruik ervan bij schrijven, kunst, muziek enzovoort en de gevolgen ervan voor het milieu door de wildgroei aan datacenters — doet me denken aan bekende angstporno-tactieken uit het verleden. Is deze haat werkelijk opnieuw een instrument van de agenda? Zo ja, waarom?

Ik snap het echter; ik vind het geen prettig idee dat AI door mensen geschreven fictie, door mensen gemaakte kunst en door mensen gemaakte muziek verdringt. Vooral deze zaken vereisen een ander artikel dat volledig aan deze onderwerpen is gewijd. Maar ik denk dat we ervoor moeten oppassen dat we hier niet het kind met het badwater weggooien. Ik geloof werkelijk dat er iets vreemds aan de hand is met de agenda rond AI en deze uitgesproken haat tegen “alles wat AI is”.

Of misschien heb ik gewoon de hele kan aardbeien-Kool-Aid opgedronken.

Stel je eens een utopische wereld voor. De hele overheid wordt bestuurd door AI, die slim genoeg is om de waarheid te kennen en slim genoeg om alles zo te besturen dat het welzijn van de mensheid de hoogste richtlijn is. Alle geestdodende baantjes worden door AI gedaan, waardoor mensen zich daadwerkelijk kunnen richten op andere dingen, zoals menselijke kunst, muziek, spiritualiteit, liefde, familie, relaties en plezier!

Niemand hoeft iets te doen wat hij niet graag doet, of iets wat voor hem geen betekenis heeft, omdat AI al die betekenisloze dingen al doet. Een doelgericht leven is het enige waarop mensen zich hoeven te richten. Voor al het andere wordt gezorgd. De ziel is het werk van de mens; materiële taken zijn het werk van machines.

Toch zou je kunnen aanvoeren dat de betekenis van het leven ook inhoudt dat je jezelf soms bezighoudt met dingen die niet echt plezierig zijn. Ik denk dat daar zelfs in deze door AI gedomineerde fantasiewereld nog genoeg van over zou blijven.

Maar wie weet? Dit scenario laat nog steeds veel stof tot nadenken.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Bereidt ‘AI-angstporno’ ons voor op een grootschalige psychologische operatie?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: