De Amerikaanse president Trump was onlangs in Japan en hij was opvallend vriendelijk tegen de nieuwe Japanse premier en sprak lovende woorden over haar. Dat zij behoort tot de politieke vleugel in Japan die openlijk de Japanse oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog als helden vereert, stoorde Trump niet.
Dat de dame onmiddellijk daarna begon China te provoceren in de Taiwan-kwestie en daarbij bewust herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog opriep, waarin Japanse troepen in China miljoenen burgers hebben afgeslacht, heeft de Amerikaanse regering evenmin tot commentaar aangezet, schrijft Thomas Röper.
In plaats daarvan hebben de VS nu de grootste wapenexport naar Taiwan in de geschiedenis goedgekeurd, wat eveneens een openlijke provocatie tegen China is, omdat de VS officieel het één-China-beleid erkennen, volgens welke Taiwan deel uitmaakt van China. Bijna 50 jaar geleden hebben de VS zich in nog steeds geldende verdragen zelfs verplicht om de wapenleveranties aan Taiwan te verminderen, maar de VS hebben daarna het tegenovergestelde gedaan en Trump heeft dit nu zelfs tot het uiterste doorgevoerd.
De Amerikaanse regering lijkt erop uit te zijn China tot een militaire reactie te provoceren. Dit doet denken aan het conflict in Oekraïne, toen de Amerikaanse regering Rusland tot een militaire reactie provoceerde met de aangekondigde toetreding van Oekraïne tot de NAVO. Het enige verschil is waarschijnlijk dat de Taiwan-kwestie voor China in principe nog belangrijker is dan de Oekraïne-kwestie voor Rusland was.
De China-correspondent van het Russische persbureau TASS heeft een artikel geschreven over de huidige ontwikkelingen in het conflict. Omdat de Duitse media niet berichten over hoe de Amerikaanse regering de situatie rond Taiwan escaleert, heb ik zijn artikel vertaald.
Begin van de vertaling:
China’s reactie op de Amerikaanse wapenleveranties aan Taiwan en wat Venezuela daarmee te maken heeft
Andrej Kirillow, TASS-correspondent in Peking, over hoe Washington de spanningen in de Straat van Taiwan heeft verhoogd en wat de partijen zullen doen als “het echt knalt”.
Is de recente “verzoening” tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Chinese staatshoofd Xi Jinping tijdens de APEC-top in Busan, die een zekere normalisering van de economische betrekkingen tussen de eerste en de tweede economische macht ter wereld leek te signaleren, een “indianentruc” van Washington gebleken? Naar mijn mening starten de VS een meerlagige anti-China-campagne, waarbij ze Taiwan als hun vertegenwoordiger gebruiken. Centraal in dit meerlagige strategische plan staan ongekende wapenleveranties aan het eiland.
Niet zomaar een levering
Het Agentschap voor Veiligheidsamenwerking van het Amerikaanse Ministerie van Defensie (d.w.z. de Amerikaanse federale overheid) kondigde op 18 december de verkoop van wapens ter waarde van 11,1 miljard dollar aan Taiwan aan.
Voor degenen die niet zo goed op de hoogte zijn van de situatie in Taiwan, hier een korte samenvatting: het grootste Chinese eiland wordt sinds 1949 bestuurd door een eigen regering, nadat de restanten van de troepen van generalissimus Chiang Kai-shek, die in de burgeroorlog tegen de communisten was verslagen, zich daar hadden teruggetrokken. Op het vasteland werd de Volksrepubliek China uitgeroepen, maar Taiwan behield met militaire en diplomatieke steun van de VS de vlag, het volkslied en enkele andere attributen van het vroegere China. Tegenwoordig erkent de overgrote meerderheid van de landen in de wereld China als enige vertegenwoordiger van het Chinese volk. Ook de VS doet dat sinds 1 januari 1979, toen Peking en Washington diplomatieke betrekkingen aanknoopten. China benadrukte toen al dat de Taiwan-kwestie een doorslaggevende factor was voor de stabiliteit van deze betrekkingen. Desondanks blijven de VS, hoewel ze het “één-China-beleid” officieel erkennen, contact onderhouden met de regering in Taipei en haar wapens leveren. Daarbij had de Amerikaanse regering zich al in augustus 1982 in een gezamenlijk communiqué met China verplicht om de verkoop van wapens aan Taiwan geleidelijk af te bouwen, wat echter noch toen, noch later daadwerkelijk is gebeurd. Volgens de database van TASS bedroegen de jaarlijkse aankopen van Taiwan eind jaren zeventig tot begin jaren tachtig 314 miljoen dollar en van midden jaren tachtig tot eind jaren 2000 ongeveer 888 miljoen dollar. Volgens schattingen van de Chinese kant bedroeg het leveringsvolume de afgelopen jaren meer dan 70 miljard dollar.
En nu weer. En niet alleen weer! Het huidige besluit over wapenleveranties aan Taiwan – al het tweede tijdens de ambtsperiode van de regering-Trump – is het grootste in de geschiedenis van de Chinees-Amerikaanse betrekkingen. Op de totale lijst van acht wapenpakketten staan 82 uiterst nauwkeurige HIMARS-langeafstandsraketsystemen, 420 tactische ATACMS-raketten, 60 zelfrijdende houwitsers M109A7, uitrusting voor drones, TOW 2B- en FGM-148 Javelin-antitankraketten en reserveonderdelen voor verschillende systemen.
We zijn niet bang…
In Taiwan werd de goedkeuring van Washington voor de wapenleveringen met vreugde ontvangen. Tenminste, als we kijken naar de regering van de Democratische Progressieve Partij (DPP), die een beleid voert van bevordering van de Taiwanese “onafhankelijkheid” met militair geweld. De partij heeft veel aanhangers onder de eilandbewoners, met de nadruk op de Taiwanese jeugd, die zich steeds minder identificeert met haar Chinese roots en er de voorkeur aan geeft zichzelf niet als Chinezen, maar als Taiwanezen te beschouwen. Nee, ze scanderen daar geen kwaadaardige anti-Peking-slogans, maar mentaal hebben ze zich al ver verwijderd van hun gemeenschappelijke moederland op het vasteland.
“De VS blijven Taiwan steunen bij het handhaven van voldoende zelfverdedigingscapaciteiten en het snel uitbreiden van zijn afschrikkingsvermogen, en bij het benutten van de voordelen van asymmetrische oorlogsvoering, die de basis vormen”, aldus een verklaring van het Taiwanese ministerie van Defensie.
Vorige maand kondigde de Taiwanese president Lai Chingte een extra defensiebudget van 40 miljard dollar aan voor de periode 2026-2033 en verklaarde: “Op het gebied van nationale veiligheid is er geen ruimte voor compromissen.” Met andere woorden: de uitgaven kunnen alleen maar stijgen.
In Peking wordt benadrukt dat het eiland een onlosmakelijk onderdeel van China is en dat de oplossing van de Taiwanese kwestie een puur interne Chinese aangelegenheid is. Dat is juist. Maar als we de kwestie strategisch bekijken, is de vorming van een goed bewapend en vijandig territoriaal gebied in de directe omgeving van de landsgrenzen in volle gang…
Komt u dat bekend voor?
De dreiging is dichterbij gekomen
De levering van Amerikaanse raketten vormt een directe bedreiging voor aangrenzende regio’s van het Chinese vasteland, inclusief de Chinese marine.
Het HIMARS-multiraketwerpersysteem heeft, afhankelijk van het model, een bereik van maximaal 500 kilometer, terwijl de Straat van Taiwan 130-360 kilometer breed is. Het Taiwanese leger zou de raketwerpers ergens op eilanden kunnen stationeren die het controleert, bijvoorbeeld op de Kinmen-archipel (Gouden Poort), vanwaar het vasteland al in het begin van de jaren vijftig met langeafstandsartillerie werd beschoten. De oude artilleriekazematten (met aarde gevulde kamers in loopgraven) zijn nog steeds aanwezig, hoewel ze tot voor kort dienden voor de opslag van 58%- sterke “Kinmen Kaoliang” (wodka) werden gebruikt, die vooral wordt gedronken bij Xiaolongbao met hete vleesbouillon (een soort ravioli die zowel op het Chinese vasteland als in Taiwan even populair is).
ATACMS is een tactische ballistische grond-grondraket met vaste brandstof en een bereik van 300 kilometer (het kan vanaf dezelfde lanceerplatforms worden afgevuurd als HIMARS). China heeft dus iets om over na te denken.
