De Europese burgeroorlog begint opnieuw

Historisch gezien heeft de westerse beschaving altijd als een eenheid bestaan. Van de Griekse alliantie tegen de Perzen tot Rome en de kruistochten: het Westen kwam het best tot zijn recht wanneer het als één geheel vocht. Sinds de opkomst van de natiestaat zijn dergelijke uitingen schaars geworden. In veel opzichten was de hele twintigste eeuw één grote Europese burgeroorlog, waarin rechts en links wereldwijd streden om het lot van de westerse mens. De overwinnaar was niet de communisten, noch het traditionele rechts, maar het extra-Europese, Amerikaanse credo van individuele bevrijding en internationaal kapitalisme. In de ogen van critici als Julius Evola was dit een buitenlandse verovering die even gevaarlijk was als die van het Sovjetcommunisme.

Hoewel het rationeel is dat Europeanen zich verzetten tegen Amerikaanse inmenging op het continent, verandert dit niets aan de realiteit. Ondanks herhaalde opschepperij over Europese “strategische autonomie” van figuren als Emmanuel Macron, is de EU er niet in geslaagd een koers uit te stippelen die losstaat van Washington, en lijkt zij in veel opzichten meer toegewijd aan centrumlinkse trans-Atlantische instellingen dan aan Amerika zelf. De meer traditionalistische en aantoonbaar authentieke Europese rechtse beweging blijft ondergedompeld en politiek gemarginaliseerd, terwijl Donald Trump, ondanks zijn mislukkingen, een verzamelpunt vormt voor westerse patriotten over de hele wereld. We kunnen treuren om het feit dat Amerika de metropool van het Westen is geworden, maar wat er in de Verenigde Staten gebeurt, heeft invloed op alles wat er in Europa gebeurt, schrijft Kevin DeAnna.

De moorden op Iryna Zarutska, Liana Kassai en Charlie Kirk zouden een onverwachte stimulans kunnen zijn voor gezamenlijke actie. De moord op Zarutska is bijna overdreven in zijn scripted ontroering – een mooie Oekraïense vluchtelinge, praktisch een boegbeeld voor het sympathieke slachtoffer dat het neoliberale establishment heeft verdedigd. Ze kreeg onderdak in Amerika, precies het soort geval dat de liberale media zouden gebruiken als wapen tegen het anti-immigratiebeleid en het aantoonbaar anti-Oekraïense beleid van de regering-Trump. Ze vond een baan en begon haar weg te vinden in de grote stad, bijna een wandelende reclame voor progressieven die een levend weerwoord willen tegen nativisme, patriarchaat en Poetinisme.

Dit alles werd van de ene op de andere dag tenietgedaan toen ze voor de ogen van de onverschillige inwoners van Chicago werd afgeslacht door een beroepscrimineel die al meer dan een dozijn keer was gearresteerd. Decarlos Brown Jr. werd door een magistraat vrijgelaten op basis van een “schriftelijke belofte” dat hij voor de rechtbank zou verschijnen, ondanks talrijke eerdere overtredingen en wilde tirades tegen de politie dat stoffen in zijn lichaam zijn gedrag beheersten. Ondanks zijn vermeende krankzinnigheid slaagde hij er op de een of andere manier in om het enige blanke meisje in zijn voertuig vakkundig van achteren te overvallen, waarbij hij potentieel gevaarlijkere doelwitten vermeed. Uit audio-opnames na de gebeurtenis blijkt dat hij “got that white girl” tegen zichzelf mompelde terwijl Zarutska doodbloedde op de vuile vloer, voer voor mobiele telefoonbeelden van gapende toeschouwers. Onnodig te zeggen dat de moordenaar al is doorverwezen naar geestelijke gezondheidszorg en dat we wachten op de onvermijdelijke uitspraak dat hij niet strafrechtelijk verantwoordelijk kan worden gehouden.

De manier waarop Zarutska aan haar einde kwam, maakte haar ook onsterfelijk. In shock door de plotselinge steekpartij krult ze zich op in een foetushouding en kijkt ze angstig omhoog, bijna kinderlijk van uiterlijk. Terwijl het leven uit haar wegvloeit, snikt ze terwijl de andere passagiers in de trein haar negeren. Vervolgens glijdt ze van de stoel en is binnen enkele seconden dood. Er is geen bloed of bloedspatten, maar een combinatie van kwetsbaarheid en schoonheid die bij elke blanke man die het ziet woede en een gefrustreerd verlangen om haar te beschermen oproept. Haar laatste moment is iconisch en dwingt je om ernaar te kijken, maar maakt je ook misselijk.

In haar zien we ook de talloze andere slachtoffers van terrorisme en misdaad, meestal gepleegd door niet-blanken in heel Europa. Het is onmogelijk om niet te denken aan Liana Kassai, een andere Oekraïense vluchtelinge die in augustus op een treinstation werd vermoord, dit keer in Duitsland. Ze zou zijn vermoord door een Iraakse vluchteling aan wie asiel was geweigerd. De Duitse autoriteiten vermoedden aanvankelijk zelfmoord, maar de familie van het slachtoffer maakte onmiddellijk bezwaar. Ook in dit geval wordt ons verteld dat de vermeende moordenaar schizofreen is. Ondanks dat zijn asielaanvraag was afgewezen, bleef de vermeende moordenaar jarenlang in het land.

Angela Merkels trots op “Wir schaffen das” lijkt dubbel tragisch, aangezien het onvermogen van het vaderland om miljoenen verbitterde moslims te assimileren nu zijn vermogen om zijn Europese broeders en zusters die op de vlucht zijn voor oorlog te beschermen. De mooie beloften van Europese eenheid en zelfs de Duitse herbewapening die zogenaamd nodig is om het continent te beschermen tegen Russische agressie, klinken bijzonder hol wanneer vluchtelingen gevaar lopen door niet-Europese migranten die door Berlijn zelf zijn toegelaten. De geschiedenis geeft Mutti Merkel een veeg uit de pan, terwijl de realiteit de Europeanen laat zien dat nee, we kunnen dit niet doen, we kunnen niet onbeperkt migranten uit de derde wereld toelaten en blijven wie we zijn.

De moord op Charlie Kirk is de bekroning van deze drie tragische gebeurtenissen. Kirk was een unieke figuur binnen de Amerikaanse rechtse politiek. Hij was pas 31 jaar oud, maar niemand in de recente politieke geschiedenis heeft zoveel rollen vervuld. Hij was de oprichter en hoofdorganisator van de machtigste conservatieve campusorganisatie, maar ook talkshowpresentator, politiek organisator die hielp bij het winnen van de laatste presidentsverkiezingen, naaste bondgenoot en adviseur van het Witte Huis, campusspreker en een vaste waarde op internet. Niemand anders verlegde tegelijkertijd de grenzen van het politieke debat en bleef relevant binnen de mainstream, pleitte voor realistisch beleid vanuit de wandelgangen van de macht en verbreedde tegelijkertijd het Overton-venster.

Voor de extreem online Dissident Right waren Charlie Kirk en TPUSA jaren geleden een soort grap, die tijdens de eerste “Groyper War” beroemd werd geconfronteerd door activisten die hem onder druk zetten over immigratie, anti-blanke discriminatie, Israël en andere kwesties. Onlangs had Kirk echter zijn retoriek verschoven van de clichés van Conservatism Inc. Hij verkondigde dat er onmiskenbaar een oorlog tegen blanken gaande was. Hij zei tegen blanken dat ze trots moesten zijn op wie ze waren. Hij riep op om een einde te maken aan de “H1B-visumzwendel”. Zijn laatste bericht op X luidde: “Als we willen dat er dingen veranderen, is het 100% noodzakelijk om de zinloze moord op Iryna Zarutska te politiseren, omdat het de politiek was die ervoor zorgde dat een woest monster met 14 eerdere veroordelingen vrij rondliep en haar kon vermoorden.” Rechts waardeerde Kirk pas toen hij de marteldood stierf, en velen van ons ontdekten tot onze verbazing dat zijn opvattingen uiteindelijk niet zo veel verschilden van die van ons.

Ondanks een zeer oneerlijke poging van de media om de zaken te vertroebelen, lijkt de moordenaar precies te zijn wat de meeste mensen verwachtten: een progressief die geradicaliseerd was door de gewelddadige culten van “antifascisme” en transgenderisme. Hoewel hij was opgegroeid in een conservatief gezin, lijkt het erop dat Tyler Robinson zich had bekeerd tot de clichés van de moderne egalitaire religie en vond dat hij niet alleen het recht, maar ook de plicht had om Kirk te vermoorden omdat hij een “hater” was. Misschien nog wel meer dan de moord zelf, is het de reactie op de moord die rechts heeft geradicaliseerd. Soldaten, verpleegkundigen, leraren, overheidsmedewerkers, hulpverleners en anderen in functies waar Amerikanen op hun meest kwetsbare momenten op vertrouwen, hebben laten zien dat ze genieten van de publieke executie van een van de meest geliefde figuren van het mainstream conservatisme, iemand wiens hele benadering werd gekenmerkt door een toewijding aan open debat, zelfs met zijn meest militante tegenstanders.

Maar het meest opmerkelijke aan de moord op Kirk is hoe deze wereldwijd weerklank heeft gevonden. In Engeland werd zijn naam, samen met die van Iryna en Liana, genoemd door activisten tijdens de Unite the Kingdom-bijeenkomst. In Wenen en Leipzig werden spontaan monumenten voor Iryna en Kirk opgericht, die vervolgens prompt het doelwit werden van antifa en werden vernield. In Polen hield Dariusz Matecki een foto van Iryna omhoog op de vloer van de Sejm terwijl hij “White Lives Matter” riep. De namen van onze martelaren zijn in het hele Westen bekend.

De Europese conflicten uit het verleden over grenzen, taal en imperiums vervagen tot onbeduidendheid nu we de oorlog zien woeden in elk van onze landen. Terwijl blanken vasthouden aan postraciale illusies, stellen niet-blanken in onze landen ras voorop in zowel politieke als persoonlijke geschillen. In tegenstelling tot de laatste Europese burgeroorlog vechten linkse activisten niet in naam van klassenrechtvaardigheid, maar uit solidariteit met niet-blanken om “haat” en “racisme” te verslaan. Welke lokale kwesties we ook tegenkomen, de essentie van massale immigratie, criminaliteit, anti-blanke discriminatie en de onderdrukking van rechtse figuren is gemeenschappelijk voor Europeanen over de hele wereld. Deze strijd smeedt een nieuwe beschavingsidentiteit, al was het maar omdat we dezelfde vijand hebben die hetzelfde doel nastreeft: de Grote Vervanging.

Weinig mensen aan de authentieke rechterzijde kunnen zich illusies maken dat het Amerikaanse ‘conservatisme’ een uitweg biedt uit de dodelijke spiraal van het Westen. Maar dat is secundair. Wat telt, is het smeden van een achterban en uiteindelijk een volk dat zich bewust is van de dodelijke, existentiële dreiging. De moord op Kirk en de slachting van Iryna en Liana hebben dat voor miljoenen mensen duidelijk gemaakt. “Onze medeburgers” betekenen niets vergeleken met onze bloedverwanten die de pijn van deze verliezen hebben gevoeld en zich tegen hen hebben verzet. Het bloed van de martelaren is het zaad van de kerk – en het geloof is Europa, en Europa is het geloof.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

“Vecht terug of sterf” – Miljoenen mensen stroomden de straten van Londen op

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: