De gruwel van weer een week in Washington

De afgelopen week zagen we de gebruikelijke mix van ontwikkelingen vanuit de Amerikaanse regering die je ofwel aan het lachen ofwel aan het huilen brengen. Aan de humoristische kant, hoewel met meer dan een beetje extreme walging, zijn er de laatste stappen van de megalomaan-in-chief in het Witte Huis om zijn naam en foto overal in het land te plakken en zelfs op kaarten die de rest van de wereld weergeven. Zijn laatste uitstapje was om in een verder onschuldige toespraak de suggestie te laten vallen dat hij de veelbesproken Straat van Hormuz misschien naar zichzelf zou hernoemen, waarmee hij suggereerde dat hij deze de Straat van Trump zou noemen nadat de VS deze van de Iraniërs heeft afgenomen. Dit komt natuurlijk bovenop de hernoeming van het US Institute of Peace en het Kennedy Center for the Performing Arts, waarbij zijn naam is opgenomen, en de verwachte aanstaande hernoemingen van plaatsen zoals de Dulles International Airport in Virginia. Daarnaast staat de bouw van de enorme Arch’ De’Trump buiten de Arlington National Cemetery op het punt te beginnen. Men zou ook kunnen veronderstellen dat de vernietiging van voorheen integrale delen van het Witte Huis en de bouw van een monsterlijke vergulde balzaal uiteindelijk ook de naam Trump zullen dragen.

Wat de naamsverandering van Hormuz bijzonder opmerkelijk maakt, net als het geplande Riviera Resort Trump op de ruïnes van Gaza, is dat het geografisch gezien niet binnen of naast de Verenigde Staten ligt. Maar er moet worden opgemerkt dat The Donald, die zijn buitenlands beleid voert op basis van zijn “gevoelens”, dat misschien niet als een probleem ziet nadat hij de 82^ste Airborne heeft ingezet om Iran al volgende week binnen te vallen. Het lijkt enigszins op zijn hernoeming van de Golf van Mexico tot de Golf van Amerika via een uitvoerend besluit, met het oog op een invasie van Venezuela en, binnenkort, Cuba. Hoewel de hernoeming van de Golf van Mexico de glamour van het Trump-label mist, kan dat zeker worden veranderd via een ander uitvoerend besluit, schrijft Philip M. Giraldi.

Ook kondigde het ministerie van Financiën vorige week aan dat voortaan alle bankbiljetten in Amerikaanse dollars de handtekening van onze gewaardeerde leider zullen dragen, ter vervanging van die van de minister van Financiën die de afgelopen 165 jaar op dergelijke documenten stond. Een opmerking op de opiniepagina van de New York Times vatte de gepaste reactie treffend samen, door op te merken dat “geen enkele president ooit Amerikaanse bankbiljetten heeft ondertekend voordat Donald Trump besloot zijn handtekening toe te voegen. Door zijn handtekening op te leggen aan gebruikers van Amerikaanse dollarbiljetten, iets wat nog nooit door een zittende president is gedaan, schendt Donald Trump opnieuw de elementaire fatsoensnormen. Ik zal in ieder geval elk dollarbiljet dat ik krijg en waarop zijn handtekening staat, doneren aan organisaties die hem en zijn politiek bestrijden. Ik moedig anderen aan hetzelfde te doen. Dit is de beste manier om ervoor te zorgen dat zijn onfatsoenlijke daad op hem terugslaat.”

De nieuwe bankbiljetten verschijnen samen met de gouden herdenkingsmunten ter gelegenheid van de 250^ste verjaardag van de oprichting van de Verenigde Staten, die binnenkort uitkomen en waarop Trump te zien is met een frons en leunend op zijn kleine gebalde vuisten. Trump had maar één suggestie voor de munten en dat was dat ze zo groot mogelijk moesten zijn, wat ze ook zullen zijn, met een diameter van drie inch.

Genoeg van wat doorgaat voor lachwekkend.

En dan is er nog het nieuws uit het Witte Huis dat je aan het huilen brengt! Men zou redelijkerwijs kunnen aannemen dat de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, als hij nog leeft, met een grijns naar alle onzin van Trump kijkt, zelfs terwijl hij de president manipuleert, een beetje zoals toen hij Trump een vergulde pieper overhandigde zoals die werd gebruikt om in 2024 in het geheim meer dan 5.000 Libanezen te doden en te verwonden. Vermoedelijk stuurde hij een boodschap die zelfs Trump zou begrijpen, namelijk dat Israël in staat is iets heel akeligs te doen om ervoor te zorgen dat Washington zich aan de regels houdt. Men zou kunnen suggereren dat dit een valse vlag-aanval op Amerikaanse troepen in het Midden-Oosten zou kunnen omvatten, uitgevoerd door Israël en in de schoenen geschoven van Iran, of zelfs het Israëlische gebruik van een tactisch kernwapen tegen Iran als de situatie ter plaatse te riskant wordt, wat de VS dan gedwongen zal zijn goed te keuren.

Het komt erop neer dat men in de Verenigde Staten steeds meer beseft dat de zionistische entiteit Donald J. Trump in haar macht heeft en hem controleert, hetzij direct door middel van chantage, hetzij indirect via de enorme sommen geld die de miljardairs achter de Israël-lobby gebruiken om Amerikaanse verkiezingen te corrumperen en de media op te kopen, om zo te voorkomen dat de waarheid over de Joodse staat wordt verteld. Het feit dat Trump consequent optreedt namens een vreemd land dat geen welwillende belangen koestert ten opzichte van de Verenigde Staten, zou door veel Amerikanen als verraad kunnen worden beschouwd.

Deze destructieve relatie is nog duidelijker geworden in de nasleep van de ontslagbrief van Joe Kent, directeur van het National Counterterrorism Center, en uit commentaar van de vooraanstaande conservatieve journalist Tucker Carlson dat de Israëlische regering, rechtstreeks bijgestaan door de machtige en rijke Israëlische lobby in de VS, een belangrijke rol heeft gespeeld in het feit dat de Verenigde Staten de oorlog tegen Iran zijn ingegaan. Kent gaf twee belangrijke redenen voor zijn optreden, waardoor hij de hoogste regeringsfunctionaris is die op deze manier bezwaar heeft gemaakt tegen een van de oorlogen na 9/11. Ten eerste verklaarde hij dat de bewering van het Witte Huis en zijn aanhangers dat Iran een “onmiddellijke dreiging” vormde voor de Verenigde Staten, een leugen was, en ten tweede dat de oorlog werd gevoerd voor Israël, niet ter ondersteuning van enig herkenbaar Amerikaans nationaal of veiligheidsbelang.

Kent, die concludeert: “We mogen deze fout niet nog eens maken!”, had in elk detail gelijk. Hij merkte op hoe “hooggeplaatste Israëlische functionarissen en invloedrijke leden van de Amerikaanse media” hard werkten aan wat in feite een desinformatiecampagne was om een oorlog tegen Iran te ontketenen, ten voordele van Tel Aviv en premier Benjamin Netanyahu. En zowel zij als Trump en zijn staf zijn hardnekkige leugenaars geweest over het conflict, waarbij ze zelfs zo ver gingen het te omschrijven als een “uitstapje” in plaats van een “oorlog” om het aan het publiek te verkopen. Trump loog zelfs over de Amerikaanse bombardementen op de eerste dag van de oorlog waarbij 170 Iraanse schoolmeisjes omkwamen, door ten onrechte te beweren dat Iran de aanval had uitgevoerd.

Een meerderheid van de Amerikanen gelooft nu dat de oorlog tegen Iran Israël meer ten goede komt dan de Verenigde Staten. De brief van Kent en de berichtgeving door Tucker Carlson en anderen onthullen een grote kloof die ontstaat tussen conservatieve Republikeinen die de oorlog steunen op basis van regeringsverklaringen en degenen die de aangeboden verklaringen afwijzen als politiek gemotiveerd. Het aantal dissidenten neemt inderdaad toe naarmate de oorlog voortduurt zonder dat er een echt doel in zicht is, terwijl de impact op de wereldeconomie blijft escaleren doordat Iran de Straat van Hormuz gedeeltelijk blokkeert, die normaal gesproken fungeert als de belangrijkste doorvoerroute door de grote olie- en gasproducerende regio’s van het Midden-Oosten.

De verwarring over Iran wordt niet geholpen door het feit dat president Trump zichzelf vaak tegenspreekt over wat de doelstellingen zijn. Onlangs suggereerde hij dat hij overweegt de oorlog tegen Iran af te bouwen, terwijl hij tegelijkertijd opschept dat “we Iran de grond in stampen!” Trump heeft ook gezegd dat de oorlog voorbij zal zijn “wanneer ik het voel – wanneer ik het in mijn botten voel.” Maar hij stuurt ook talrijke vliegtuigen, de 82^ste Airborne Division en meer dan 5.000 mariniers en amfibische aanvalsunits van de marine naar het oorlogsgebied, mogelijk om een landinvasie te organiseren – “troepen op de grond” gericht tegen het eiland Kharg, de thuisbasis van de belangrijkste olieterminal van Iran. Sommigen hebben het initiatief een “zelfmoordmissie” genoemd, aangezien de Amerikaanse troepen sterk in de minderheid zullen zijn ten opzichte van de Iraanse Revolutionaire Garde, die al ter plaatse is en zich goed heeft ingegraven in moeilijk aan te vallen, voorbereide posities. Minister van Oorlog Pete Hegseth heeft het Congres ook opgeroepen om 200 miljard dollar beschikbaar te stellen om de voortzetting van de oorlog te financieren, wat er nogal op wijst dat er geen einde in zicht is. Toegegeven, Trumps overpeinzingen over het beëindigen van de oorlog zijn gebaseerd op zijn twijfelachtige bewering dat Amerikaanse en Israëlische troepen de offensieve en defensieve militaire capaciteiten van Iran grotendeels hebben vernietigd, wat een leugen is die door de Israëlische regering wordt verspreid om de VS in de strijd te houden. Dit laat het Witte Huis de keuze tussen het uitbuiten van zijn voordeel of het redden van gezicht door de doelstellingen die de oorlog in de eerste plaats hebben aangewakkerd, los te laten, maar Israël doet er alles aan om de Amerikaanse betrokkenheid te vergroten.

Maar er is een groter probleem met betrekking tot de vraag hoe het nu verder moet, en dat is dat Israël de drijvende kracht achter het conflict was, maar sinds het begon, zijn Tel Aviv en Washington nu partners in de strijd, hoewel ze geen gedeelde visie hebben op wat het einddoel zou kunnen zijn. Als Trump op zoek is naar een uitweg uit de oorlog vanwege de algemene impopulariteit ervan en de naderende tussentijdse verkiezingen, is Israël des te meer vastbesloten om Amerikaanse hulp te gebruiken om de vernietiging van Iran als concurrerende natie in het Midden-Oosten te bewerkstelligen. Ondertussen speelt Iran hardball, niet alleen omdat het de overhand lijkt te hebben, maar ook omdat het beseft dat Israël en de VS zullen blijven terugkomen totdat het als natie is vernietigd.

Men zou dus kunnen stellen dat de oorlog tegen Iran die door de Verenigde Staten en Israël wordt gevoerd ergens naartoe leidt, maar wat dat precies betekent, hangt sterk af van de uiteenlopende doelstellingen van de drie strijdende partijen. De Verenigde Staten willen zich wellicht wel uit het conflict terugtrekken, maar hebben moeite om een eenvoudige en politiek lonende manier te vinden om dat te doen. Ondertussen gaan Iran en Israël de strijd aan omdat ze beiden beseffen dat de gevolgen voor hen ernstiger en gecompliceerder zijn. Maar één ding is zeker: het getwijfel over doelen en methoden kan niet al te lang voortduren voordat Donald Trump, met de verkiezingen in het vooruitzicht, zal moeten kiezen om in te zetten of zijn kaarten neer te leggen en naar huis te gaan. Alles in de Verenigde Staten naar zichzelf vernoemen zal die realiteit niet veranderen en zal er alleen maar toe leiden dat hij wereldwijd nog meer tot spot wordt gemaakt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Chris Hedges – Trump heeft geen ziel

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: