Het Poseidon-probleem – Hoe ik leerde me geen zorgen meer te maken en te beseffen dat het raketafweersysteem niet werkt

Laten we beginnen met een eenvoudige vraag: wat gebeurt er als je een biljoen dollar uitgeeft aan het bouwen van een schild, en de ander een speer bouwt die er dwars doorheen gaat?

Dit is geen hypothetisch scenario. Het is 2026. En het antwoord is: je raakt in paniek. Of je doet alsof er niets aan de hand is. Of je zet nog meer in op hetzelfde beleid dat je in deze situatie heeft gebracht en hoopt dat niemand het opmerkt, schrijft Gordon Duff.

Amerika heeft voor optie drie gekozen.

Het Poseidon-probleem waar niemand over wil praten

Er vaart ergens een onderzeeër rond. Eigenlijk zijn het er meerdere. Maar één in het bijzonder — de Belgorod — is in de gangen van het Pentagon het onderwerp van meer nerveus gefluister dan vrijwel al het andere. Het is een onderzeeër voor speciale doeleinden, wat in militair jargon neerkomt op “we weten niet echt wat hij doet, maar we zijn er vrij zeker van dat we het niet leuk vinden“.

Hij heeft zes Poseidon-torpedo’s aan boord. Elk daarvan is volgens Russische bronnen uitgerust met een kernkop van 200 megaton. Dat is 1,2 gigaton aan explosieve kracht op één onderzeeër. Ter vergelijking: het totale nucleaire arsenaal van de wereld bereikte tijdens de Koude Oorlog een piek van ongeveer 70.000 kernkoppen met een gezamenlijke kracht van zo’n 18.000 megaton.

De Belgorod draagt zes procent van die totale vernietigingskracht op één enkele romp. Westerse analisten proberen dit al jaren te bagatelliseren. “Misschien is het maar 50 megaton.” ”Misschien is het gewoon een testvoertuig.” ”Misschien bluffen de Russen.”

Misschien. En misschien bestaat de maan wel uit kaas.

De Sovjet-Unie bouwde in 1961 een kernkop van 100 megaton en liet de helft daarvan ontploffen, alleen maar om te bewijzen dat ze het konden. Ze schaalden het terug naar 50 megaton omdat de bommenwerper de volledige versie niet kon vervoeren. De technologie is niet het probleem. De enige vraag was of ze het wilden bouwen. Dat wilden ze. Dat hebben ze gedaan. Einde verhaal.

Maar hier wordt het interessant – en met “interessant” bedoel ik angstaanjagend.

Waarom 200 megaton? De tsunami-vraag

De Poseidon is niet ontworpen om een stad te vernietigen. Hij is ontworpen om een kustlijn te vernietigen. De kernkop van 200 megaton is niet bedoeld voor explosieschade. Hij is bedoeld voor de golf. Een ontploffing van die omvang onder water, dicht bij een doelwit aan de kust, veroorzaakt een tsunami van tientallen meters hoog. Niet enkele meters. Tientallen meters.

Je hoeft New York niet te raken. Je moet vijftig mijl uit de kust van New York raken. De golf doet de rest. De haven van New York is weg. De havens zijn weg. Het financiële district staat onder water. Hetzelfde geldt voor Los Angeles, voor Miami, voor Norfolk — elke kuststad van strategisch belang.

Dit is geen sciencefiction. Het is het verklaarde doel van het wapen. Rusland is hier opmerkelijk openhartig over geweest. Ze hebben het gebouwd om kustverdedigingen irrelevant te maken. En weet je wat? Ze hebben gelijk.

Zes Poseidon-torpedo’s. Zes kustdoelen. Eén onderzeeër.

De Belgorod zou in oktober 2022 zijn basis in de Witte Zee hebben verlaten. De NAVO raakte het spoor bijster. Later dook het op in de Barentszzee, kwam boven water en zwaaide even. Maar wat er tussendoor gebeurde? Niemand weet het. Dat is nu juist het punt. Een onderzeeër die is ontworpen om op diepten van meer dan 1.000 meter te opereren, met een kernreactor die hem in feite een onbeperkt bereik geeft, en die zes wapens vervoert die het leven zoals wij dat kennen op continentale schaal kunnen beëindigen

En wat deed Amerika? De directeur van de CIA vloog naar Moskou en had blijkbaar een praatje. Geen ontmoeting met Poetin. Gewoon een praatje met de veiligheidsdiensten. “Doe alsjeblieft niets roekeloos”, vermoedelijk.

De Russen zullen beleefd hebben geknikt en gedacht: “We hebben zes Poseidons. Wat ga je daar precies aan doen?“

De hypersonische realiteitscheck

Laten we het nu eens over snelheid hebben. Om precies te zijn: 20.900 km/u.

Dat is de gerapporteerde snelheid van de Russische hypersonische wapens. Het Avangard-glijvoertuig. De Zircon-kruisraket. Het Kinzhal-luchtgelanceerde systeem. Ze vliegen allemaal met snelheden die onderschepping praktisch onmogelijk maken.

Dit is waarom. Raketafweersystemen werken volgens een heel eenvoudig principe: detecteren, volgen, voorspellen, onderscheppen. Je detecteert de raket. Je volgt zijn baan. Je berekent waar hij terechtkomt. Je lanceert een onderscheppingsraket om hem daar te onderscheppen.

Hiervoor moet het doelwit een voorspelbare baan volgen. Een ballistische raket doet dat. Die gaat omhoog, daalt weer, en de berekeningen zijn eenvoudig. Hypersonische glijvoertuigen doen dat niet. Ze manoeuvreren. Ze veranderen van richting. Ze veranderen van hoogte. Ze zigzaggen. En dat doen ze allemaal met een snelheid van 20.900 km/u .

Laat me dat even in perspectief plaatsen. Een kogel uit een krachtig geweer vliegt met een snelheid van ongeveer 3.200 km/u. Een hypersonisch wapen vliegt zes keer zo snel. Tegen de tijd dat je radar het detecteert, volgt en een onderscheppingstraject berekent, is het wapen al drie keer van koers veranderd. De onderscheppingsoplossing die je hebt berekend, is waardeloos. En er is geen tijd om een nieuwe te berekenen.

De wiskunde klopt simpelweg niet. Met de huidige technologie kun je een manoeuvrerend doelwit met een snelheid van 20.900 km/u niet onderscheppen. Met toekomstige technologie lukt het evenmin, tenzij je iets uitvindt dat de wetten van de fysica doorbreekt.

Nu heeft het Pentagon zelfverzekerde verklaringen afgegeven dat men “op schema“ ligt met de ontwikkeling van anti-hypersonische verdedigingssystemen. Ze hebben contracten ter waarde van miljarden gegund. Ze hebben persconferenties gehouden. Ze hebben het Congres verzekerd dat het probleem wordt aangepakt.

Dit noemen we in de journalistiek: een geruststellende leugen.

De mensen die deze programma’s leiden, kennen de waarheid. De natuurkunde is de natuurkunde. Je kunt er niet omheen. Je kunt er geld tegenaan gooien en je kunt resultaten beloven, maar uiteindelijk probeer je een kogel te raken met een snellere kogel, behalve dat de eerste kogel actief uitwijkt. Veel succes daarmee.

Iran, Noord-Korea en de verspreiding van onstuitbare systemen

En hier is het deel dat strategische planners ’s nachts wakker houdt. Rusland is niet het enige land dat deze systemen ontwikkelt. China heeft ze. Noord-Korea heeft ze. Iran heeft hypersonische capaciteiten gedemonstreerd die westerse analisten aanvankelijk afdeden als onzin — totdat ze de beelden zagen. Toen hielden ze op met het afdoen als onzin.

De Chinese AJX002-onderwaterdrone is in wezen een Poseidon-kloon. Het Noord-Koreaanse “Haeil“-systeem doet precies wat de Poseidon doet, maar dan op kleinere schaal. Bij de hypersonische rakettest van Iran in 2024 werden naar verluidt snelheden van meer dan Mach 15 bereikt, inclusief manoeuvres in de eindfase.

De oude regels van raketafweer zijn dood. Ze zijn alleen nog niet begraven.

Elk land dat deze systemen ontwikkelt, maakt een eenvoudige afweging: we kunnen de Verenigde Staten niet evenaren op het gebied van conventionele militaire macht. Maar dat hoeft ook niet. We hebben slechts één of twee van deze wapens nodig. Eén is genoeg. Als er één doorkomt, verandert het spel.

En de Verenigde Staten kunnen ze niet tegenhouden. Ze kunnen ze niet onderscheppen. Ze kunnen zich er niet tegen verdedigen. Het enige wat ze kunnen doen, is vergelding beloven. Maar vergelding tegen wie? De onderzeeër die de Poseidon heeft gelanceerd, is al verdwenen. De hypersonische raket kwam uit een vrachtwagen op een snelweg ergens in een land zo groot als Iran. Veel succes met het vinden ervan. Veel succes met het bombarderen ervan.

Dit is de nieuwe strategische realiteit. Het Amerikaanse raketafweerschild – dat een biljoen dollar heeft gekost, dat de natie veilig had moeten maken – is in feite nutteloos. Het werkt tegen oude technologie. Het werkt niet tegen nieuwe technologie. Het is alsof je een kasteelmuur bouwt om je tegen pijlen te verdedigen, terwijl de vijand met kanonnen opduikt.

De Oekraïense factor: een bondgenoot bewapenen tegen een kernmacht

Nu komen we bij het deel waar niemand in Washington eerlijk over wil praten.

Sinds 2022 hebben de Verenigde Staten tientallen miljarden dollars aan militaire hulp aan Oekraïne verstrekt. Tanks. Artillerie. Luchtverdedigingssystemen. Raketten. Inlichtingen. Opleiding. Logistiek. Dit alles gericht op één doel: Rusland verzwakken.

Dit is geen onredelijk beleid. Vanuit Amerikaans perspectief is het volkomen logisch. Een strategische rivaal verzwakken zonder Amerikaanse troepen ter plaatse in te zetten. Het is goedkoop. Het is effectief. Het is het soort oorlogsvoering dat de Verenigde Staten al decennia lang toepassen.

Hier zit het probleem: Rusland is een kernmacht. En Rusland is geen Afghanistan. Het is geen Irak. Het is geen Syrië. Het is een land met 5.000 kernkoppen, hypersonische wapens, Poseidon-torpedo’s en een militaire doctrine die expliciet het eerste gebruik van kernwapens toestaat als reactie op existentiële bedreigingen.

Oekraïne voert aanvallen uit op Russisch grondgebied. Langeafstandsdrones die luchtmachtbases raken. Raketten die infrastructuur raken. Sabotageoperaties. Aanvallen op Russische grensgebieden. Dit zijn geen toevalligheden. Ze maken deel uit van het Oekraïense oorlogsplan. En de Verenigde Staten hebben de inlichtingen en de wapens geleverd om dit mogelijk te maken.

Vanuit Russisch perspectief is dit geen “hulp aan Oekraïne om zich te verdedigen”. Dit is de Verenigde Staten die een bondgenoot bewapenen om aanvallen uit te voeren op Russisch grondgebied. Dit is een existentiële bedreiging. En Rusland heeft herhaaldelijk verklaard dat het op existentiële bedreigingen zal reageren met kernwapens.

Dit is geen bluf. Dit is geen onderhandelingstactiek. Dit is de Russische doctrine.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De kernraket die Vladimir Poetin zojuist heeft getest, zou een gebied ter grootte van Frankrijk kunnen vernietigen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: