Zo beloont het EU-systeem hoge ambtenaren voor falen

Elk circus heeft een clown nodig. En deze heeft een werkelijk indrukwekkende demo-reel.

Ondanks dat de Groenen 85 zetels hebben behaald in het huidige Duitse parlement, blijken ze ongeveer even nuttig te zijn voor de glanzende nieuwe rechts-links coalitie van Friedrich Merz met de christendemocraten als een veganistisch menu op het Oktoberfest. Ze zijn dus veroordeeld tot een plaatsje op de achterste banken van de Bondsdag, schrijft Rachel Marsden.

Annalena Baerbock, de voormalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken in de regering van ex-bondskanselier Olaf Scholz, had via de partijlijst van de Groenen weer in het parlement kunnen komen, zelfs nadat ze haar directe zetel aan Scholz zelf had verloren. Maar ze had blijkbaar grotere plannen. Ze is zojuist aangewezen als de volgende voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

Voordat ze officieel haar koffers pakte bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, nomineerde haar eigen departement haar voor de VN-functie – een administratieve rol, grotendeels ceremonieel. Waarom zij? Nou, het is de beurt aan Duitsland om vanaf september voor een jaar de zetel te bezetten, en naar verluidt stond een carrièrediplomaat op de eerste plaats. Iemand die niet wereldberoemd is geworden door te zakken voor elementaire meetkunde. En dat kan natuurlijk niet. Niet nu het gezicht van de Duitse diplomatie niet langer wordt gevormd door Duitse kiezers, zoals zij gewend is.

Kijk maar eens naar dit cv.

In een moment dat net zo berucht zal worden als Lincolns Gettysburg Address, MLK’s “I Have a Dream” de begrafenisrede van Pericles en Churchills “We shall fight on the beaches,” stond Baerbock in de schijnwerpers tijdens de veiligheidsconferentie van München in 2023. Op de vraag of Oekraïne op lange termijn veilig zou zijn als Vladimir Poetin aan de macht zou blijven in Rusland, antwoordde ze: “Als Poetin niet 360 graden verandert, nee.”

Blijkbaar denkt ze dat een duizelige Poetin het verschil zou maken. Misschien is het niet de eerste keer dat Baerbock, een voormalig turnster, een 360 met een 180 verwart en op een gegeven moment op haar hoofd terechtkomt. Hoe dan ook, Duitse schoolkinderen beheersen dit concept meestal al op 10-jarige leeftijd.

In een andere Baerbockisme, tijdens een toespraak in januari 2023 voor de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, zei ze: “We voeren oorlog tegen Rusland en niet tegen elkaar.” Het ministerie van Buitenlandse Zaken haastte zich om te verduidelijken dat Duitsland natuurlijk geen oorlog aan Rusland had verklaard. Het was gewoon weer Baerbock die aan het woord was.

Met al haar ervaring als wandelende, pratende diplomatieke bananenschil van Duitsland was ze duidelijk voorbestemd voor grotere dingen op het wereldtoneel. Wie zou er dan ook bezwaar kunnen hebben tegen haar benoeming bij de VN?

Nou, deze man bijvoorbeeld: “Het is schandalig om de beste en meest internationaal ervaren Duitse diplomaat te vervangen door een verouderd model,” mopperde Christoph Heusgen, voormalig voorzitter van de Münchener Sicherheitskonferenz, verwijzend naar carrièrediplomaat Helga Schmid, die naar verluidt aan de kant is gezet ten gunste van Baerbock.

Een verouderd model? Dat zijn gewaagde woorden, meneer de voormalige conferentievoorzitter! Neem me niet kwalijk, maar betrouwbaar, eencilinder-brommerachtig intellectualisme raakt nooit echt uit de mode.

“Mevrouw Baerbock kan veel leren van Schmid,” zei de voormalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken Sigmar Gabriel. Wat suggereert hij? Dat Schmid bijklust als wiskundelerares?

Dat zijn dus twee critici, waaronder iemand die voorheen de functie van Baerbock bekleedde. Maar deze verbitterde oude mannen staan vast alleen in hun scepsis ten opzichte van deze pionier van feministisch buitenlands beleid.

Het is ongetwijfeld toeval dat “meneer Achttien Procent Populariteit” Scholz haar in haar eigen kiesdistrict versloeg. En dat Statista haar populariteit op een schaal van -5 tot 5 op -0,7 schatte. En wie maakt zich nou druk om die keer dat ze klonk alsof ze namens Duitsland eenzijdig de oorlog verklaarde aan Rusland, of toen ze niet goed leek te weten welk land ze vertegenwoordigde.

Zoals tijdens een forum in september 2022, toen ze zei: “Als ik de mensen in Oekraïne beloof: ‘We staan achter jullie, zolang jullie ons nodig hebben’, dan wil ik die belofte nakomen. Ongeacht wat mijn Duitse kiezers ervan vinden.” Op dat moment was Duitsland bezig met deïndustrialisering en werden de burgers verpletterd door energiekosten. Beide gevolgen van het Oekraïne-beleid waar Baerbock zich aan had gecommitteerd, met of zonder toestemming van de kiezers, zoals ze zelf suggereerde.

Maar kijk, Baerbock is niet de enige politicus die een binnenlandse blamage heeft omgezet in een hoekkantoor met uitzicht op Global Governance Inc. Neem bijvoorbeeld de voorzitter van de Europese Commissie, ‘koningin’ Ursula von der Leyen. Nee, neem haar maar, zoals voormalig bondskanselier Angela Merkel zou zeggen.

Voordat ze de niet-gekozen voorzitter van de Europese Commissie werd, was Von der Leyen van 2013 tot 2019 minister van Defensie in de regering van Merkel. Ze stond meer bekend om haar glamoureuze foto’s voor straalvliegtuigen dan om het daadwerkelijk uitrusten ervan, en haar ministerie gaf blijkbaar de voorkeur aan dure consultants boven functionaliteit. In een rapport werd opgemerkt: “Er is noch voldoende personeel, noch voldoende materiaal, en vaak wordt men geconfronteerd met tekorten. De troepen zijn verre van volledig uitgerust.” Tenzij je de bezemstelen meetelt die naar verluidt tijdens trainingsoefeningen werden gebruikt en mogelijk afkomstig waren uit de garage van Ursula.

De voormalige voorzitter van het Europees Parlement, Martin Schulz, gaf deze lovende beoordeling van de huidige feitelijke koningin van de EU: “Eén ding is zeker, ze heeft zich in 2019 kandidaat gesteld – maar niet voor het Europees Parlement, ze is weggevlucht uit haar ministerie in Duitsland.” In 2019 tweette hij ook: “Von der Leyen is onze zwakste minister. Dat is blijkbaar genoeg om voorzitter van de Commissie te worden.”

Blijkbaar is falen in je binnenlandse portefeuille de nieuwe snelweg naar internationaal prestige.

Vraag dat maar aan Mark Rutte. De Nederlandse premier werd politiek zo radioactief dat zijn coalitiepartners door zijn nabijheid werden verschroeid. Hij trad tweemaal af: eerst vanwege een schandaal rond kinderwelzijn, daarna omdat hij de eenheid over het asielbeleid niet kon bewaren. Zijn oplossing? Er vandoor gaan en de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO worden – in feite de belangrijkste wapenlobbyist van het Westen.

Of neem de Estse premier Kaja Kallas. Onder haar leiding zakte haar Hervormingspartij naar de derde plaats, met een populariteit van minder dan 20 procent. Toen haar coalitie ten onder ging, sprong ze van boord en belandde ze in Brussel als hoofddiplomaat van de EU. De kiezers in eigen land waren blijkbaar minder onder de indruk, vooral na de belastingverhogingen van haar regering en haar vermeende focus op Oekraïne ten koste van Estland.

Nog gênanter: terwijl Kallas opriep tot het verbreken van alle banden met Rusland, deed het bedrijf van haar man, Stark Logistics, daar nog steeds zaken. Maar blijkbaar is dat soort belangenverstrengeling tegenwoordig een teken van “diplomatieke kwaliteiten.”

Dus nee, het verhaal van Baerbock is geen fout in het systeem. Het is in feite de blauwdruk. De val uit de gratie in eigen land geeft alleen maar meer vaart aan de lancering naar comfortabele internationale posten. De moraal van het verhaal is duidelijk: struikel lokaal, stijg wereldwijd. Zelfs als je persoonlijke GPS zo kapot is dat je een U-bocht niet van een 360 kunt onderscheiden.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Hoe Baerbock door het stof kruipt voor Al Qaida in Syrië

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: