De NAVO wordt gek

De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie had veertig jaar geleden haar 15 minuten (plus een beetje meer) roem. In de jaren vijftig bood de VS een zogenaamd tijdelijk militair schild aan, waarachter de door oorlog geteisterde westelijke staten van het continent zich economisch konden herstellen. Hoewel achteraf gezien Moskou waarschijnlijk geen veroveringsoorlog zou beginnen, wilde niemand Joseph Stalin van de Sovjet-Unie vertrouwen.

Helaas bleven de VS aanwezig, zelfs toen de Europeanen economisch herstelden en Duitsland rehabiliteerden en het land toevoegden aan de NAVO. Dit was in strijd met de toezeggingen van de oprichters van het bondgenootschap dat de Amerikaanse garnizoenen slechts een tijdelijke oplossing waren totdat de Europese NAVO-leden de verantwoordelijkheid voor hun eigen verdediging zouden overnemen. Tachtig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog blijven 600 miljoen Europeanen verwachten dat 340 miljoen Amerikanen hen verdedigen tegen 140 miljoen Russen, schrijft Doug Bandow.

Ondanks de enorme frustratie over de politieke laksheid van Europa, die door een hele reeks Amerikaanse beleidsmakers wordt geuit, blijven Europeanen zelfs vandaag de dag, in het tijdperk van Trump, voor hun veiligheid overweldigend afhankelijk van Washington. De uitbarstingen van president Donald Trump hebben ertoe geleid dat de bondgenoten van Amerika uitgebreide schijnvertoningen hebben opgezet om hem ervan te overtuigen dat zijn dictaten worden opgevolgd, maar de onlangs aangekondigde norm van 5 procent van het bbp voor militaire uitgaven staat 1,5 procent toe voor civiele doeleinden en zal pas van kracht worden als hij al lang niet meer in functie is. Het valt te verwachten dat de Europese regeringen dan zullen aandringen op heroverweging van de NAVO-eis.

Gezien de toenemende sociale onrust en politieke instabiliteit in heel Europa zijn significante of consistente verhogingen van de defensie-uitgaven de komende jaren onwaarschijnlijk. Gevestigde regeringspartijen hebben het moeilijk en zittende regeringen wankelen in heel Europa. Vorige maand meldde NBC: “Voor het eerst in de moderne geschiedenis staan extreemrechtse en populistische partijen tegelijkertijd bovenaan in de peilingen in de drie belangrijkste economieën van Europa: Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië.” Italië en Slowakije zijn rechts-nationalistisch geworden. Ook in België, Tsjechië, Nederland, Spanje en Zweden staan de traditionele dominante partijen onder druk.

Desondanks lijken veel van diezelfde regeringen klaar voor oorlog met Rusland – wat betekent dat Amerikaanse troepen naar Rusland worden gestuurd om te vechten, aangezien elk conflict waarbij de NAVO betrokken is, onvermijdelijk zo zou verlopen. De benadeelden verwijten Rusland inbreuken op het luchtruim van de bondgenoten en vermeende drone- en ballonvluchten die de commerciële luchtvaart hinderen. Klachten over vermeende sabotageoperaties maken de lijst nog langer. Schijnbaar geschokte Europese functionarissen en apocalyptische analisten, aangevoerd door de altijd havikachtige Poolse en Baltische regeringen, mompelen somber over het feit dat ze tegen Moskou moeten vechten. Ivo Daalder, voormalig ambassadeur van de VS bij de NAVO, verklaarde: “Rusland is in oorlog met Europa. Het voert al meer dan tien jaar een openlijke oorlog in Oekraïne, en sinds de grootschalige invasie in 2022 met toenemende wreedheid. Maar de gevechten in Oekraïne zijn slechts een onderdeel van de bredere oorlog van Rusland tegen Europa als geheel.”

Het lijdt geen twijfel dat Rusland actief is in Europa, maar door te veronderstellen dat alle kwaadaardige activiteiten hun oorsprong vinden in Moskou, wordt voorbijgegaan aan de inherente neiging tot conflicten van het continent. Sinds de Tweede Wereldoorlog hebben zelfs democratische Europese staten te lijden gehad onder militaire coups, burgeroorlogen, afscheidingsbewegingen, terroristische aanslagen, politieke moorden, massale protesten, sociale conflicten en extremistische politiek. Door Vladimir Poetin de schuld te geven van alles, kunnen schuldige Eurocraten gemakkelijk pijnlijke binnenlandse uitdagingen omzeilen, agressieve internationale campagnes ondersteunen en hun verantwoordelijkheid voor de destructieve oorlog in Oekraïne verhullen.

Dit laatste, het ontlopen van de schuld voor het aanhoudende conflict, is zowel zeer relevant als gevaarlijk voor de VS. Poetin heeft de beslissing genomen om oorlog te voeren tegen Oekraïne. Hij heeft een brute agressie tegen Oekraïne geïnitieerd die verantwoordelijk is voor tienduizenden of honderdduizenden doden. Rusland werd niet geconfronteerd met een onmiddellijke veiligheidsdreiging die een dergelijke actie rechtvaardigde. Niettemin is ook het Westen schuldig. De hoogmoed en arrogantie van de bondgenoten – die bewust, zelfs enthousiast, de veiligheidsbezorgdheid en militaire dreigingen van Moskou negeerden – hebben Poetins besluit uitgelokt, een besluit dat een weerspiegeling was van de wijdverbreide vijandigheid van de Russische elite en bevolking jegens het Westen, gezien het gedrag van dat laatste na de Koude Oorlog.

Belangrijker nog is dat Poetins oorlog tegen Oekraïne toen niet en nu nog steeds niet gericht is tegen Europa, laat staan tegen Amerika. Russische functionarissen maakten duidelijk waarom zij zo gevoelig reageerden op de toetreding van Kiev tot de NAVO, en geallieerde functionarissen erkenden dat het toelaten van Oekraïne, zelfs op informele basis – het brengen van het bondgenootschap naar Oekraïne in plaats van Oekraïne naar het bondgenootschap – het risico van oorlog met zich mee zou brengen. Nadat Poetin had toegeslagen, ontliepen zowel Amerikaanse als Europese beleidsmakers de verantwoordelijkheid voor hun daden, maar zij delen de schuld voor de massale dood en vernietiging die het gevolg was.

Het is natuurlijk nog steeds logisch dat Europeanen, vooral degenen die in de buurt van Oekraïne wonen, zich bedreigd voelen door het conflict. Maar ondanks de hysterie die door Washington en Europese denktanks wordt aangewakkerd, hebben noch Poetin noch andere serieuze Russische functionarissen de wens uitgesproken om Europa te veroveren. Wat zouden ze daarmee te winnen hebben? Er zijn ook geen aanwijzingen dat ze dat zouden kunnen; na bijna vier jaar is Oekraïne nog steeds niet veroverd. En een nucleaire oorlog zou waarschijnlijk het gevolg zijn van een bredere aanval op Europa.

Toch zijn Amerika en Europa in feite in oorlog met Rusland. Maar niet omdat Rusland ervoor heeft gekozen om met hen in oorlog te komen. De NAVO-bondgenoten zijn verantwoordelijk voor het aanhoudende conflict.

Nadat de troepen van Moskou Oekraïne waren binnengevallen, begonnen de VS en Europa een uitgebreide proxyoorlog tegen Rusland. De bondgenoten financierden en rustten het leger van Kiev uit. Washington en andere regeringen leverden inlichtingenondersteuning. De CIA bouwde en rustte faciliteiten in Oekraïne uit en bemande sommige daarvan zelfs. Europese legers introduceerden ook ondersteunende troepen om Oekraïens personeel op te leiden, nieuwe wapensystemen te bedienen en niet-strijdende defensietaken uit te voeren. Er zijn onbevestigde berichten over buitenlandse “huurlingen” die Kiev dienen, vermoedelijk geallieerd militair personeel dat betrokken is bij onofficiële gevechtsrollen. Hoewel Europese staten deze berichten hebben ontkend, hebben anonieme Amerikaanse bronnen vrolijk de eer opgeëist voor het doden van Russische generaals en het tot zinken brengen van het vlaggenschip van Moskou in de Zwarte Zee. En geen enkel serieus persoon gelooft nog dat de regering-Poetin haar eigen aardgasleiding naar Duitsland heeft opgeblazen. De enige serieuze vraag vandaag is of Washington en/of Londen de aanval van Oekraïne op Nord Stream II hebben mogelijk gemaakt, een oorlogsdaad tegen Duitsland, een NAVO-lid. Nog belangrijker is het voortdurende debat over welke wapens, en met welk bereik, aan Oekraïne moeten worden geleverd. In een belangrijke escalatie lijkt de regering-Trump bereid om Kiev te voorzien van Tomahawk-raketten die nucleaire wapens kunnen vervoeren.

Kortom, de Amerikaanse en Europese regeringen zijn in oorlog met Rusland. Dankzij de steun van de bondgenoten is Oekraïne in staat geweest om verder weg gelegen doelen te raken en steeds grotere schade aan te richten. Het is waarschijnlijk dat de bondgenoten verantwoordelijk zijn voor duizenden, en misschien wel meer, Russische gevechtsdoden, evenals voor miljarden dollars aan schade.

Moskou heeft slechts minimaal gereageerd op deze provocaties. Geen van zijn activiteiten voorafgaand aan het conflict met Oekraïne verschilde drastisch van de Amerikaanse interventies in het buitenland, afgezien van de soms bijzonder gruwelijke middelen die werden gebruikt om Poetins vijanden te vermoorden. De daaropvolgende vergeldingsmaatregelen van Rusland waren minimaal, ronduit belachelijk. In een nieuw rapport van het International Institute for Strategic Studies wordt toegegeven: “Met zijn campagne van sabotage, vandalisme, spionage en geheime acties heeft Rusland tot doel gehad de Europese regeringen te destabiliseren, de publieke steun voor Oekraïne te ondermijnen door Europa sociale en economische kosten op te leggen, en het collectieve vermogen van de NAVO en de Europese Unie om te reageren op Russische agressie te verzwakken. Deze onconventionele oorlog begon in 2022 te escaleren, parallel aan de Russische invasie van Oekraïne.” (Cursivering toegevoegd.)

De gevolgen van deze activiteiten? Een paar moorden. Enige vernieling van eigendommen. Een handvol vertraagde vluchten. Als de rollen van Washington en Moskou omgedraaid waren, zou de VS dan sabotage en dronevluchten beschouwen als een adequate reactie op het verschepen van strategische raketten naar zijn vijand? Waarschijnlijk niet. Denk maar aan de Cubaanse rakettencrisis.

Maar onder druk van de Baltische landen – onder meer via de de facto minister van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie, Kaja Kallas – wier gezamenlijke russofobie veel groter is dan hun gezamenlijke militaire capaciteiten, hebben geallieerde commentatoren en functionarissen zich beziggehouden met krankzinnige uitspraken en roekeloze acties voorgesteld, zoals het neerschieten van Russische vliegtuigen, wat zou kunnen leiden tot een gewapend en zelfs nucleair conflict. Moskou vertrouwt al lang op tactische kernwapens om zijn conventionele achterstand op de VS te compenseren en heeft in de huidige oorlog veel meer op het spel staan dan de NAVO-leden. Een grootschalig conflict zou betekenen dat er met kernwapens wordt gevochten.

De bondgenoten wakkeren het conflict aan door een steeds verdergaande proxyoorlog tegen Rusland te voeren. Door steeds grotere aanvallen steeds dieper in Rusland mogelijk te maken, wordt de voortdurende strijd met benzine overgoten. Nu eisen de bondgenoten, die zich concentreren in staten die waarschijnlijk het minst zullen vechten, dat meerdere regeringen Russische vliegtuigen aanvallen, wat in feite neerkomt op het aansteken van lucifers en die op de opgehoopte puinhoop gooien. De explosie die dan vrijwel zeker zal plaatsvinden, doet er niet toe.

Het trans-Atlantische bondgenootschap heeft onlangs zijn dreigement beleefd maar duidelijk geformuleerd: “Rusland moet er niet aan twijfelen: de NAVO en de bondgenoten zullen, in overeenstemming met het internationaal recht, alle noodzakelijke militaire en niet-militaire middelen inzetten om ons te verdedigen en alle dreigingen uit alle richtingen af te schrikken.” Het is misschien niet verrassend, maar toch paradoxaal genoeg vreemd dat Trump een dergelijke actie zonder voorbehoud heeft gesteund. Wat betreft de VS, voegde hij eraan toe: “Dat hangt af van de omstandigheden.” Hij negeerde jarenlange kritiek op het bondgenootschap en concludeerde: “Maar weet je, we staan zeer sterk tegenover de NAVO.”

Deze strategie, als ze die term verdient, is waanzin. Het is al erg genoeg dat een continent dat zich niet op oorlog heeft voorbereid en afhankelijk blijft van Amerikaanse hulp, dreigt openlijke vijandelijkheden met Rusland te beginnen. Erger nog is dat een Amerikaanse president die Europa ooit bekritiseerde omdat het zich niet op oorlog had voorbereid, het continent nu lijkt aan te moedigen om een oorlog te beginnen die het zonder Amerikaanse deelname waarschijnlijk niet zal winnen, waardoor er uiteindelijk kernwapens over de Atlantische Oceaan zouden kunnen vliegen. Dat Europa voor voortdurende onverantwoordelijkheid kiest, is te verwachten. Dat Washington voor zelfmoord kiest, is dat niet.

Stel je voor hoe Dwight D. Eisenhower, de opperbevelhebber van de geallieerden tijdens de Tweede Wereldoorlog, de eerste opperbevelhebber van de NAVO in Europa en president voor twee termijnen, dergelijk gedrag zou beoordelen. Hij steunde het trans-Atlantische bondgenootschap, maar als tijdelijke maatregel. Hij legde in 1951 uit: “Als over tien jaar alle Amerikaanse troepen die voor nationale defensiedoeleinden in Europa zijn gestationeerd, niet zijn teruggekeerd naar de Verenigde Staten, dan is dit hele project mislukt.”

Sindsdien hebben Amerikaanse functionarissen regelmatig geklaagd en gejammerd over het feit dat Europeanen misbruik maken van Amerika. Voormalig minister van Defensie Robert Gates daagde Europese functionarissen op beroemde wijze uit: “Toekomstige Amerikaanse politieke leiders – voor wie de Koude Oorlog niet dezelfde vormende ervaring was als voor mij – vinden het rendement van de Amerikaanse investering in de NAVO misschien niet de kosten waard.” Maar de Europeanen verzetten zich tegen verandering. Ze zijn uiteindelijk wel iets beter geworden, althans in het doen alsof ze meer doen, vanwege de acties van Rusland en de klachten van Trump, maar fundamenteel is er weinig veranderd. Een recente studie van het International Institute for Strategic Studies concludeerde dat “de uitdagingen voor Europese NAVO-bondgenoten om snel militaire capaciteiten te ontwikkelen aanzienlijk zijn. De hiaten in militaire hardware en software zijn aanzienlijk … Bovendien blijft de Europese defensie-industrie moeite hebben om de productie snel genoeg op te voeren, terwijl veel Europese legers hun wervings- en retentiedoelstellingen niet kunnen halen.”

In deze wereld pleiten de onbekwame NAVO-leden, aangespoord door Donald Trump, er nu voor dat het bondgenootschap, waarmee vooral de VS wordt bedoeld, zich voorbereidt op een oorlog met Rusland. Wanneer is de regering van plan het Amerikaanse volk te vragen of zij het risico willen lopen dat hun land wordt vernietigd voor de onbekwame Europeanen? Dit is het moment voor Trump om ondubbelzinnig Amerika op de eerste plaats te zetten.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Is de NAVO echt ‘25 keer groter en oneindig superieur aan het Russische leger’?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: