Van een uitzichtloze situatie tot een gesloten deal: een triomfantelijke Trump heropent de Straat van Hormuz

Altijd verslaafd aan de adrenalinekick van de escalatieladder, heeft Trump zichzelf vanochtend weer overtroffen met de meest brutale “presidentiële toespraak“ tot nu toe:

Dreigen met de genocide op een hele beschaving is een nieuw dieptepunt, zelfs voor de laagste van de laagsten. Maar dit is een ‘man’ die al meer dan 40 jaar een geheime vendetta tegen Iran koestert, en zijn opkomst naar de macht heeft hem het ticket verschaft dat hij nodig had om te geloven dat hij eindelijk zijn levenslange bestemming kan vervullen, schrijft Simplicius.

Trump is een groot denker en visionair, maar hij is ook een slachtoffer – meer nog, een slaaf – van zijn onzekerheden: hoe erger hij faalt, hoe meer hij overcompenseert met daden van vermeende historische grootsheid. In zijn ogen zal het verslaan van Iran worden gezien als het equivalent van Reagans ‘verslaan van de USSR’ – een historische prestatie voor Amerika die zijn plaats in de annalen zeker zal versterken en zijn gelaat in de Mount Rushmore van Grote Amerikaanse Leiders zal beitelen.

Trump is een van die klassieke grootdenkers die alleen maar visie heeft en geen voltooiing, alleen maar ambitie, geen doorzettingsvermogen. Psychologisch gezien ontwikkelt zo’n profiel zich doorgaans bij mensen met een leven vol privileges die nooit de gevolgen van hun mislukkingen onder ogen hoefden te zien, omdat ze waren voorzien van oneindige buffers voor ‘zachte landingen’ in de vorm van financiële vangnetten ter waarde van miljarden dollars. Zulke mensen ontwikkelen extravagante visies en smaken, maar beschikken nauwelijks over het mentale vermogen om de bijbehorende kosten en gevolgen kritisch te evalueren. De ontwikkeling van Jeffrey Epstein tot een ‘dilettant’ was een bekend geval: zulke mensen, gewend aan een leven van luxe, ontwikkelen eclectische interesses en excentriek-hectische behoeften en verlangens, maar beschikken over weinig echte mentale weerbaarheid om deze doelen met een hoog niveau van vaardigheid of expertise na te streven. Het zijn de typische dilettanten met een lage impulsbeheersing, geregeerd door de grillen van hun dopaminecycli.

Trumps met grote ogen en onduidelijke spraak van de ene ‘koektrommel’ naar de andere, van Groenland naar Venezuela naar Iran – altijd terugkrabbelen en dan weer verdubbelen – toont dit duidelijk aan. Het is de heersstijl van een verwend man-kind wiens leven van verkwistende luxe zijn neurale circuits heeft doorgebrand en zijn risico-beloningspaden heeft geheroptimaliseerd in de richting van dopamine-scores met een lage impulsbeheersing, waardoor zijn mentale vermogen om ingewikkelde, langetermijn-, coherente, multidimensionale planning te conceptualiseren of te volgen drastisch is aangetast, iets wat juist de kracht zou moeten zijn van een echte leider.

De gestoorde uitbarstingen die leiden tot dreigementen van genocide en vernietiging geven een nauwkeurig beeld van dit kort lontje met lage impuls: het onvermogen om mislukkingen en vernederingen op de juiste manier te verwerken en te internaliseren. De doorgebrande neurale circuits leiden tot een aapachtige limbische overname en een onvermogen om basale lichaamsfuncties te beheersen, niet anders dan wat we zien bij sommige misbruikers.

Nu hebben beide partijen een belangrijke wapenstilstandsovereenkomst aangekondigd – althans, zo lijkt het op het eerste gezicht: T

Linker tekst:

Rechter tekst:

Trump pocht dat Iran voor hem op de knieën is gegaan uit angst voor de ontzagwekkende genocide die hij had beloofd te plegen. In werkelijkheid hebben de Golfstaten waarschijnlijk druk uitgeoefend op Pakistan om in te grijpen, omdat ze wisten dat Trumps ineffectieve bombardementencampagne niets anders zou doen dan Iran ertoe aanzetten de energie-infrastructuur van hun eigen landen te vernietigen.

Bovendien moet worden opgemerkt dat Iran, via Araghchi, aangeeft dat het de VS was die om onderhandelingen en vermoedelijk het staakt-het-vuren heeft gevraagd, en dat het staakt-het-vuren zelf voorwaardelijk is: ALS de aanvallen op Iran worden gestaakt.

Ten tweede zal Hormuz worden heropend onder de bescherming van de Iraanse strijdkrachten.

Het is interessant dat Trump in zijn boodschap toegeeft dat hij het 10-puntenplan voor vrede van Iran heeft ontvangen en dat dit als een werkbare basis voor onderhandelingen kan dienen. Dat is schokkend omdat het gepubliceerde 10-puntenplan van Iran uiterst maximalistisch van aard is en, indien zelfs maar gedeeltelijk uitgevoerd, zou leiden tot een ongekende nederlaag voor de Verenigde Staten.

Een kleine correctie op het bovenstaande: Iran heeft aangegeven dat het bereid is de nieuwe doorvoerrechten uit de Straat van Hormuz te accepteren als voldoende vergoeding voor de door het land geëiste ‘schadevergoeding’.

Graham was nog maar een dag geleden doodsbang voor dit vooruitzicht:

Natuurlijk zijn veel van de andere punten onmogelijk te implementeren omdat ze ervan uitgaan dat Israël zich aan de afspraken houdt, wat nooit zal gebeuren. Sterker nog, op het moment van schrijven meldt Reuters dat Israël al heeft gezworen door te gaan met het aanvallen van Iran:

Maar al snel, en op een slinkse manier, corrigeerde het dit naar een staakt-het-vuren zonder Libanon:

Het is zelfs moeilijk voor te stellen hoe een akkoord überhaupt kan werken met een vijandige derde partij die het bij elke gelegenheid openlijk zal saboteren. Hoe kan Iran de Straat van Hormuz openhouden en alle aanvallen staken als Israël de VS gewoon negeert en doorgaat met het aanvallen van Iraanse infrastructuur? Zal Trump weer in zijn ‘machteloze woede’ tegen Bibi blijven sudderen?

Het is niet anders dan het scenario van de oorlog in Oekraïne, waar Europa er geen belang bij heeft de VS een deal met Rusland te laten sluiten, en Rusland daardoor geen concrete deals kan sluiten omdat er onmogelijk veiligheidsgaranties kunnen bestaan wanneer de Europeanen via hun Oekraïense proxy openlijk oorlog voeren tegen Rusland.

De andere reden voor het staakt-het-vuren was waarschijnlijk druk van de oligarchen op Trump om de markten de tijd te geven om af te koelen en zich te normaliseren. We schrijven al een tijdje dat Trumps ‘strategie’ simpelweg bestaat uit doorgaan met bombarderen om tijd te winnen, in de hoop dat de Mossad en de CIA kunnen achterhalen wat er intern gebeurt en een echte omverwerping of totale chaos kunnen orkestreren.

Maar Iran lijkt wijzer te zijn geworden; de overgebleven leiders zijn in een soort ongrijpbare spookmodus terechtgekomen, waarbij niemand in het Westen ook maar enig idee lijkt te hebben wie het land nu eigenlijk bestuurt. Aanvankelijk werd dit beschouwd als een grote ‘zwakte’ van een ‘gedegradeerd’ Iran – maar het Westen realiseerde zich al snel dat deze ‘mozaïek-en-masse’-strategie Iran in een onmetelijk raadsel heeft veranderd.

Westerse inlichtingendiensten zijn de weg kwijt en hebben geen houvast meer. Een deel van de reden hiervoor – logisch gezien – heeft wellicht te maken met het uitroeien van de starre oude garde, die het leiderschap van een land doorgaans verstard. De nieuwe, jongere en sluwere elites zijn niet zo gretig om als martelaar te sterven, en zijn bereid om kat-en-muis te spelen met de kolos met lemen voeten voor hun deur.

Anderen hebben erop gewezen dat de regering van Trump lijkt te doen alsof zij Iran tot onderhandelen heeft gedwongen, terwijl Iran in werkelijkheid al lang geleden openlijk zijn 10-puntenplan had gepresenteerd:

Dit is dezelfde truc die tegen Rusland wordt gebruikt – een truc die blijkbaar alleen werkt bij een door propaganda beïnvloed Amerikaans publiek – waarbij de openlijk geformuleerde eisen van Rusland voortdurend worden genegeerd en vervolgens weer in de nieuwscyclus worden geïnjecteerd wanneer het de politieke agenda van de regering uitkomt om het narratief te creëren dat er een of andere nieuwe “deal” op tafel ligt.

Op dit moment is het oud nieuws: de politieke trucs van deze regering zijn al van mijlenver te doorzien.

Het is net zo duidelijk te zien dat de “deal” werd bereikt een dag nadat de VS de meest rampzalige verliezen in decennia had geleden, niet lang nadat veel van de belangrijkste regionale bases van de VS waren verlaten, de vliegdekschepen waren geneutraliseerd en op de vlucht waren geslagen, waarbij zelfs de Tripoli, die mariniers vervoerde, naar verluidt gisteren met raketten werd geconfronteerd en eveneens op de vlucht moest slaan. Het is duidelijk dat de VS zich in een zwakke positie bevonden en dit staakt-het-vuren hard nodig hadden.

De NYT verklaarde zelfs dat de oorlog precies het tegenovergestelde heeft bereikt van het verklaarde doel – in plaats van de Iraanse beschaving te vernietigen, heeft het deze tot supermachtstatus opgevoerd:

FT gaat verder in op de logische conclusie van de oorlog:

Concluderend is het gepraat over het staakt-het-vuren waarschijnlijk een betwistbaar punt, omdat de tegenstellingen tussen beide partijen onmogelijk stand kunnen houden. Het is voorlopig niets meer dan politiek theater, bedoeld om Trump een broodnodige PR-boost te geven, waarbij Iran voorlopig meewerkt omdat het niets te winnen heeft bij het voortzetten van het conflict dat het zelf niet eens is begonnen, zeker nu de wereldwijde perceptie Iran al unaniem tot winnaar heeft uitgeroepen.

Dat gezegd hebbende, blijft de vraag wat er zal gebeuren nadat de deadline is verstreken, of wanneer Israël onvermijdelijk de wapenstilstand schendt. We weten in grote mate dat Trumps dreigementen met “totale vernietiging” van Iran bluf waren, om twee redenen: Trump weet dus dat zijn zwakke bluf moet worden verdoezeld met voortdurende ‘verlengingen van de deadline’ om een uitweg te vinden uit de rampzalige misrekening die hij zelf heeft veroorzaakt.

1. De VS hebben niet de capaciteit om Iran ook maar enigszins te “vernietigen” op de schaal die Trump zich voorstelt, althans niet zonder kernwapens. Iran is een te groot land, zijn industrieën zijn te omvangrijk en de VS hebben te weinig munitie. Zelfs de grote fabrieken die al zijn geraakt, zijn slechts licht beschadigd en zullen binnen enkele dagen tot weken worden hersteld.
2. De repercussies en terugslag van dergelijke aanvallen zouden de VS indirect meer schade berokkenen dan Iran, aangezien Iran de pijn dubbel en dwars zal teruggeven aan de Golfstaten, en dit zal niet alleen de Amerikaanse belangen ernstig schaden, maar de VS als imperium voor altijd verlammen.

Herinnering aan de naïeve bravoure van begin maart:

We gingen van “geen deal behalve onvoorwaardelijke overgave” naar een wapenstilstand op basis van de maximalistische eisen van Iran. De realiteit is hard.

We sluiten af met enkele werkelijk verbijsterende uitspraken van Trump:

Eerst legt hij uit hoe graag Iraniërs gebombardeerd worden. Vervolgens beweert hij dat demonstranten worden neergeschoten door de troepen van het regime, om vervolgens toe te geven dat hij juist die demonstranten heeft bewapend… met als doel op het regime te schieten. Hoe kun je mensen bewapenen voor een gewelddadige opstand en vervolgens klagen wanneer die gewapende opstandelingen worden neergeslagen?

Maar dit verhaal hebben we al eens gezien.

In zijn onverbiddelijke agitprop herinnert Iran de wereld eraan dat, als alles gezegd en gedaan is – vredesakkoord of niet – er veel bloed aan de handen van dit regime kleeft. De wereld zal het bloedbad op de school in Minab niet vergeten en zich voor altijd afvragen of de zielen van de daders voor eeuwig zullen worden achtervolgd.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump geeft toe: stuurde wapens naar “ongewapende demonstranten” (VIDEO)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: