Gedurende het grootste deel van de Saoedische oorlog in Jemen waren de ballistische raketten van Ansar Allah eerder politieke dan militaire wapens. Ze maakten veel lawaai en joegen angst aan, maar waren zelden doorslaggevend. In 2017 kon de pers terecht melden dat de raketten van de groepering vaak lichter werden gemaakt door hun nuttige lading te verminderen en zelden raakten waarop ze waren gericht. De Saoedische luchtverdediging onderschepte er veel, en de rest kwam neer in de lege woestijn.
Dat beeld klopt niet meer. Sinds de confrontatie deze zomer opnieuw oplaaide, zijn sinds 5 oktober vijf Saoedische luchthavens aangevallen door de Houthi’s, met twintig doden en honderden gewonden tot gevolg. Op 10 oktober fotografeerde AFP de internationale luchthaven King Khalid in Riyad op het moment dat deze werd getroffen. Toen de Houthi’s beweerden installaties van Aramco te hebben geraakt, noemde de coalitie die beweringen misleidend, maar onafhankelijke journalisten meldden branden en rook boven de raffinaderij van Riyad. Dit zijn geen gebiedswapens die ergens in de buurt van een stad neerkomen. Het zijn treffers op specifieke installaties op afstanden van 1.000 kilometer of meer, tegen een van de dichtste luchtverdedigingsnetwerken in de regio, schrijft Larry Johnson.
Ik heb mijn carrière doorgebracht met doelbepaling en militaire planning, en ik weet wat dat patroon betekent. Nauwkeurigheid op grote afstand komt niet voort uit een betere raketmotor. Een van de Scud afgeleide raket die uitsluitend op traagheidsnavigatie vliegt, bouwt gedurende de hele vlucht afwijkingen op, en het terugkeervoertuig voegt daar nog meer aan toe. Om van een afwijking van enkele honderden meters naar enkele tientallen meters te komen, moet de baan laat in de vlucht worden gecorrigeerd, via updates van satellietnavigatie, een manoeuvreerbaar terugkeervoertuig of een doelzoeker in de eindfase. Ongeacht de gebruikte hardware zijn ook nauwkeurige doelcoördinaten vereist. Geen van beide is iets wat Ansar Allah in de bergen van Saada kan vervaardigen.
De raketrompen zijn van Iraanse oorsprong. Daarover bestaat nauwelijks serieuze discussie. Maar de verbeteringen in de nauwkeurigheid van Irans eigen raketten wijzen op de herkomst ervan, en hier zijn er twee kandidaten, niet één.
De eerste is Rusland. Sinds de Iraanse aanval op Ain al-Asad in 2020 zijn er aanhoudende berichten dat raketten uit de Fateh-familie GLONASS gebruiken, het Russische satellietnavigatiesysteem. Om Iran het versleutelde, tegen storingen beschermde militaire GLONASS-signaal te laten gebruiken, zou Rusland de cryptografische sleutels moeten overhandigen.
De tweede is China, en dat zou ik niet onderschatten. China’s BeiDou-constellatie is groter dan GPS, en de beperkte dienst voor geautoriseerde gebruikers is ontworpen om bestand te zijn tegen verstoring en misleiding van signalen. Onderzoekers die de betrekkingen tussen China en Iran volgen, wijzen op een gemelde overeenkomst uit 2015 om BeiDou te integreren in de Iraanse militaire infrastructuur, en op berichten dat Peking na het strategische partnerschap van 2021 zijn versleutelde militaire signaal beschikbaar stelde aan Teheran. Volgens sommige berichten voltooide Iran in juni 2025, direct na de twaalfdaagse oorlog, zijn overstap van het Amerikaanse GPS naar BeiDou. Voormalig Frans inlichtingenchef Alain Juillet heeft betoogd dat de verbetering van de nauwkeurigheid van Iraanse raketten sindsdien het best kan worden verklaard door toegang tot BeiDou. Teheran heeft dit alles nooit bevestigd. Het zegt alleen dat het elke beschikbare bron gebruikt en van geen enkele afhankelijk is.
Ik vermoed dat het eerlijke antwoord is dat Iran beide gebruikt, en dat ongeacht op welke constellatie zijn raketten vertrouwen, dezelfde logica geldt. Het open civiele signaal is precies wat de Saoedische en Amerikaanse elektronische oorlogsvoering als eerste zou verstoren. Een raket die in die omgeving doel blijft treffen, gebruikt een beschermd militair signaal, en alleen Moskou of Peking kan daar toegang toe verlenen. Als Iran daarover beschikt, is er alle reden om aan te nemen dat de raketten die het naar Jemen verscheept er eveneens over beschikken.
De doelbepaling wijst in dezelfde richting. In 2024 berichtte de Wall Street Journal dat Rusland via de IRGC in Jemen satellietgegevens aan de Houthi’s doorgaf. Washington heeft ook publiekelijk een Chinees commercieel satellietbedrijf beschuldigd van het leveren van beelden die Houthi-aanvallen ondersteunden. Nauwkeurige coördinaten vormen de helft van een precisieaanval. Een beweging zonder eigen satellieten heeft de ogen van iemand anders nodig.
“Ze gebruiken gewoon Google Earth”
Sommige commentatoren wuiven dit weg. Iedereen kan coördinaten uit Google Earth halen, stellen ze, dus Ansar Allah heeft geen hulp van buitenaf nodig. Voer de coördinaten van een landingsbaan of raffinaderij in en vuur.
Dat argument verwart weten waar een doelwit zich bevindt met het daadwerkelijk kunnen raken ervan.
Nauwkeurigheid kent twee afzonderlijke foutmarges, en de militaire doctrine voor doelbepaling behandelt die afzonderlijk. De eerste is de fout in de doelpositie: hoe nauwkeurig je weet waar het richtpunt zich bevindt. De tweede is de wapenafwijking: hoe nauwkeurig de raket daadwerkelijk naar een opgegeven coördinaat kan vliegen. De twee worden gecombineerd, waarbij de grootste afwijking overheerst. Vrij beschikbare commerciële satellietbeelden hebben de eerste foutmarge verkleind. Voor een grote, vaste en goed in beeld gebrachte installatie zoals een Saoedische luchthaven zijn de coördinaten van Google Earth horizontaal vaak tot op enkele meters nauwkeurig. Dat is een echte verandering ten opzichte van de jaren negentig, en ik zal niet doen alsof dat niet zo is.
Maar een coördinaat is slechts een getal. Het helpt een raket die er niet naartoe kan sturen helemaal niets. Een van de Scud afgeleide raket die op traagheidsnavigatie vliegt, met een terugkeervoertuig dat tijdens de afdaling heen en weer schommelt, mist zijn doel met honderden meters, hoe perfect de coördinaten ook zijn. Een coördinaat met een nauwkeurigheid van vijf meter die wordt ingevoerd in een wapen met een afwijking van 500 meter, levert nog steeds een wapen met een afwijking van 500 meter op. De enige manier om goede coördinaten om te zetten in nauwkeurige treffers is een geleidingssysteem dat laat in de vlucht de baan kan corrigeren: updates van satellietnavigatie, een manoeuvreerbaar terugkeervoertuig of een doelzoeker in de eindfase. Het Google Earth-argument neemt de noodzaak van die technologie niet weg. Het veronderstelt dat de technologie al aanwezig is.
Er is een tweede probleem. Geleiding via satellietnavigatie is slechts zo goed als het signaal dat wordt ontvangen, en het civiele GPS-signaal is het eerste wat de Saoedische en Amerikaanse elektronische oorlogsvoering in oorlogstijd verstoort. Een raket die in een elektromagnetisch omstreden omgeving haar doel blijft vinden, werkt niet op een vrij beschikbaar, onversleuteld signaal. Toegang tot een beschermd militair signaal, of dat nu GLONASS of BeiDou is, kan alleen worden verleend door de staat die eigenaar is van de constellatie.
Ten slotte zijn commerciële satellietbeelden momentopnamen, die vaak weken of maanden oud zijn. Ze kunnen je niet vertellen in welke hangar vanavond vliegtuigen staan of welk deel van een raffinaderij in bedrijf is. Om waardevolle richtpunten te raken in plaats van alleen installaties, is actuele inlichtingeninformatie nodig, en dat is precies wat de Russische satellietgegevens waarover in 2024 werd bericht, zouden opleveren.
Dus ja, Google Earth maakt deel uit van het verhaal. Het helpt verklaren waarom het richten op vaste infrastructuur gemakkelijker is geworden voor iedere niet-statelijke actor ter wereld. Het verklaart niet hoe de raketten van een Jemenitische beweging plotseling begonnen neer te komen waar ze op waren gericht. Daarvoor zijn een geleidingssysteem en een navigatiesignaal nodig, en Ansar Allah produceert geen van beide.
De bevoorradingsketen
De keten is dus niet moeilijk te reconstrueren. Iran levert de raketten, de training en de IRGC-adviseurs ter plaatse. Rusland, China of beide leveren wat de Verenigde Staten niet kunnen uitschakelen: een beschermd militair navigatiesignaal, GLONASS of BeiDou. Er is al bericht dat Rusland doelgegevens verstrekt, en China levert commerciële satellietbeelden. Ansar Allah levert de lanceerinstallaties en de wil om ze te gebruiken.
Waarom zouden Moskou of Peking dat risico nemen? Kijk naar de kaart. De Verenigde Staten hebben twee vliegdekschipgevechtsgroepen en een amfibische paraatheidsgroep in de Arabische Zee voor hun oorlog met Iran. Iedere Saoedische luchtverdedigingsraket die op een Jemenitische raket wordt afgevuurd, is er één die niet beschikbaar is voor die strijd, en iedere ontregelde Saoedische luchthaven en raffinaderij verhoogt de politieke kosten van Riyads aansluiting bij Washington. Voor Rusland is dit dezelfde logica als bij de westerse wapens en ondersteuning bij doelbepaling die naar Oekraïne zijn gegaan. Voor China is het een goedkope manier om de Amerikaanse zeemacht ver van de westelijke Stille Oceaan bezig te houden. Geen van beide hoeft een schot te lossen of zijn naam op een raket te zetten.
Washington en Riyad moeten ophouden de raketdreiging van de Houthi’s uitsluitend als een Iraans probleem te behandelen. Sancties en onderscheppingsoperaties in de havens aan de Rode Zee richten zich op de raketrompen. Ze doen niets tegen signalen die vanuit de ruimte komen of satellietbeelden die via een dekmantelbedrijf worden gekocht. Totdat de geleiding en doelbepaling rechtstreeks worden aangepakt, via diplomatie met Moskou en Peking of door serieuze elektronische en ruimtegerelateerde tegenmaatregelen, zullen Saoedische luchthavens het avondnieuws blijven halen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De Houthi’s hypersonische raket is een game-changer in de Rode Zee
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Dit is jammer: formuleringen als ‘ik vermoed’ en ‘er is alle reden om aan te nemen’ laten zien dat de bewering niet met concreet bewijs wordt onderbouwd. Er wordt dus geen feitelijk bewijs geleverd dat Rusland of China de Houthi’s helpt met navigatiesignalen of inlichtingen. Daarmee blijft het bij speculatie en niet bij goed onderbouwde journalistiek.
In de Biden periode werd aan Poetin gevraagd wat de gevolgen zouden zijn als het westen lange afstandswapens aan Oekraïne zou leveren , het antwoord was dat Amerika ook vele kwetsbare punten op de wereld had.
Nu weten we het .
China en Rusland ondersteunen Ansar Allah NIET met hun technologie. Wellicht gebruiken ze wel navigatiesoftware van oudere Iraanse makelij die wel minder geavanceerd is maar die wel bewezen heeft in de praktijk van de oorlogsvoering heel goed te werken.
Iran heeft ver weg de meeste (technische) universiteiten in het Midden Oosten. Ook Israel kan daar lang niet aan tippen ook al pochen zij altijd over hun technologische (lees – inmiddels behoorlijk verouderde – Amerikaanse) technologie..
👍🏻🤗