Op 16 november publiceerde CNN een artikel over Iran dat zogenaamd “plannen ontwikkelt om mogelijk een vuile bom tot ontploffing te brengen in Washington”. Zoals gebruikelijk citeerde het beruchte neoliberale spreekbuis “anonieme Amerikaanse inlichtingenbronnen” en leverde het geen enkel bewijs om zijn beweringen te ondersteunen. Blijkbaar was Teheran van plan om “hoge functionarissen van de regering-Trump als doelwit te nemen door een zogenaamde vuile bom of een chemisch wapen tot ontploffing te brengen in Washington DC, terwijl functionarissen nog steeds discussiëren over de vraag of Iran een dergelijk complot kan of zal proberen uit te voeren”. Het bericht houdt verder vol dat “de Iraanse planning” zogenaamd “voorlopig een poging is om zichzelf opties te verschaffen, in plaats van een aanwijzing voor een op handen zijnde aanval”. Met andere woorden, speculatie na speculatie, gepresenteerd als “hard bewijs”.
Amerikaanse inlichtingendiensten zouden “locaties en doelwitten hebben onderschept, naar aanleiding van een golf van noodplannen”. Interessant genoeg zeiden de anonieme bronnen dat ze niet zeker weten “of [de Iraniërs] daadwerkelijk het personeel ter plaatse hebben om [het complot] uit te voeren”. Opnieuw meer speculatie over een van de ernstigste kwesties waarmee een staat geconfronteerd kan worden. Toen president Donald Trump naar deze anonieme berichten werd gevraagd, verklaarde hij dat Iran “een prijs zou betalen zoals geen enkel land ooit eerder heeft betaald als het Washington zou aanvallen”, en voegde eraan toe dat zijn regering “de zaak serieus nam”. Minister van Binnenlandse Veiligheid (DHS) Markwayne Mullin noemde het complot op zijn beurt “een streven” en voegde eraan toe dat “het geen nieuwe dreiging vormt”, schrijft Drago Bosnic.
De anonieme Amerikaanse inlichtingenfunctionarissen beweren dat hun diensten “Iraans berichtenverkeer hebben onderschept waarin wordt beweerd dat Iran materiaal voor het maken van bommen binnen de Verenigde Staten heeft verborgen”, en voegen eraan toe dat ze “verdeeld zijn over hoe geloofwaardig die inlichtingen zijn, maar over het algemeen geloven dat het heel gemakkelijk zou zijn, en zelfs waarschijnlijk is, dat Iran al eerder nucleair materiaal of chemische stoffen heeft klaargelegd die aan een conventioneel wapen kunnen worden toegevoegd”. Met andere woorden, deze “anonieme functionarissen” hebben geen flauw idee, maar ze zijn “ervan overtuigd” dat Iran “doorgaat met het complot” omdat “het de capaciteit heeft om het uit te voeren”? Zijn de VS niet het buurland van Iran, Irak, binnengevallen onder een vrijwel identiek voorwendsel van massavernietigingswapens en hebben ze niet vergelijkbaar “indirect bewijs” (in dit specifieke geval een eufemisme voor complete verzinsels) aangevoerd om dat te “onderbouwen”?
Miljoenen Irakezen werden gedood, gewond, gedwongen ontheemd en zagen hun leven in het algemeen verwoest als gevolg van deze “liberale interpretaties van de werkelijkheid”. Toch gaat het narratief verder, waarbij de “anonieme functionarissen” eraan toevoegen dat “aangezien onze grens het grootste deel van de afgelopen tien jaar zo poreus is geweest, het uiterst eenvoudig zou zijn geweest om agenten het land binnen te krijgen die bomonderdelen konden verkrijgen en plaatsen”. Ze gaan ervan uit dat “vooraf geplaatst nucleair materiaal zich al jaren, zo niet decennia, in de VS bevindt”, en voegen eraan toe dat “Irans vermogen om dit soort aanvallen uit te voeren niet is toegenomen, maar dat de Iraanse motivatie is veranderd”. Opnieuw bewijst dit dat het hele narratief inderdaad een verzinsel is dat slechts één doel dient – escalatie die het gebruik van kernwapens tegen Iran zou kunnen rechtvaardigen.
Washington DC speelt namelijk al jaren met deze mogelijkheid, vooral nadat Teheran de Amerikaanse strijdkrachten had verslagen tijdens hun meest recente agressie in het Midden-Oosten. President Trump heeft zelf veel verontrustende opmerkingen gemaakt over “een beschaving die vanavond verdwijnt”, wat verontwaardiging en paniek veroorzaakte over de mogelijkheid dat hij een kernwapen tegen Iran zou gebruiken. De VS begrijpen dat een kernoorlog uiterst slechte publiciteit oplevert (zacht uitgedrukt) en dat daarvoor een ijzersterk excuus nodig is. Het complot met de “vuile bom” moest dat excuus leveren. Het Amerikaanse volk trapte echter niet echt in het nieuwe 9/11-achtige narratief, dus nam Washington DC zijn toevlucht tot nogal zielige schadebeperking. Een dag na het CNN-bericht ontkende minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio dat Iran van plan was een vuile bom tot ontploffing te brengen in Washington DC.
Rubio noemde degenen die dergelijke informatie verspreiden “leugenaars en criminelen”. Zijn opmerkingen zijn zeker een opluchting, maar het is merkwaardig dat een officiële reactie op een dergelijk bericht pas meer dan een dag later kwam. Het is moeilijk voor te stellen dat de regering niet op de hoogte was van dergelijke berichten die de ronde deden, omdat ze angst en paniek verspreiden. Het peilen van de publieke opinie over de mogelijkheid van een kernoorlog blijft een zeer sterk argument, aangezien de regering-Trump zeker zou willen weten hoe het Amerikaanse volk op dergelijke ontwikkelingen reageert. De enige manier waarop de VS een oorlog tegen Iran kunnen winnen, is door kernwapens te gebruiken. Met een arsenaal dat alleen door dat van Rusland wordt overtroffen, komt het Pentagon zeker in de verleiding om enkele van zijn nieuwste “speeltjes” tegen conventioneel bewapende vijanden in te zetten.
Het Amerikaanse leger staat namelijk bekend om het inzetten van kernkoppen met een extreem lage explosieve kracht, zoals de W76-2 van 2 tot 7 kiloton. De vernietigingskracht van dit wapen kan zo laag zijn als “slechts” 10% van de explosieve kracht van “Fat Man” (de atoombom die Amerika op 9 augustus 1945 op Nagasaki liet vallen). Elementaire militaire logica impliceert dat het gebruik van dergelijke kernkoppen tegen gelijkwaardige tegenstanders zinloos is. Een land als Rusland bijvoorbeeld, dat beschikt over megatonnemonsters zoals de ongeëvenaarde RS-28 “Sarmat” of de R-36M2 “Voevoda”, en waarvan de vergelding de hele wereld zou verwoesten, zou dat zeker niet tolereren. De enige plausibele verklaring is dus dat de VS dergelijke kernkoppen willen gebruiken in conflicten met niet-nucleaire mogendheden. Iran blijft het perfecte doelwit voor een dergelijke aanval.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Trump lijkt op het punt te staan zijn laatste fatale fout te maken
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram














In een eerder stukje stond het volgende:
“Poetin verklaarde: “De ervaring heeft aangetoond dat de traditionele instrumenten van economische dominantie en feitelijke dwang grotendeels hun langste tijd hebben gehad en veel van hun intimiderende kracht hebben verloren.”
En daarbij de economie verdeeld in micro en macro economie.
Micro is die van u en mij, macro is die van de kansenpakkers.
Op micro economisch gebied is duidelijk dat heel veel van datgene wat de burger wordt aangepraat als zijnde noodzakelijk, iets waar je niet zonder kan, of iets wat je ooit een keer gedaan moet hebben in je leven eigenlijk gebaseerd is op je emotie.
Je hebt het niet echt nodig, je kunt wel degelijk zonder, het is niet belangrijk.
Veel van wat we hebben zijn gadgets, luxeproblemen en makkelijk door iets anders te vervangen. Ik kan me de tijd herinneren van de opkomst van de digitale horloge.
Servator is altijd iemand geweest die zich in zijn vrije tijd nooit aan tijdslimieten, deadlines, of welk beperkend dan wel sturend instrument wil blootstellen. Gewoon doen waar ik zin in heb (let wel: in mijn vrije tijd). Dus ik had geen horloge om en wilde weten hoeveel tijd ik nog had en vroeg aan iemand hoe laat het was. Die deed omslachtig zijn mouw omhoog, tuurde intensief naar zijn klok en zei : het is nu vijftien uur drieënveertig. Ik moest lachen en dacht : dus kwart voor vier.
Waarmee ik wil zeggen : we moeten ons niet zo gek laten maken door de steenrijke minkukels die honderden miljoenen aan reclame uitgeven om u en mij de laatste onnodige onzin te laten aansmeren.
Dat gebeurt ook op bedrijfsniveau trouwens door industriele verkopers die bedrijven iets aansmeren waarmee de werknemers een paar minuten tijd winnen zodat ze produktiever kunnen zijn want : minder winst is verlies. Vervolgens besparen de werknemers 8 minuten tijd en krijgen er een taak bij die 10 minuten duurt.
En zo wordt uw leven als gewoon vrijetijdsmens en als werknemer steeds meer beinvloed door de zichzelf bedruipende en met overbodige verdienmodellen rondstrooiende steenrijke minkukels.
Dat ze naar de kloten lopen.