Het besluit van Trump om importheffingen op buitenlandse films in te voeren en Hollywood te subsidiëren is het zoveelste bewijs, als dat nog nodig was, dat zijn economisch beleid een puinhoop is, maar dat zijn plannen om het ‘woke’ Amerika de nek om te draaien nog steeds op schema liggen. Aangezien Hollywood een bastion is van anti-Trump woke-gedachtegoed, zal het om zeep helpen Trump politiek in de kaart spelen.
De drie Hollywood-ambassadeurs van Trump zijn de 86-jarige John Voight, de 78-jarige Sylvester Stallone en de 69-jarige Mel Gibson, terwijl zijn meest venijnige Hollywood-criticus de 81-jarige bejaarde Robert de Niro is, die net als de anderen thuis hoort in een bejaardentehuis. De Niro speelde onlangs in de actievolle misdaadthriller The Irishman, die jammer genoeg weinig actie bevatte omdat De Niro en de 82-jarige Joe Pesci, de hoofdrolspeler, allebei rijp zijn voor het kerkhof, net als natuurlijk de 82-jarige Hollywoodfossiel Martin Scorsese, die de film regisseerde, schrijft Declan Hayes.
Hoewel Scorsese en Gibson door hun Alzheimer meer over films zullen vergeten dan wij ooit zullen leren, hadden ze al lang geleden het veld moeten laten aan jongere spelers, die het belangrijke, jongere publiek kunnen bereiken, dat daadwerkelijk betaalt om films te kijken en popcorn, franchiseartikelen en andere rommel koopt die bioscopen verkopen om het hoofd boven water te houden.
Niet alleen zijn de Hollywood-ambassadeurs van Trump te oud om hun kernpubliek te bereiken, maar Hollywood zelf is ook ten dode opgeschreven. En dat zijn niet mijn woorden, maar die van Hollywood-ambassadeur Mel Gibson in dit interview met Fox News, waarin Gibson uitlegt hoe Hollywood zichzelf uit de markt heeft geprijsd. Als het voor Gibson goedkoper is om een hele crew voor drie dagen naar Europa te vliegen dan om een dag om de hoek in Los Angeles te filmen, dan heeft Hollywood een groot budgetprobleem.
Dat probleem wordt nog versterkt door Hollywoods pogingen om zijn belangrijkste vier demografische kwadranten te bereiken, om zowel mannen als vrouwen boven en onder de belangrijke scheidslijn van 25 jaar aan te spreken. Hoewel blockbusters dat in het verleden misschien wel konden, is het nu oneindig veel moeilijker om dat te doen, omdat die marktsegmenten verder zijn versnipperd langs etnische en andere lijnen, en recente WOKE-flops als Snow White hebben Hollywood nog verder in de modder gesleurd. Als Hollywood zelfs een eenvoudig kinderverhaal als Sneeuwwitje niet aan kinderen kan presenteren zonder hen te overspoelen met saaie WOKE-preken, is het duidelijk dat Hollywood op zijn laatste benen loopt en dat jonge, getalenteerde producenten en acteurs daar niet voldoende ruimte hebben om te werken.
Maar het is niet alleen Sneeuwwitje. Denk aan 55 Days at Peking, de film uit 1963 over de Boxeropstand, of Zulu, de kaskraker uit 1964 over de Britse uitroeiingscampagnes in Zuid-Afrika. Veel succes met het verkopen van dat soort rommel vandaag de dag in Zuid-Afrika of China, waar in eigen land geproduceerde Chinese films als Lost in Thailand en The Battle at Lake Changjin de box office domineren. Voor wat het waard is, ik heb genoten van Lost in Thailand, een Chinese komedie met Chinese acteurs die zich een weg banen door een typisch oppervlakkig Hollywood-plot en een cocktail van gekke ongelukken die het publiek van het ene uiteinde van China naar het andere aan het lachen hielden. The Battle of Changjin was gewoon een Chinese versie van Audie Murphy, John Wayne en Steve McQueen die tijdens de Koreaanse Oorlog de Yankee black hats in elkaar sloegen.
Daar is niets nieuws of vernieuwends aan, net zomin als aan de honderden films die de Australiërs produceerden voordat ze kassuccessen scoorden met The Man from Snowy River, Mad Max en Crocodile Dundee. Of aan de Zuid-Afrikaanse film The Gods must be crazy, waar ik me jaren geleden bij de eerste vertoning dood heb gelachen. Het punt van al die films en soapseries die ik in Zuid-Europa, Mexico, Japan, Zuidoost-Azië en de Arabische wereld heb gezien, is niet alleen dat er een overvloed aan lokaal talent is dat allemaal strijdt om een plekje in de zon, maar ook dat ze allemaal een groot en ontvankelijk publiek hebben, en dat Sneeuwwitje en The Irishman voor hen niet voldoen.
Hoewel het succes van Jackie Chan in Hongkong, China, Europa en vervolgens in Hollywood aantoont dat kruisbestuiving mogelijk is, is dat niet wat Hollywood wil. Hollywood wil terug naar de grootbudgetfilms van Audie Murphy, John Wayne en Steve McQueen, waarin Chinezen en Mexicanen alleen goed zijn als varkensstaartdragende, sombrero’s dragende schurken die worden neergeschoten door Wayne en zijn Green Berets-vrienden. Dat schip is al lang vertrokken en de goede mensen van Ghana zijn het daar, van alle plaatsen, met mij eens.
Het probleem in Ghana is dat ze het gevoel hebben dat de Nigerianen hen koloniseren door hun acteurs weg te kapen en hun eigen filmindustrie te verstikken door goedkopere Nigeriaanse films aan te bieden. Hoewel ik niet veel Nigeriaanse films heb gezien, luister ik graag naar Nigeriaanse kerkmuziek, omdat die zo levendig is en symbool staat voor de Afrikaanse creativiteit die niet alleen daar, maar tot in Zuid-Afrika tot uiting komt, waar een levendige filmindustrie bestaat en waar geweldige locaties en genoeg leeuwen, olifanten, luipaarden, neushoorns en buffels te vinden zijn om een spectaculair lokaal tintje te geven aan iedereen die daar een vernieuwde Tarzan-film wil opnemen.
Hoewel we omwille van de beknoptheid India’s Bollywood en Nigeria’s Nollywood kunnen overslaan, laten we zeggen dat Hollywoods botoxbrigade volgens alle criteria over hun houdbaarheidsdatum heen is, en volgens sommige criteria die we ons nog niet kunnen voorstellen, maar Russische kinderen zoals Betsy en Maria Yankovskaya en hun tijdgenoten in China en heel Zuidoost-Azië wel. Hoewel ik geen idee heb wat die kinderen in de bioscoop hopen te zien, weet ik wel dat de oude fossielen van Hollywood en het Witte Huis ook geen flauw benul hebben, en dat is nog een reden waarom de toekomst toebehoort aan de opkomende producenten, regisseurs, acteurs, kostuumontwerpers en manusjes-van-alles in Moskou, Peking, Mexico, Manilla, Bangkok, Johannesburg en Durban.
Hier zijn de invloedrijke Hollywood Reporter, Rolling Stone en MI6’s Guardian die dieper ingaan op deze en aanverwante punten met betrekking tot China, coproducties en belastingvoordelen. En hoewel ik ze ter volledigheid vermeld, is mijn belangrijkste punt dat Betsy en Maria Yankovskaya en hun tijdgenoten in China en de rest van Azië niets geven om hen of hun Snow White-wokeness. Ze willen dansen en aangezien Hollywood niet verder kan komen dan Fred Astaire, Jimmy Cagney en de grote Ginger Rogers, zullen zij, samen met kinderen in Amerika en Europa, hun inspiratie en kick halen uit de opkomende filmstudio’s van Bollywood, Nollywood, Manilla, Moskou en China’s Hengdian World Studios, die weliswaar ’s werelds grootste studio zijn, maar een totaal ander en veel flexibeler model hebben dan het fossiel dat Hollywood is, dat net als zijn sterren te oud is om te leren en te vastgeroest om zich aan te passen aan de huidige markt. Misschien maakt Bollywood wel een musical over de ondergang van Hollywood en dansen Chinese en Russische kinderen op de soundtrack ervan. Wie zal het weten, en wie zal het iets kunnen schelen?
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Nieuwe kerstfilm stuurt verontrustende boodschap terwijl ouders hun frustratie uiten aan Hollywood
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Je kunt de vertaling van Hollywood zien als Hellewoud.
Een paradijs van omgebouwden.
Mooi artikel.. aansluitend de opkomst van Hollywood in de film Babylon was hoe het écht begon én voor de toenmalige sterren ook eindigde…. zoals zo schitterend op Babylon te zien was… alsook in dit bevestigt Artikel…zo begon het..en zo eindigt het ook, deze film is voor wat mij betreft alleszins exact wat de schrijver bedoeld…een soort vooruitziend artikel/film… waanzinnige echtheid..‼️
En dan wordt er nog niet gesproken over de opkomst van AI-films, die zo echt ‘lijken’, dat dat hele woke en adrenochroom drinkende satanische Hollywoord zeer binnenkort totaal overbodig wordt. En ook nog es voordeliger: AI-films kunnen geproduceerd worden voor een fractie van de kosten van ouderwetse films, met die miljoenen/miljarden-budgetten.
Of je het nou leuk vindt of niet, AI komt eraan!
Nou, de film waarin wij leven is ook zeer weinig inspirerend!
Eigenlijk bedoel ik dat wel…zelfs in die film, een speciale Verdieping voor de jonge meisjes en jongens….er is nog nooit iets veranderd in Hellywood..en de rest vd (westerse) wereld …
Een beetje eerbied voor de ouderdom graag, Declan Hayes.
Zeker een millennial. Heb ik gelijk ?
Niemand hoeft eerbied te hebben voor die criminelen in Hollywood, dus ook niet voor de ouderen. Al die acteurs worden vet betaald door hun regering en doen dus ook precies wat ze opgedragen wordt. Eén groot Zionistisch Walhalla. Sowieso moeten ook ouderen eerbied verdienen, niemand hoort het zomaar te krijgen.
Superleuk artikeltje!
De leukste film aller tijden moet Ace Ventura the pet detective zijn geweest. En vergeet die ouwe franse films niet, met Fernandel en Louis de Funes. En Peter Sellers. Die waren echt grappig. Bollywood is uitstekend, met energieke muziek en uitstekende dans! Hollywood voldoet voor de smaak van de kudde. Netflix heeft ook niet veel te bieden.
Die bejaarden die opgenoemd hier waren zijn inderdaad over de datum maar dat waren tenminste goede acteurs.
De nieuwe Hollywood aanwas is helemaal niveau loos. Dat zijn geen acteurs, ze hebben toevallig een plaats in Hollywood gevonden. Niet te vergeten : Hollywood is een Joods “Mekka”.
Dat Hollywood ten onder gaat , kan ik alleen maar toejuichen.