Balanceren op een dunne lijn
Ik vrees dat de doelstellingen van deze overeenkomst veel verder reiken dan de kust van het Chinese vasteland of puur materiële voordelen voor de VS. Ze zijn erop gericht de spanningen in de Straat van Taiwan op te voeren, een begrijpelijk heftige reactie van Peking uit te lokken, dit voorwendsel te gebruiken om het anti-Chinese front van de bondgenoten van Washington te versterken, enkele ASEAN-landen erbij te betrekken en in het algemeen de hele Indo-Pacifische regio, die voor de VS steeds belangrijker wordt, in chaos te storten.
Het is dan ook geen toeval dat de nieuwe Japanse premier Sanae Takaichi tijdens een parlementair debat verklaarde dat een mogelijke militaire crisis in de Straat van Taiwan een “existentiële bedreiging” vormt die Japan zou kunnen dwingen zijn “recht op collectieve zelfverdediging” uit te oefenen. En dat alles na onderhandelingen met Trump. De Amerikanen volgen de toenemende nationalistische tendensen in Japan, die gepaard gaan met militaire bewapening, op de voet en proberen, gezien de herinneringen aan Pearl Harbor, dit potentiële gevaar te richten op Japans oude vijand China.
Ook op het binnenlandse “front” in de VS lijkt de oude en de laatste tijd enigszins vervaagde “Chinese dreiging” weer op te flakkeren. Deze dreiging moet Republikeinen en Democraten (in het Congres heerst over de Taiwan-kwestie partijoverschrijdende eensgezindheid) en de hele natie verenigen, het Amerikaanse patriottisme opnieuw aanwakkeren en tegelijkertijd de opkomende onenigheid onder de MAGA-aanhangers (Make America Great Again) sussen.
Iedereen is inmiddels uitgekeken op het onderwerp Oekraïne als culinaire specialiteit van Biden. Europa is onbelangrijk, maar China is een waardige kandidaat.
Dat kwam tot uiting in de wet die door de zittende Amerikaanse president werd ondertekend en die de leidende principes van de VS voor de relatie met Taiwan herzien. Bijna tegelijkertijd werd de nieuwe versie van de nationale veiligheidsstrategie gepubliceerd, waarin Taiwan volgens Chinese media acht keer in drie alinea’s wordt genoemd onder het mom van “het belang van het handhaven van de status quo in de Straat van Taiwan” en het waarborgen van collectieve verdediging met bondgenoten zoals Japan.
Wat is er nog meer in het belang van Washington?
Taiwan betaalt deze dreigende bewapening. De VS profiteren hier geopolitiek van, terwijl Taiwan ervoor betaalt en daarmee de directe risico’s voor de eigen bevolking vergroot. Overigens hebben de VS Taipei gevraagd – eveneens “om de regionale samenwerking te versterken” – om de modernisering van de Filippijnse militaire bases te financieren. Nog een druppel op de hete steen van het algemene anti-China-sentiment.
En als het echt misgaat in de Straat van Taiwan?
Het Chinese vasteland, dat voorrang geeft aan de vreedzame hereniging van Taiwan met het grote Chinese moederland, heeft in principe nooit de mogelijkheid van een gewelddadige oplossing van dit urgente probleem uitgesloten. Temeer omdat Peking daarvoor, zoals de laatste tijd wordt benadrukt, voldoende mogelijkheden heeft.
Deze werden bijvoorbeeld gedemonstreerd tijdens de militaire parade in de hoofdstad op 3 september ter gelegenheid van de 80e verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog en de verzetsstrijd van het Chinese volk tegen de Japanse agressie. China presenteerde daarbij voor het eerst zijn nucleaire triade van ballistische raketten die vanaf het land, de zee en de lucht kunnen worden gelanceerd. Daarnaast werden moderne oorlogsmiddelen gepresenteerd, met name drones voor verschillende doeleinden.
Washington berekent ongetwijfeld de kosten van een ernstige escalatie van de situatie rond Taiwan. Over het geheel genomen lijkt het mij echter dat Amerika ervan uitgaat dat de negatieve gevolgen voor China in totaal groter zullen zijn, vooral als er een tsunami van anti-Chinese sancties vanuit Europa en de trouwste Aziatische bondgenoten op gang komt. Er zouden verschillende politieke en diplomatieke represailles volgen.
Naar mijn mening zullen de VS dus proberen om op het scherp van de snede te balanceren.
Peking belooft vergeldingsmaatregelen
Hoewel China een belangrijke handelsmacht is, is Taiwan voor China geen onderhandelingsonderwerp. Peking heeft onmiddellijk heftig geprotesteerd tegen het besluit van de VS om de verkoop van een grote hoeveelheid moderne wapens aan Taiwan voor een recordbedrag goed te keuren, en heeft met harde vergeldingsmaatregelen gedreigd. Zoals de woordvoerder van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken, Guo Jiakun, tijdens een persconferentie zei, is dit “ter bescherming van de nationale soevereiniteit, veiligheid en territoriale integriteit”.
De woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken merkte op dat de Taiwanese regering het eiland in een “kruitvat” verandert en dat de pogingen van Washington om China op deze manier in toom te houden gedoemd zijn te mislukken en er alleen maar toe zullen leiden dat de VS “zich aan hun eigen vuur zullen branden.” “Het Volksbevrijdingsleger van China zal zijn militaire training verder intensiveren en zich voorbereiden op een oorlog”, verklaarde Jiang Bing, vertegenwoordiger van het Chinese ministerie van Defensie, onmiddellijk. Het Volksbevrijdingsleger is vastbesloten om alle pogingen om de “onafhankelijkheid van Taiwan” te bereiken, inclusief buitenlandse inmenging, te verhinderen.
Peking heeft in soortgelijke gevallen al eerder soortgelijke protesten geuit. Ik was geïnteresseerd in de vox populi, oftewel de stem van het Chinese volk. De reacties van gebruikers op het Chinese netwerk Baidu waren talrijk en deels creatief.
“Geen reden tot verdriet! [Deze wapens] zullen hoe dan ook de buit van ons leger worden”, schreef een gebruiker, “en wel binnen de komende twee jaar.” Een ander betoogde: “De VS blokkeren China in alle opzichten. Kunnen we niet proberen sancties tegen hen op te leggen? Laten we dat eens serieus nemen en kijken wat het oplevert.” Een derde riep simpelweg op om “tot de dood te blijven strijden tegen de VS.”“Alle schepen die Taiwan binnenkomen en verlaten, moeten worden geregistreerd en gecontroleerd, zodat de Amerikaanse duivels, hoeveel ze ook verkopen, Taiwan niet kunnen bereiken,”, stelde een andere Baidu-gebruiker voor. Een gebruiker uit de provincie Guizhou was nog radicaler: “Schepen en vliegtuigen die illegale wapens vervoeren, moeten worden in beslag genomen of tot zinken worden gebracht, overeenkomstig het embargo-decreet.”. Daarnaast kwam ik het idee tegen om “wapens aan Venezuela te leveren” en “zih in dit verband in het algemeen in Latijns-Amerika te engageren.”.
Kortom, de strategen in Peking zouden hun antwoorden kunnen vinden in de “zachte onderbuik” van de VS, die van plan is via de Taiwanese “Gouden Poort” China te benaderen.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Isoleert usa nu zichzelf?
Zelfde reactie als gezet bij het vorige item hier evengoed toepasselijk :
Het zou tijd worden dat zowel de V.S. als Israël eens een echt gevoelige afstraffing meemaken, een zodanige demonstratie dat ze echt doorkrijgen wat ze tegenover zich hebben en krijgen en dat dat voor de hele wereld duidelijk wordt, zélfs voor diegenen aan de top(pen)–en de domme oorlogshitsers daarachter–die blijkbaar voortdurend verkeerde informatie krijgen dan wel nog steeds zichzelf voor de gek willen houden..
Een dergelijke waarschuwing zou wel eens meer kunnen voorkomen dan voortdurend escalatie vermijden.
En was/is er voor menig ingewijde en deskundige mogelijk al wel geweest, maar niet voor de hele wereld overduidelijk blijkbaar, althans ook denkelijk niet genoeg voor Trump en Netanyahoe en nu dan ook de premier van Nippon.. etc. etc.
Het probleen met de Amerikanen is dat zij nog nooitbewust een oorlog in eigen land gevoerd hebben. Wordt tijd dat dit eeens gaat gebeuren. Dat zij worden genezen van hun fantasie superieuriteits gevoel