Zullen blanken ooit wakker worden?

Het is een opvatting die door velen aan de rechterkant wordt gedeeld, waaronder ikzelf, dat de benarde situatie waarin onze beschaving verkeert gemakkelijk kan worden omgekeerd als genoeg van ons wakker worden en voor onze eigen mensen opkomen. Ik sta nog steeds achter die overtuiging. Het grootste probleem is, zoals velen van ons begrijpen, de omvang van dat “als”.

Stap eens binnen in een van onze ongelooflijke kerken, paleizen, galerieën, musea of statige landhuizen. Reis met een vliegtuig, of eigenlijk met welk vervoermiddel dan ook dat wordt aangedreven door verbranding, elektriciteit of een combinatie van beide. Communiceer in realtime met vrienden en dierbaren op duizenden kilometers afstand via de wonderen van de moderne digitale technologie, en denk erover na hoe dit allemaal mogelijk is geworden. Ik hoef niet verder te gaan, want zoals we maar al te goed weten, is de lijst vrijwel eindeloos. Wij hebben alles gebouwd. De moderne wereld, met al zijn comfort, gemak en technologie, vormt op zichzelf alomtegenwoordig, overweldigend bewijs van ons genie, onze gedrevenheid, onze visie en ons pure, ongepolijste vermogen. Het omringt ons in zo’n mate dat zelfs de meest rechtse mensen onder ons, wanneer zij worden geconfronteerd met vijandige raciale buitenstaanders die ons als volk aanvallen, waarschijnlijk niet vaak bewust de gedachte hebben: “Je staat daar kleding en schoenen te dragen die door de blanke man zijn ontworpen, spreekt de taal van de blanke man en gebruikt technologie die door de blanke man is ontwikkeld om ons aan te vallen en nog meer van ons af te nemen dan we jullie al hebben gegeven,” schrijft Zander.

Wanneer je in een van onze grote kathedralen zit en omhoogkijkt naar de prachtige gewelfde plafonds, vaak dertig meter of meer boven je hoofd, en bedenkt dat dit allemaal werd gebouwd vóór de komst van elektriciteit en de verbrandingsmotor, vervult dat je met ontzag en eerbied. Het is echter geen eerbied voor een of ander “ander” superieur volk, hoe ver weg dit alles ook mag lijken. Wij ervaren die eerbied en dat ontzag voor een groter geheel, waarvan wij zelf deel uitmaken en waarvan wij de voortzetting zijn. Dat volk zijn wij.

Om vervolgens te bedenken dat wij — het volk dat dit alles heeft gecreëerd — voorbestemd zouden zijn om langzaam maar zeker uit het bestaan te worden weggevaagd, in onze eigen thuislanden te worden vervangen, niet met een knal maar met een zielig gejammer, door volkeren die (om één voorbeeld te noemen) er niet in slaagden het wiel uit te vinden, lijkt simpelweg belachelijk. Het is niet te bevatten.

En toch is dat precies wat er lijkt te gebeuren. Natuurlijk doen de mensen uit de derde wereld dit niet op eigen houtje. In de meeste gevallen zouden ze onze landen zelfs nooit hebben bereikt zonder aanzienlijke hulp. We staan tegenover een onheilig bondgenootschap van de massa’s uit de derde wereld zelf, vijanden die bestaan uit stammen met een hoger IQ maar die evenzeer vreemd zijn, en twee verschillende groepen van ons eigen volk: degenen die bewust corrupt zijn, verleid door geld en macht, ook wel bekend als verraders. De anderen zijn de nuttige idioten. Anders dan de verraders geloven zij daadwerkelijk dat ze het juiste doen. Ze zijn simpelweg gehersenspoeld om zich tegen hun eigen soort te keren.

Terwijl ik dit schrijf, staan steden in heel Frankrijk in brand. Hoewel het waar is dat de relschoppers en plunderaars niet uitsluitend niet-blank zijn, lijkt het erop dat de meest barbaarse en gewelddadige elementen — dat wil zeggen degenen die het grootste deel van het geweld en de plunderingen plegen, in tegenstelling tot degenen die alleen demonstreren — dat wel zijn.

Het is gevaarlijk gemakkelijk om de oorzaken en dynamiek achter de chaos te overanalyseren. De Franse neiging tot opgewonden revolutionair enthousiasme bestond uiteraard al lang vóór de immigratie uit de derde wereld. Er is zelfs gemeld dat de gilets jaunes, de gele hesjes die eerder in heel Frankrijk protesteerden en rellen veroorzaakten als reactie op bestraffende brandstofbelastingen die vooral de arbeidersklasse op het platteland en in de provincies troffen, zich bij de nieuwste chaos hebben aangesloten.

De huidige rellen die Frankrijk overspoelen, zouden gaan over bezuinigingen op het onderwijs en de kosten van levensonderhoud. En toch spreken de beelden en video’s voor zich: grotendeels niet-blanke hordes die allerlei soorten bedrijven plunderen, van winkels met merkkleding tot kleine, zelfstandige ondernemingen, gewelddadige aanvallen plegen en daarbij ook brand stichten. Het bewijs kan niet duidelijker zijn. Dit is een raciaal probleem.

De nieuwste verschijningsvorm van de hersenloze barbaarsheid van de voortdurende aanval vanuit de derde wereld op de Europese beschaving is het 143 jaar oude stadhuis van Limoges, dat in brand is gestoken. Helaas zijn dergelijke taferelen inmiddels gemeengoed in het multiculturele Frankrijk.

Een radeloze vrouw werd gefilmd terwijl ze probeerde te voorkomen dat relschoppers een winkel plunderden. Ze riep tegen hen: “Dit is niet waar het om gaat!” Dat leidt begrijpelijkerwijs tot de conclusie dat ze links isen in de illusie verkeertdat zij en de barbaren uit de derde wereld die zich langs haar heen drongen op de een of andere manier aan dezelfde kant stonden, als kameraden in een grotere strijd tegen het kapitalisme, blanke mannen uit de middenklasse of iets dergelijks. Sommigen suggereerden dat dit haar moment van ontwaken was. Andere commentatoren waren cynischer en zeiden dat ze waarschijnlijk juist nog sterker aan haar overtuigingen zou vasthouden. Als we deze vrouw beschouwen als representatief voor een wijdverbreide tendens (haar precieze politieke opvattingen en omstandigheden zijn immers niet bevestigd), zou ik eerder geneigd zijn de laatste opvatting te delen. Ik zou echter niet alle schuld bij vrouwen leggen. Hoewel we zeker eindeloos veel misleide vrouwen hebben gezien die de “arme migranten” blijven verdedigen als slachtoffers, terwijl het duidelijk roofdieren zijn — zie de vrouw hieronder die een Afrikaan te hulp schiet die was geslagen omdat hij op een druk strand voor de ogen van kinderen had gemasturbeerd — beperkt het liberale gedachtevirus zich niet uitsluitend tot het vrouwelijk geslacht.

Een van de duidelijkste voorbeelden van de reactie waarbij mensen nog sterker aan hun overtuigingen vasthouden, was te zien in de zaak van Maria Ladenburger, een 18-jarige geneeskundestudente die in Duitsland werd verkracht en vermoord door een Afghaanse migrant. Na de veroordeling van de moordenaar van hun dochter verzochten haar ouders, Clemens en Friederike Ladenburger, de rouwenden om geen bloemen mee te brengen, maar in plaats daarvan te doneren aan een kerkelijk project in Bangladesh en aan een studentenorganisatie die zich verzette tegen de uitzetting van afgewezen asielzoekers. Ze brachten ook een openbare verklaring uit om te voorkomen dat “Maria’s naam of dood door politieke groeperingen zou worden uitgebuit”, en richtten een stichting op in haar naam, die mensen met een vluchtelingenachtergrond uitdrukkelijk verwelkomde.

De meesten van ons vinden dit moeilijk te begrijpen, maar de waarschijnlijkste verklaring is dat het voor de familie Ladenburger te zwaar was om de waarheid te aanvaarden — dat hun dochter was gestorven door toedoen van een Afghaanse barbaar die überhaupt nooit in Europa had mogen zijn. Dat zou hebben betekend dat zij moesten erkennen dat hun wereldbeeld en levenswerk verantwoordelijk waren voor haar verkrachting en moord. Ook sociale druk kan een rol hebben gespeeld, maar we kunnen concluderen dat het, hoe misselijkmakend ook, voor hen gemakkelijker voelde om nog sterker aan hun overtuigingen vast te houden dan om eerlijk en op een pijnlijk onthullende manier in de spiegel te kijken.

Ik geloof dat er iets te zeggen valt voor het idee dat politieke opvattingen genetisch bepaald zijn, en dat dit inderdaad veel meer onderzoek verdient dan ik hier kan bieden. Wat duidelijk is, is dat voor een aanzienlijk deel van ons volk vrijwel niets hen van hun misplaatste overtuigingen lijkt te kunnen afbrengen. Twee plus twee zal altijd vijf blijven, en hoewel de hierboven beschreven zaak extreem is, komt deze mentaliteit vaker voor dan we misschien willen toegeven.

Het lijkt erop dat Europeanen, ondanks al onze prestaties — en dan vooral Noord-Europeanen — een bijzondere en specifieke achilleshiel hebben. Het is niet moeilijk om te concluderen dat onze neiging om anderen te veel te vertrouwen, ontstaan uit samenwerking en toekomstplanning in de koude woestenijen van het noorden, genetisch bepaald is. Nog sterker vasthouden aan onjuiste overtuigingen wanneer men wordt geconfronteerd met overweldigend tegenbewijs is echter iets heel anders. In wezen is het een eigenschap van mensen met een middelmatig intellect, die samenhangt met kuddegedrag en ook met een laag testosterongehalte, wat zou kunnen verklaren waarom het zo vaak bij vrouwen voorkomt.

We zijn als samenleving ook gewend geraakt aan comfort. Sinds de verschrikkingen en verwoestingen van beide broederoorlogen, en doordat het Westen gespaard bleef voor de ellende van het Sovjetcommunisme, hebben we ons in ons naoorlogse comfort laten ondermijnen en verzwakken. Bovendien zijn we geïsoleerd en egoïstisch geworden. Kijk naar Groot-Brittannië en de verontwaardiging die inwoners van homogene steden en dorpen zo vaak uiten over de hervestiging van migranten in hun omgeving. Ik ben de tel kwijtgeraakt van hoe vaak ik iets heb gelezen of gehoord in de trant van: “We moeten deze mensen helpen, maar dit is simpelweg niet de juiste plek daarvoor. X (vul hier een arbeidersstadje in) verderop is een veel betere plek voor hen. Daar hebben ze meer voorzieningen en ondersteuning.”

Deze mensen vormen de moderne definitie van NIMBY’s (Not In My Back Yard, niet in mijn achtertuin) en verdienen naar mijn mening de grootst mogelijke minachting. Anders dan sommige van de hierboven genoemde hardnekkig rasblinde liberale types weten deze mensen heel goed dat de buitenlanders een ernstig probleem vormen. Daarom wonen ze in de gebieden waar ze wonen, en daarom protesteren ze zo luidruchtig wanneer hun idyllische omgeving wordt bedreigd. Omdat ze de moed missen om de voor de hand liggende waarheid uit te spreken — dat deze mensen überhaupt niet in ons land zouden moeten zijn — kiezen ze er in plaats daarvan voor de rest van ons op te offeren door het probleem voor zich uit te schuiven en het de volgende stad verderop op te leggen.

Hoe verschrikkelijk Operation Scatter ook is — het plan van de Labour-regering om migranten uit de derde wereld over alle uithoeken van het land te verspreiden, zodat geen enkel homogeen gebied onaangetast blijft — de weerzinwekkende hypocrisie, morele lafheid en het verraad van de NIMBY’s hebben mij tot de conclusie gebracht dat dit helaas in aanzienlijke mate noodzakelijk kan zijn.

Of het nu komt door angst voor maatschappelijke afkeuring en afkeurende blikken tijdens etentjes, door de denkfout van de verzonken kosten, toegepast op luxueuze liberale overtuigingen waarin iemand zijn hele leven heeft geïnvesteerd, of simpelweg door de hierboven genoemde morele lafheid, het lijkt erop dat het opwekken van blank bewustzijn en het noodzakelijke stamgevoel om als volk te overleven, vergelijkbaar is met het schoonmaken van de Augiasstallen. De liberale mentaliteit, versteend door tientallen jaren intensieve hersenspoeling, wordt uitstekend geïllustreerd door de metafoor van tonnen tientallen jaren oude, aangekoekte, keiharde paardenstront. Er is iets heel krachtigs nodig om die los te breken en weg te spoelen.

De taak mag dan herculisch zijn, onmogelijk is ze niet. Ik beweer al geruime tijd dat de dingen eerst erger moeten worden voordat ze beter kunnen worden. Hoeveel erger is moeilijk te zeggen — sommigen, zoals Gavin Boby, denken dat een totale ineenstorting onze enige uitweg is. Ik zit daar ergens tussenin. Ik denk dat een zekere mate van ineenstorting en chaos noodzakelijk is om ons volk wakker te schudden. Zoals we hebben gezien, zullen sommigen voor altijd een verloren zaak blijven. Toch geloof ik dat er voor velen een omslagpunt bestaat waarop de mooie leugens uiteenvallen en de werkelijkheid tot hen doordringt. Het is al vijf voor twaalf en helaas zal dit omslagpunt veel later komen en veel meer kosten dan we hadden gewild. Maar daarachter ligt de overwinning.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De dood van Europa

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: