Hier valt niets te zien

Donderdagochtend is er bij Basra een drone tegen een olietanker gebotst.

Geen brand. Geen schade. Tenminste, dat zeiden ze. Er raakte niemand gewond, schrijft NO1.

En juist omdat er niets gebeurde, heeft Irak het laden bij alle exportterminals die het in bezit heeft, opgeschort.

Tot nader order.

De dag ervoor had Washington zijn zeeblokkade tegen Iran opnieuw ingesteld en zeven uur lang dezelfde hangars en opblaasbare lanceerinrichtingen gebombardeerd die ze al drie keer eerder “liefdevol hadden aangetikt”.

West-Texaanse ruwe olie sloot zesentwintig cent hoger.

… Gewoon zomaar.

Het is je vergeven als je niet wist dat er gewoon een oorlog gaande is…

NIETS maakt nog ergens zin.

Hoe dichter je bij de werkelijke gebeurtenissen staat, hoe minder je de prijs ervan gelooft.

En omdat de zeestraat zelf het grote nieuws is, laten we daarmee beginnen:

Iran zegt dat Hormuz tot nader order gesloten is.

Central Command zegt van niet.

HET IS ZO – HET IS NIET ZO – HET IS ZO – … ruzie op het wereldtoneel.

Wie had gedacht dat ‘Idiocracy’ al zo vroeg zou uitkomen?

Het antwoord op ‘Schrödingers Straat’ is de vraag van een miljard (misschien zelfs een biljoen) dollar. Het is tenslotte maar een vijfde van de olie op aarde… En het hele kunstmatige systeem van overvloedig geld, schulden en derivaten is gebouwd op… ik weet het niet… een werkende economie??? Die zonder olie een beetje… niet werkt, snap je?

Olie is terug op het niveau van de jaren ’80. Voor de oorlog lag de prijs rond de jaren ’70. Er gebeurt niets. Dat verzeker ik je.

Nou ja, niet ik specifiek. De prijs zegt dat eigenlijk zelf.

Laten we eens proberen te onthouden wat er aan de hand is:

Er was het MoMU (Memorandum Of MisUnderstanding), waarbij de VS het ene eruit las en Iran het andere. Het belangrijkste voor dit artikel is dat Iran ofwel beloofde schepen vrij door te laten, ofwel dat Iran de volledige controle over de Straat behoudt.

Ik laat het aan jou over om te beslissen wie de grotere stok in handen heeft om zijn interpretatie af te dwingen.

Om een lang verhaal kort te maken: de VS probeerden een paar schepen – onder dekking van de nacht, met uitgeschakelde AIS-systemen en zware luchtdekking – door het kanaal van Oman te loodsen. Iran was niet blij met hun verkeerde interpretatie van het MoMU en besloot er een paar vriendelijke tikjes te geven.

Trump raakte helemaal van streek en dreigde dat er 1000 raketten zouden worden afgevuurd, enzovoort, enzovoort. Te veel tekst, ik heb die tweets niet helemaal gelezen. Korte versie: “Trump boos, bommen erin“.

Dus Trump ging de Iraanse marine – die al twee keer was vernietigd – en de veertig keer verpulverde gewone mensen bombarderen, en doodde daarbij vissers. En als klap op de vuurpijl – omdat het bombarderen van een meisjesschool hem de vorige keer slechte publiciteit opleverde – koos hij er deze keer voor om in de buurt van een kinderziekenhuis voor kankerpatiënten te bombarderen.

Dat zal ze leren!

Maar goed, ik dwaal af van het punt dat ik wil maken.

Het aanvallen van burgers tijdens een oorlog is – voor zover ik weet – nog steeds een oorlogsmisdaad. Dat geldt ook voor het aanvallen van civiele infrastructuur. Dus alles wat civiel is, wordt aangemerkt als “infrastructuur voor dubbel gebruik“. Omdat een kernreactor zowel aan burgers als aan het leger elektriciteit levert, is die daarom aangevallen, neem ik aan?

Of werd die brug vernietigd? Waarop Iran wraak nam door de King Fahd Causeway aan te vallen (de enige uitweg uit Bahrein). Brug-voor-brug. Ik weet vrij zeker wie er als eerste zal toegeven.

Nu, tijdens de rustperiode in de MoMU, zijn er veel olietankers uit de Straat vertrokken. Feest: olieproblemen opgelost; toch?

Niemand dacht eraan om te controleren: welke tankers varen er naar binnen? Niet veel, voor zover ik kan zien.

Nou ja, er was er één bij het eiland Kharg die door de VS werd geraakt, omdat alle Iraanse olie ook werd geloosd en omdat een tanker gewoon een drijvende opslagplaats is – een uitbreiding van de nu lege opslagtanks op dat eiland. We moeten ons voorbereiden op de onvermijdelijke terugkeer van de oorlog.

Dit verdient echt eigen artikelen, want er zijn zoveel bewegende delen.

Omdat de oorlog weer oplaaide, zei Iran: GIJ ZULT GEEN DOORVAART KRIJGEN.

Trump boos.

Schepen onrustig.

Niemand komt erdoor. Tenzij ze betalen. Iran. En via hun corridor varen.

Trump nog bozer.

Trump gooit bommen.

Iran gooit bommen terug.

Er deden zich verschillende, totaal niet-gerelateerde medische noodgevallen voor die luchtbruggen naar Ramstein noodzakelijk maakten, maar ik dwaal steeds af.

Nu de oorlog terug is – alsof hij ooit weg was – begint ook Ansar Allah in actie te komen.

En hier moet ik weer even een zijsprong maken.

Tijdens de afsluiting van de Straat werd olie via pijpleidingen – ongeveer 7% van de wereldwijde energie – naar de Rode Zee getransporteerd. Dus ongeveer 20% werd geblokkeerd, 7% werd omgeleid via pijpleidingen en de rest werd opgevangen door vrijgaven uit de strategische oliereserves (SPR) en een afname van de vraag.

Misschien herinner je je de Houthi’s nog – of misschien ook niet –, maar die sandalen dragende woestijnnomaden hebben de Amerikaanse marine aan het werk gezet. De marine probeerde vorig jaar de Rode Zee open te houden, maar faalde volledig. Natuurlijk had Iran daar iets mee te maken, net zoals de NAVO iets te maken heeft met Oekraïne. Maar ik dwaal af. OPNIEUW.

Nou, de Houthi’s staan nu op scherp: zodra de VS Iraanse civiele infrastructuur aanvalt, zullen ze hun eigen witgeharige man in een gewaad naar Bab el-Mandeb sturen om te schreeuwen dat er niets door mag.

Ze hebben volgens mij nog steeds een moreel kompas. Gooi maar zoveel bommen als je wilt, maar burgers als doelwit? Daar trekken ze de grens.

Hoe dan ook, je snapt het wel, denk ik? Geen olie uit de Rode Zee, geen olie uit de Golf.

Ik zou het je niet kwalijk nemen als je denkt dat dit gunstig is voor de olieprijs.

Het is eigenlijk precies het tegenovergestelde.

De olieprijs schommelt rond de 80.

Omdat er blijkbaar een overschot aan is?!

Wie had dat kunnen weten!

Tijdens de grootste verstoring in de geschiedenis.

Ik ben blijkbaar te logisch om deze bewegingen te begrijpen.

SPR raakt leeg + grootste verstoring in de geschiedenis = overschot.

Oké, begrepen. Olie is gewoon de markt met het meeste vuurwerk.

Maar er zijn anderen die hetzelfde experiment uitvoeren, zij het iets stiller.

Er is al zo lang een tekort aan zilver – een verbruik van 1,3 miljard ounce tegenover een productie van 860 miljoen – dat de grootste Amerikaanse handelaar minimumbedragen van tienduizend dollar begon te eisen omdat de vraag te hoog was.

Hun woorden, niet de mijne: te hoog.

De Amerikaanse Munt overwoog openlijk de verkoop van munten stop te zetten om de prijzen aan te passen.

In januari bereikte zilver 121 dollar per ounce. Een record aller tijden.

Het staat nu op ~55 dollar.

Het tekort is nog niet gedicht. Er zijn geen nieuwe mijnen geopend. Er is geen zilveren asteroïde op aarde neergestort die tot het einde der tijden overvloedig metaal voor iedereen zou opleveren.

Ik denk dat het logisch is?

Tekort + toegenomen gebruik door elektrificatie = lagere prijzen. 🤡

Hoewel er nog enkele andere signalen zijn: Hecla verkocht zijn zilver in het vierde kwartaal tegen een gemiddelde prijs van 69 dollar per ounce, terwijl Chicago aangaf dat de marktprijs 56 bedroeg – 23% boven de “prijs“.

Mijn beste gok is dat HL zich rechtstreeks tot de kopers heeft gewend, het gemanipuleerde casino heeft omzeild en zo een betere prijs heeft gekregen.

Dat is in feite wat Keith Neumeyer van First Majestic al sinds 2014 bepleit: stop met het accepteren van de prijs van de banken en organiseer een sectorbreed kartel om een goede prijs te vinden die de waarde van het metaal weerspiegelt (olie/OPEC komt ter sprake).

Naar mijn mening heeft hij gelijk. Maar ik vermoed dat CEO’s van zilvermijnbedrijven nog nooit van Chávez hebben gehoord en niet weten welke wonderen een simpele staking kan verrichten. Nog een ander metaal dat de logica volledig aan zijn laars heeft gelapt, is koper.

Toen de sector eindelijk de benchmark voor 2026 (voor smelterijen) vaststelde, kwam deze uit op nul dollar en nul cent per ton.

Probeer daar maar eens wijs uit te worden…

Het laagste niveau in de geschiedenis van een benchmark die al decennia lang bestaat.

Het hoofd grondstoffenverkoop van Freeport heeft vijfendertig jaar lang persoonlijk de jaarlijkse TC/RC-benchmark van de sector ondertekend. In oktober heeft hij zich daaruit teruggetrokken.

“Zoiets heb ik nog nooit gezien“.

Antofagasta wil nu in plaats daarvan de prijs baseren op spotindexen.

De opgegeven reden voor deze verandering is dezelfde als de reden waarom de benchmark oorspronkelijk werd ingesteld: het beschermen van de smelterijen.

En alsof gratis smelten nog niet belachelijk genoeg is, werd de prijs negatief. Smelterijen moesten de mijnbouwbedrijven dus betalen voor het voorrecht om hun erts te verwerken. -100 dollar per ton bij sommige aanbestedingen, bij één werd zelfs -220 gemeld.

“De smelterijen beschermen”. Achter dit alles schuilt een wetmatigheid, die bij koper het duidelijkst naar voren komt: een referentieprijs blijft precies zo lang bestaan als de partij die de fysieke voorraad in handen heeft, deze nog nodig heeft.

IJzererts bewees dit in 2010, toen Vale, BHP en Rio een veertig jaar oude jaarlijkse benchmark lieten vallen op het moment dat de Chinese vraag hen de overhand gaf.

Sindsdien zijn er geen uitzonderingen meer geweest. Dat maakt het des te verbijsterender dat Neumeyer mijnbouwbedrijven nog steeds vraagt om vrijwillig te doen wat Kazatomprom simpelweg doet door te bestaan.

Kazatomprom wint ongeveer veertig procent van het uranium in de wereld. Dit jaar houdt het vijf procent van het wereldwijde aanbod in de grond achter. Met opzet. Geen ondergelopen schacht, geen ontbrekend reagens, er is niets kapotgegaan.

Ze hebben er gewoon geen zin in.

Tenminste, niet tegen deze prijzen.

Iemand zou Neumeyer er waarschijnlijk op moeten wijzen dat hij Kazachs moet gaan leren. Misschien boekt hij op die manier meer resultaat.

De prijsontwikkeling is… leerzaam…

Echte nutsbedrijven die die ‘yellow cake’ nodig hebben om hun apparatuur van brandstof te voorzien, sluiten termijncontracten af tegen bijna 150 dollar per pond. De spotprijs – je weet wel, de prijs voor mensen die nooit de levering in ontvangst zullen nemen – daalde het hele voorjaar langzaam en ligt nu rond de midden tachtig.

Die 65 dollar is het verschil tussen ‘geleverd’ en ‘in bezit’. En nee, we zijn nog niet klaar… Zeldzame aardmetalen zijn de volgende. Niet dat ze echt zeldzaam zijn, maar dat is een verhaal voor een andere keer (of je kunt “The weaponisation of the periodic table” lezen).

Nee, bij zeldzame aardmetalen is het punt bereikt waarop de logische opeenstapeling van gebeurtenissen simpelweg ophoudt.

China heeft dat hele complex omgevormd tot een vergunningkraan.

Binnenlands verbruik gaat voor. MCGA. Klinkt een beetje als YMCA, maar dan met bijwerkingen.

Defensietoepassingen zullen NOOIT, nooit, maar dan ook nooit de magneten of iets anders dat met zeldzame aardmetalen te maken heeft uit China in handen krijgen. Vanuit hun standpunt: natuurlijk begrijpelijk. Vanuit het standpunt van de wereld: dat is een probleem, want de hele raket-, drone- en robotindustrie draait op zeldzame aardmetalen.

Nog maar drie weken geleden werden tien Amerikaanse bedrijven afgesneden, waaronder – en je moet de precisie bewonderen – de twee mijnbouwbedrijven waarop de VS rekent om een niet-Chinese toeleveringsketen op te bouwen. De export van yttrium naar Amerika – het materiaal dat voorkomt dat straalmotoren smelten – daalde van 333 ton over acht maanden naar 17.

Zeventien ton. Ik hoef je niet uit te leggen dat er op deze manier niet veel motoren gebouwd zullen worden…

Ik kan Peking hier echt niet belachelijk maken, wat vervelend is. Peking is de enige speler in dit hele verhaal die doet wat het economieboek belooft dat iedereen doet: handelen in zijn eigen rationele belang, en schaarse strategische grondstoffen eerst toewijzen aan het eigen leger. Volkomen normaal. Volkomen rampzalig als je verderop in de keten zit.

Het sarcasme is dus gericht op Washington, dat naar deze situatie keek en een tienjarige minimumprijs van 110 dollar per kilo vastlegde in een contract met een binnenlandse mijnbouwonderneming, vierhonderd miljoen dollar aan eigen vermogen injecteerde en de grootste aandeelhouder werd.

Een door het ministerie van Defensie opgelegde prijs, omdat de “vrije“ marktprijs – onder druk gezet door Chinese overproductie en Wall Street-bankiers – de laatste mijnbouwonderneming van het Westen failliet zou hebben gemaakt.

We hebben allemaal te horen gekregen dat grondstofprijzen niet gemanipuleerd konden worden. En nu was de eerste regering die dit formeel deed, juist degene die ons de les las.

Soms heeft het universum een wrang gevoel voor humor.

Ik vermoed dat ‘grondstoffenmanipulaties’ alleen van toepassing zijn als ze de ongewenste kant opgaan. En om dit warrige bericht af te ronden, moet ik het weer terugkoppelen aan de olie waarmee ik begon. Want een bijproduct van olie is zwavel. Wat leidt tot zwavelzuur.

Wat uranium uitloogt, kopererts ontdoet van zijn erts, en een van de basisbestanddelen is van kunstmest.

DE meest ingrijpende vloeistof waar niemand voor in de rij staat.

Een vijfde van de wereldwijde zwavel wordt – of beter gezegd: werd – via de Golf vervoerd. China stopte in het voorjaar met de export ervan om zijn eigen oogst te beschermen.

Chili alleen al nam vorig jaar maandelijks 151.000 ton Chinees zuur in ontvangst. Februari van dit jaar: 32.000. In maart: nul, rien, nada, niets…

Kazatomprom zegt dat de zuurvoorraad tot 2026 op peil is, en ik ben geneigd hen te geloven. In 2024 hebben ze aan den lijve ondervonden hoe het voelt als de voorraad opraakt. Ze weten PRECIES wat dat betekent.

Maar de oorlog bleef niet beperkt tot de (inmiddels opgeblazen) olieterminals. Hij raakt het molecuul dat al het andere in beweging brengt of uit de grond haalt. Die rekening komt later. Via de mijn, de ertsen, en vervolgens het veld, de gewassen en ten slotte het continentaal plat.

Dus.

Zilver staat op 55, ruwweg gehalveerd sinds het hoogste punt ooit, maar de fundamentele factoren zijn nog intact.

Ruwe olie op 80 toen 20% van de olie niet meer werd vervoerd, terwijl onze buffers op hun laatste restjes draaien.

De spotprijs voor uranium daalt, terwijl producenten ofwel gewoon op het erts blijven zitten of het niet kunnen uitlogen.

Kopersmelterijen betalen mijnwerkers om het erts mee te nemen.

Een prijs voor zeldzame aardmetalen die zo uit de hand is gelopen dat het Pentagon er een overheidsbodem onder heeft vastgelegd.

En twee zeestraten, slechts één telefoontje van elkaar verwijderd, die tussen een kwart en een derde van de wereldwijde energie die over zee wordt vervoerd, in gijzeling houden.

Het is geen groot geheim… Zelfs onze politici zijn op de hoogte van al het bovenstaande.

Maar de prijs doet wat prijzen doen.

En zoals zowel David als Sam me – herhaaldelijk – hebben verteld: De markt heeft altijd gelijk.

De juiste zet voor producenten, en het lijkt erop dat ze één voor één tot diezelfde conclusie komen zonder dat iemand dat coördineert:

“Ceci n’est pas le prix” – Magritte (geparafraseerd)

Ze beginnen erachter te komen wat hun product ECHT waard is, op dezelfde manier als Hecla dat deed – door het te vragen. Eén contract. Eén beperkte zending. Eén exportvergunning die stilletjes niet wordt verlengd. Geen persconferentie nodig.

Papier zal zich aan zijn beloften houden tot de dag dat iemand vraagt om er metaal van te maken; op dat moment ontdekt dat stukje papier dat er al honderden voor hem waren.

Niemand kan je vertellen welke dag dat is.

Ik verwacht dat we op een ochtend zullen zien dat de koers gewoon bevroren is.

“Tot nader order”.

Eerst in Irak.

Daarna overal elders.

Allemaal tegelijk.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

We slapenwandelen een wereldwijde ramp tegemoet: waarom Trumps oorlog tegen Iran de infrastructuur bedreigt die miljarden mensen in leven houdt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: