Is de Samson-optie ondenkbaar?

De Samson-optie, Israëls doctrine van nucleaire vergelding als laatste redmiddel, is niet langer een theoretisch scenario. Aan het einde van zeven weken oorlog in de Perzische Golf tekenen de omstandigheden die deze optie zouden kunnen activeren zich niet alleen af, maar zijn ze wellicht al aanwezig. Wat begon als een gezamenlijke Amerikaans-Israëlische campagne voor regimeverandering en het uitschakelen van het Iraanse leiderschap, is uitgelopen op een langdurige strategische mislukking. De Straat van Hormuz blijft gesloten. Amerikaanse bases in de Golf zijn geëvacueerd. De Amerikaanse invloed in Irak is gebroken. En nog maar enkele dagen geleden eindigde een mislukte Amerikaanse operatie bij Isfahan, bedoeld om het Iraanse nucleaire programma lam te leggen, in een vernedering, waarbij de grenzen van de westerse macht blootgelegd werden. In dit vacuüm is de vraag niet of Israël kernwapens heeft. Iedereen weet dat het die heeft: ongeveer 200 kernkoppen, die via de lucht, over land en over zee kunnen worden afgeleverd. De onduidelijkheid is diplomatiek, niet feitelijk. De vraag is of Israël ze uiteindelijk zal gebruiken.

Israël heeft zijn kernarsenaal nooit officieel bekendgemaakt, maar heeft het bestaan ervan stilzwijgend toegegeven door middel van decennia van signalen, lekken en strategische ambiguïteit. Dit is geen geheim; het is een beleidskeuze. Die keuze was altijd gebaseerd op één aanname: dat de Verenigde Staten het conventionele schild zouden bieden waardoor Israël het nucleaire zwaard in de schede kon houden. Die aanname brokkelt nu af. Zelfs met volledige Amerikaanse steun kan Israël Iran niet verslaan. De diepte, verspreiding en asymmetrische capaciteiten van de Islamitische Republiek maken een beslissende conventionele overwinning onmogelijk. En zonder Amerikaanse steun heeft Israël het niet alleen moeilijk, maar staat het voor een aanzienlijke nederlaag. Dit is de nieuwe realiteit, schrijft Ashes of Pompeii.

We zullen het woord “onderhandelingen” gebruiken voor het recente circus/schijnvertoning/waanidee in Islamabad bij gebrek aan een betere benaming. Deze onderhandelingen hebben Trumps wanhoop nog verder blootgelegd. Het is niet dat hij na een paar uur van standpunt veranderde, dat was te verwachten (en vermoedelijk hadden de Iraniërs dat ook verwacht), maar veeleer de bijna bipolaire, waanzinnige, schreeuwende toon waarop hij dat deed. Misschien beseft hij dat deze oorlog zijn nalatenschap zal zijn. En die nalatenschap zal niet fraai zijn. Op dit moment heeft hij nog drie opties:

1) Troepen op de grond – het recente debacle in Isfahan suggereert dat hij daar op dit moment nog niet zo op zit te wachten.

2) De dreiging “Iran terug naar het stenen tijdperk bombarderen” waarmaken.

3) Afstand nemen van Bibi en de oorlog.

Waren de “gemengde signalen” rond het onlangs aangekondigde (en snel verbroken) staakt-het-vuren een poging van Trump om afstand te nemen van Bibi en de oorlog? Dit zou natuurlijk meerdere gevolgen hebben, maar misschien is het belangrijkste hoe Israël zou reageren in termen van strategie. Zonder volledige Amerikaanse steun zou Israël zijn positie in de oorlog duidelijk als veel existentiëler beschouwen.

Na zeven weken van aanhoudende Iraanse raket- en drone-aanvallen raken de Israëlische luchtverdedigingsraketten op. Voor aanvulling is logistieke ondersteuning, politieke wil en industriële capaciteit van de VS nodig, en over al deze zaken kunnen vraagtekens worden geplaatst. De ondergrondse faciliteiten, mobiele lanceerinrichtingen en netwerken van Iraanse proxy’s hebben bewezen veerkrachtig te zijn. Israël kan zich niet naar de overwinning bombarderen. Als de conventionele opties uitgeput raken, kan de logica van de Samson-optie daarom verleidelijk worden: als de staat niet kan winnen door te vechten, kan hij ervoor zorgen dat zijn vijanden niet overleven.

Deze afweging wordt niet getemperd door ethische aarzeling. Het idee dat Israëlische leiders worstelen met de moraliteit van het gebruik van kernwapens, gaat voorbij aan hun wereldbeeld. In Gaza heeft Israël laten zien bereid te zijn catastrofale verwoesting aan te richten aan civiele infrastructuur. Iran wordt niet gezien als een rivaliserende staat, maar als Amalek, de Bijbelse vijand die uit het geheugen moet worden gewist. Wanneer Israëlische leiders Amalek aanhalen, spreken ze niet in metaforen. Ze roepen een mandaat voor totale oorlog in. De terughoudendheid ten aanzien van Israëlisch nucleair gebruik is nooit gewetensvol geweest; het was een gevolg, met name de angst om de Amerikaanse politieke, militaire en diplomatieke steun te verliezen. Als die steun is ingetrokken of verminderd, is de reden voor terughoudendheid verdwenen.

Christelijk-zionistische bondgenoten in Washington versterken deze dynamiek. Voor hen is het huidige conflict geen tragedie die beëindigd moet worden, maar een profetie die vervuld moet worden. Apocalyptische verhalen stellen escalatie voor als een goddelijke noodzaak, niet als een strategische fout. Deze externe bevestiging kan het morele gewicht van escalatie subtiel verschuiven, waardoor het ondenkbare als voorbestemd gaat voelen. Wanneer Amerikaanse functionarissen die door deze theologie zijn beïnvloed sleutelposities bekleden, onder meer in het Pentagon, daalt de drempel om Israëlische escalatie te accepteren. Dus zelfs als de VS in het algemeen een stap terug zouden doen, zouden zeer belangrijke elementen van het Amerikaanse systeem nog steeds volledig achter de maximalistische eisen en acties van Israël staan.

Het gevaar is niet dat Israël in een vlaag van irrationaliteit “op eigen houtje gaat handelen”. Het gevaar is dat zijn leiders een koel, berekend besluit zullen nemen: als de Verenigde Staten zich terugtrekken, als een conventionele nederlaag op handen is en als Iran Amalek is, dan is het gebruik van kernwapens geen waanzin, maar strategie. De Samson-optie was bedoeld om ervoor te zorgen dat Israël nooit in zijn eentje met uitsterven zou worden geconfronteerd. Maar het bestaan ervan creëert juist een perverse prikkel: hoe meer Israël in het nauw gedreven lijkt, hoe groter de kans dat het met alles wat het heeft terugslaat.

Er is ook nog een andere strategische variant hierop. Israël zal ervoor hebben gezorgd dat Amerika weet dat Israël mogelijk nucleair zal ingrijpen als het in het nauw wordt gedreven. In theorie zou dit een factor zijn die Amerika aan Israël bindt, om ervoor te zorgen dat Israël niet te eigenzinnig wordt. Maar, zoals we hebben gezien, zijn er elementen in Amerika die wellicht een nucleaire aanval op Iran wensen, maar misschien niet te veel vuile handen willen krijgen – veel beter is het om Israël de schuld te laten dragen.

Dit is geen scenario waarin rationele actoren in een vacuüm opties afwegen. Dit is een scenario waarin ideologie, theologie, militaire wanhoop en politieke verwaarlozing samenkomen. Als Israël kernwapens gebruikt, zal dat niet zijn omdat het zijn verstand heeft verloren. Het zal zijn omdat het “rationeel” (ik benadruk de aanhalingstekens) tot de conclusie is gekomen dat overleven de vernietiging van zijn vijand vereiste, en dat de wereld dit uiteindelijk zou accepteren als een “fait accompli”. Het taboe op het gebruik van kernwapens houdt al tachtig jaar stand, niet omdat leiders deugdzaam zijn, maar omdat de gevolgen te gruwelijk waren om over na te denken.

In het Midden-Oosten kan het zijn dat sommigen zich op dit moment voorbereiden om het ondenkbare te overwegen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nieuw lek onthult dat Israël’s ‘Samson-optie’ Amerikaanse steden op lijst met nucleaire doelen heeft staan

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: