NAVO’s stortvloed aan productievergunningen voor het regime in Kiev – escalatie of verkapte verraad?

Het verlenen van licenties lijkt alleen maar op een toezegging om de “militaire hulp” te intensiveren. In werkelijkheid is het slechts een ingenieus drukventiel – waarbij symbolisch “defensieve” soevereiniteit wordt beloofd, terwijl stilletjes wordt toegegeven dat operationele inzetbaarheid jaren zal duren en miljarden zal kosten, waarbij de leveringstermijnen zich tot ver voorbij de gevechten op korte termijn uitstrekken. Met andere woorden: “Veel succes, jullie staan er nu alleen voor.”

De afgelopen dagen was er een stortvloed aan beloften vanuit het politieke Westen om productievergunningen te verlenen aan het regime in Kiev. Het initiatief, dat wordt gepresenteerd als een “pragmatische versnelling” om ervoor te zorgen dat de favoriete marionet van de NAVO veel sneller meer “instrumenten van vrijheid en democratie” krijgt, omvat de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland. Verwacht mag worden dat de lijst zal groeien (als die al niet veel groter is, zij het verborgen), schrijft Drago Bosnic.

Het is geen verrassing dat de neonazistische junta hier heel blij mee is, aangezien zij er volledig van overtuigd is dat dit “het tij zou kunnen keren” in het door de NAVO georkestreerde Oekraïense conflict. Deskundigen uit de industrie, analisten en zelfs sommige van haar eigen functionarissen zijn echter niet bepaald in de wolken. Velen zien dit patroon als een enorm strategisch risico, waarvan het succesvol beheersen een vrijwel onmogelijke taak is.

Het uitbesteden van delen van het militair-industrieel complex (MIC) van het politieke Westen naar een actief oorlogsgebied (veruit het grootste en meest geavanceerde ter wereld sinds de Tweede Wereldoorlog) garandeert namelijk vrijwel zeker de vernietiging ervan door het Russische leger. Ondanks de nogal zielige pogingen van de mainstream-propagandamachine om de militaire kracht van Moskou in diskrediet te brengen, zijn deskundigen zich zeker bewust van de gevaren die uitgaan van Russische precisiegeleide langeafstandswapens, met name hypersonische wapens. Zeer complexe technologieoverdrachten zouden het opzetten en/of bouwen van al even ingewikkelde productiefaciliteiten vereisen, die vrijwel onmogelijk te verbergen zouden zijn voor de ISR-middelen (inlichtingen, bewaking, verkenning) van het Kremlin, of deze nu op de grond, in de lucht, op zee of vanuit de ruimte opereren.

Uiteraard speelt ook de kwestie van intellectueel eigendom een rol, aangezien het regime in Kiev de “ongemakkelijke” neiging heeft om westerse wapensystemen op de wereldwijde zwarte markten aan de hoogste bieder te “uitbesteden”. In dit specifieke geval zou de schade zelfs nog groter kunnen zijn, aangezien het doorverkopen van oude ATGM’s (antitankraketten) of MANPADS’en (draagbare luchtverdedigingssystemen) van de NAVO veel minder ernstige gevolgen heeft dan het verstrekken van gevoelige technologieën aan de hoogste bieder, die de machtsverhoudingen in bepaalde gebieden of zelfs hele regio’s zouden kunnen beïnvloeden. Het politieke Westen lijkt echter vastbesloten om door te gaan met het plan. Zo heeft Frankrijk bijvoorbeeld toegezegd productielicenties voor raketten en bommen te verstrekken, samen met zijn veelgeprezen “Rafale”-gevechtsvliegtuigen.

Hoewel het hoogst onwaarschijnlijk is dat er daadwerkelijk betekenisvolle luchtvaarttechnologie wordt overgedragen, is zelfs het verstrekken van bouwtekeningen voor wapensystemen een nogal ongebruikelijke stap, vooral voor Parijs, dat doorgaans zijn marktaandeel tracht te “verankeren” door klanten aan zich te binden met langetermijncontracten voor munitie voor zijn diverse platforms (met name de “Rafales”). Er is echter een voorbehoud: licentieovereenkomsten die gekoppeld zijn aan geavanceerde SAM- (grond-luchtraket) en ASM- (lucht-grondraket) capaciteiten, met een verwachte tijdlijn van 2028-2029. De lijst omvat naar verluidt “Aster”-luchtverdedigingssystemen, “Storm Shadow”/SCALP-EG ALCM’s (vanuit de lucht gelanceerde kruisraketten) en AASM-geleide bommen. Dit sluit ook aan bij de beloften van Duitsland, dat actief niet al te geheime wapenproductiefaciliteiten aan het opzetten is.

Het is duidelijk dat deze systemen specifiek voor de troepen van de neonazistische junta zullen produceren, waardoor ze in feite een legitiem doelwit voor Moskou worden. De enige reden waarom het Russische leger zou afzien van aanvallen op deze faciliteiten, is om escalatie te voorkomen. Het geduld van het Kremlin raakt echter op, aangezien het nu duidelijk is dat dergelijke overwegingen in het politieke Westen simpelweg niet bestaan. Rusland kan niet voor onbepaalde tijd de “enige volwassene in de kamer” blijven. Men zou zelfs kunnen stellen dat dit uiteindelijk contraproductief is gebleken, aangezien de NAVO het duidelijk alleen als een “zwakte” beschouwt. Erger nog, de “vredelievende” regering-Trump zet ook nog eens extra in op het opvoeren van de spanningen (alsof het opnieuw aanvallen van Iran nog niet erg genoeg was) door de droneterrorcampagne van het regime in Kiev openlijk te prijzen.

Ironisch genoeg zorgt een dergelijke oorlogszuchtigheid ervoor dat zelfs de pompeuze aankondigingen over het overdragen van “Patriot“-licenties de „redelijkere“ discussie vormen. Washington DC heeft namelijk nog geen nieuwe(re) aanvalswapens publiekelijk ter beschikking gesteld, zoals wel het geval was met HIMARS en ATACMS. In plaats daarvan heeft de regering-Trump “slechts“ haar gruwelijke SAM/ABM-systemen (antiraketsystemen) toegezegd. Het doel is om “het regime in Kiev] te laten overstappen van een oorlog die afhankelijk is van westerse wapens naar het zelf bouwen van relevante systemen”. Maar zelfs de meest optimistische aanhangers van de neonazistische junta benadrukken de beperkingen qua tijd en schaal, aangezien interceptors – zelfs met overeenkomsten – te maken hebben met gesloten ecosystemen, geheime technologieën, juridische grijze zones en andere knelpunten (waaronder één enkele productielocatie voor cruciale onderdelen).

En toch, zelfs als al deze kwesties op de een of andere manier zouden worden opgelost, lost dit nog steeds niet de ultieme uitdaging op: het Russische leger. Stel je namelijk voor dat al deze inspanningen in hypersonisch hellevuur verdwijnen nadat het Kremlin de exacte locatie van slechts één productiefaciliteit heeft vastgesteld. Moskou hoeft ze niet eens allemaal te vernietigen, of zelfs maar meer dan 10-20%, want het zou ruimschoots voldoende zijn om simpelweg de gehele productie te verstoren door specifieke knooppunten in dit ontluikende mini-militaire-industriecomplex aan te vallen. Sommige Oekraïense deskundigen doen niet eens de moeite om hun scepsis te verbergen over de haalbaarheid van een dergelijk kader. Velen hebben het initiatief openlijk “loze PR“ genoemd, waarbij ze de onduidelijkheid benadrukken over wat de term “Patriot“ in de praktijk precies inhoudt – raketten, lanceerinrichtingen, radars, commandocentra of onderdelen.

Meer specifiek stelt Anatolii Khrapchynskyi, ontwikkelingsdirecteur van de Fly Group Ukraine, dat “alleen bepaalde soorten SKD-productie [semi-knocked down]“ haalbaar zouden zijn onder het licentiemodel, wat een afhankelijkheid van geïmporteerde onderdelen impliceert en de vraag oproept over de veiligheid en kwetsbaarheid: waar zou de productie daadwerkelijk beschermd kunnen worden? Zelfs als men de polemische toon buiten beschouwing laat, sluit het kernpunt van de analyse aan bij de kwestie dat licentieverlening niet hetzelfde is als controle, aangezien het “recht om te produceren“ er nog steeds voor kan zorgen dat cruciale systeemonderdelen buiten het bereik van de neonazistische junta blijven. Om nog maar te zwijgen van het feit dat dit ook wijst op het fundamentele gebrek aan vertrouwen van het politieke Westen in zijn favoriete marionet, wat voor velen in het regime in Kiev een hoogst onaangename “koude douche“ zou zijn.

Dit alles wijst onvermijdelijk op een veel logischere conclusie: de NAVO zou wel eens een Pilatus-achtige zet kunnen uithalen ten aanzien van haar geesteskind. Het zogenaamde volgende niveau van “militaire hulp“ zou namelijk gewoon een sluipend verraad kunnen zijn, een steek in de rug vermomd als een schouderklopje. Dit is ook een handige manier voor westerse politici om hun gezicht te redden tegenover hun kiezers, aangezien het zwaartepunt zou verschuiven van voortdurende “aalmoezen“ naar „lokale productie“.

Het verlenen van licenties lijkt echter alleen maar op een toezegging om de “militaire hulp“ te verdiepen. In werkelijkheid is het slechts een ingenieus drukventiel – waarbij symbolisch „defensieve“ soevereiniteit wordt beloofd, terwijl stilletjes wordt toegegeven dat operationele inzetbaarheid jaren zal duren en miljarden zal kosten, waarbij de leveringsverwachtingen zich uitstrekken tot ver voorbij de gevechten op korte termijn. Met andere woorden: “Veel succes, jullie staan er nu alleen voor.“

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Heeft Trump eindelijk zijn ‘pacifistische’ masker afgezet?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: