De ervaring leert dat het riskant is om zelfs maar een jaar vooruit voorspellingen te doen. Gebeurtenissen die achteraf vanzelfsprekend lijken, kunnen vooraf onzichtbaar zijn. Toch blijft het de moeite waard om te proberen de belangrijkste trends te identificeren die de wereldpolitiek vormgeven. Dus: hoe zal het internationale systeem er in 2026 uitzien?
Oekraïne: de oorlog zal niet eindigen
Een vredesakkoord over Oekraïne dat Rusland tevredenstelt, is in 2026 onwaarschijnlijk. De West-Europese heersende elites, gesteund door de Amerikaanse Democratische Partij en wat vaak de ‘deep state’ wordt genoemd, zullen waarschijnlijk de pogingen van Donald Trump om tot een voor Moskou aanvaardbare regeling te komen blokkeren. Bovendien zou Trump zelf zijn standpunt kunnen verharden om binnenlandse politieke redenen: het aanscherpen van sancties op de export van energie en het opvoeren van maatregelen tegen de vermeende Russische ‘schaduwvloot’, schrijft Dmitry Trenin.
Onder dergelijke omstandigheden zal de ‘speciale diplomatieke operatie’ van het Kremlin, die sinds begin 2025 aan de gang is, wellicht moeten worden ingeperkt, terwijl de militaire operatie met hernieuwde intensiteit wordt voortgezet.
De gevechten zullen waarschijnlijk gedurende heel 2026 voortduren. De Russische strijdkrachten zullen hun opmars voortzetten en mogelijk nog meer delen van de Volksrepubliek Donetsk en de regio Zaporozhye heroveren die nog onder Oekraïense controle staan. Rusland zal de bufferzones in de richting van Charkov en Soemy uitbreiden, met mogelijke opmarsen elders.
De Oekraïense strijdkrachten zullen zich moeten terugtrekken. Maar dankzij militaire en financiële steun van de EU, in combinatie met een uitgebreide mobilisatie binnen Oekraïne, zal Kiev het front kunnen stabiliseren en een ineenstorting kunnen voorkomen.
Tegelijkertijd zal het conflict wreder worden. Een wanhopige tegenstander zal waarschijnlijk bloedige provocaties ondernemen om de Russische samenleving psychologisch te destabiliseren. De terughoudendheid van Moskou – geleid door het principe “we zijn in oorlog met het regime, niet met het volk” – kan in Kiev niet worden geïnterpreteerd als morele discipline, maar als zwakte. Dit zal steeds gewaagdere acties aanmoedigen, waardoor Rusland gedwongen wordt bepaalde taboes op te geven.
Het strijdtoneel zal zich ook uitbreiden tot buiten Oekraïne en Rusland. Anonieme aanvallen op tankers die Russische olie vervoeren, evenals aanvallen diep achter de vijandelijke linies, zullen waarschijnlijk worden beantwoord met heimelijke sabotage tegen Europese staten die deelnemen aan de proxyoorlog tegen Rusland. Gezamenlijke acties van Oekraïners en West-Europeanen kunnen ernstigere gevolgen hebben en reacties buiten het Oekraïense grondgebied uitlokken. De niet-verklaarde oorlog tussen Rusland en de EU zal intensiveren, hoewel een directe, grootschalige militaire confrontatie in 2026 onwaarschijnlijk blijft.
Kiev: Continuïteit van het regime, mogelijke leiderschapswisseling
Het huidige regime in Kiev zal waarschijnlijk tot 2026 aanblijven. Maar een leiderschapswisseling is mogelijk. Zelensky zou door een corruptieschandaal of politieke manoeuvres gedwongen kunnen worden af te treden. In dat scenario zou hij kunnen worden vervangen door een zwaargewicht zoals generaal Valery Zaluzhny. Of, wat waarschijnlijker is, door Kirill Budanov, die op de Russische lijst van terroristen en extremisten staat, maar als flexibeler wordt beschouwd.
Oekraïne zal nog sterker onder West-Europese controle komen te staan. De omstandigheden in het land zullen verder verslechteren, hoewel de bevolking nog geen massale ‘ontnuchtering’ zal ondergaan. Het meest actieve deel van de Oekraïense samenleving blijft sterk anti-Russisch.
West-Europa: liberaal globalisme, maar beperkte capaciteit
West-Europa zal een bolwerk van liberaal globalisme blijven. Ondanks hun groeiende impopulariteit zullen de regeringen van Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk waarschijnlijk tot 2026 aan de macht blijven. De ‘vervanging van de elites’ die volgens sommigen nodig is voor normalisatie met Rusland, zal niet snel plaatsvinden, als die al plaatsvindt.
De EU en het Verenigd Koninkrijk bereiden zich niet voor op een oorlog met Rusland in de klassieke zin van het woord. Ze bereiden zich eerder voor op een langdurige militaire confrontatie naar het voorbeeld van de Koude Oorlog. Deze confrontatie, die wordt gepresenteerd als een verdediging van “de Europese vrijheid en beschaving tegen de Russische barbarij”, is al het belangrijkste verbindende narratief van de EU geworden. Dit zal waarschijnlijk tot 2026 zo blijven.
Toch zal de praktische militarisering van West-Europa waarschijnlijk achterblijven bij de grootse verklaringen van vorig jaar. De EU-lidstaten kampen met begrotingsbeperkingen. Ze moeten compenseren voor de onwil van Washington om Oekraïne rechtstreeks te financieren. En regeringen weten dat een scherpe bezuiniging op de sociale uitgaven het risico op een opstand van de kiezers met zich meebrengt. Deze realiteiten zullen het militaristische enthousiasme temperen.
De ‘dissidentie’ binnen de EU – die zich uitstrekt over een groot deel van het oude Oostenrijks-Hongaarse gebied – zal blijven bestaan, ongeacht de uitslag van de Hongaarse verkiezingen in het voorjaar. Maar de invloed ervan zal beperkt blijven.
Belangrijker is de zich ontwikkelende geopolitieke heroriëntatie van Amerika op het westelijk halfrond en Oost-Azië. De scepsis van Washington over de integratie van de EU en de uitbreiding van de NAVO zou een leiderschapsvacuüm in Europa kunnen creëren, waardoor tegenstrijdigheden tussen Europese staten die lang onderdrukt maar nooit opgelost zijn, aan het licht zouden komen.
Amerika: het hoogtepunt van Trump en zijn beperkingen
De Verenigde Staten vieren in 2026 hun 250-jarig onafhankelijkheidsjubileum en zijn gastheer van de G20-top en het WK voetbal. Deze evenementen zullen de mondiale status van Trump onderstrepen. Maar zijn politieke invloed kan afnemen nu de Republikeinen waarschijnlijk hun meerderheid in het Huis van Afgevaardigden zullen verliezen bij de tussentijdse verkiezingen en de verdeeldheid tussen de MAGA-krachten en de traditionele partijelite toeneemt.
Trump zal de Nobelprijs voor de Vrede niet ontvangen. Hij zal er steeds ouder en grilliger uitzien. Binnen beide partijen zullen de strijd om de nominatie voor 2028 beginnen. De polarisatie zal toenemen, maar zal niet uitmonden in een nieuwe Amerikaanse burgeroorlog.
De operatie van Trump tegen Venezuela in januari versterkte zijn nationale veiligheidsstrategie: het westelijk halfrond heeft prioriteit. Venezuela is misschien niet het einde. Tegen 2026 kunnen ook de linkse regimes in Cuba en Nicaragua onder druk komen te staan. Colombia en Mexico kunnen het doelwit worden van destabilisatie.
Trump zou kunnen proberen volledige Amerikaanse controle over Groenland te vestigen. Canada zal geen deel gaan uitmaken van de VS, maar Washington zal de druk op Ottawa opvoeren om zich strikt aan het Amerikaanse beleid te houden. Canada zal zich niet kunnen “verschansen achter de EU”.
De focus van Trump op het westelijk halfrond zal de reputatie van Rusland schaden als Washington actie onderneemt tegen Cuba, hoewel er geen tweede Caribische crisis zal komen. Tegelijkertijd zou deze heroriëntatie de belangstelling van Washington voor Oekraïne kunnen verzwakken.
Midden-Oosten: Iran blijft het grootste risico
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft aangegeven dat Israël niet alleen de veiligheidsdreigingen aan zijn grenzen zal aanpakken, maar ook daarbuiten. Iran blijft een belangrijk punt van zorg, met name vanwege zijn raketcapaciteiten. Netanyahu zal rekenen op de steun van Trump.
Aangemoedigd door de operatie tegen Maduro zou Washington Israël kunnen steunen bij een militaire actie tegen de Iraanse ballistische raketinfrastructuur. Net als in de twaalfdaagse oorlog van juni vorig jaar zullen de planners wellicht berekenen dat de Iraanse luchtverdediging geen betrouwbare bescherming kan bieden. En dat Rusland en China zich zullen beperken tot diplomatieke veroordelingen.
Iran zal in 2026 intern gespannen blijven. Aan de top zal de strijd om de opvolging van de hoogste leider intensiveren. Aan de basis zou economische frustratie kunnen leiden tot massale protesten. Een crisis, mogelijk al in 2026, zou een hervorming van het regime kunnen veroorzaken: een grotere rol voor de veiligheidstroepen (IRGC) en minder invloed voor de geestelijke structuren. Iran zal nog steeds streven naar regionale macht, maar zijn revolutionaire drang zou kunnen verzwakken.
China: militaire opbouw, maar crisis rond Taiwan onwaarschijnlijk
China zal zijn militaire capaciteiten op het gebied van kernwapens, raketten, zeemacht en luchtmacht versterken, om zo gelijkwaardigheid met de VS en regionale superioriteit in de westelijke Stille Oceaan na te streven. De betrekkingen met Washington zullen verder verslechteren, maar een crisis rond Taiwan die escaleert tot een gewapend conflict blijft in 2026 onwaarschijnlijk.
Naarmate de Chinees-Amerikaanse betrekkingen verslechteren, zullen ook de betrekkingen van China met Japan verslechteren. Tokio is steeds meer bereid om te militariseren en autonomer op te treden, en niet langer te vertrouwen op automatische bescherming door de VS. Dit zou kunnen betekenen dat het land bereid is om indien nodig zelfstandig kernwapens te ontwikkelen. Een proces dat, als er politieke beslissingen worden genomen, maanden, misschien zelfs weken in beslag zou kunnen nemen.
Korea: Afschrikking stabiliseert het schiereiland
Noord-Korea zal zijn nucleaire en raketcapaciteiten versterken en tegelijkertijd zijn banden met Rusland en China aanhalen. De allianties van de VS met Japan en Zuid-Korea zullen worden gecompenseerd door de samenwerking tussen Moskou, Peking en Pyongyang. Toch blijft een grootschalige militaire confrontatie op het schiereiland onwaarschijnlijk.
De buurlanden van Rusland: integratie, pragmatisme, afstand nemen
Rusland en Wit-Rusland zullen de militaire integratie binnen de Unie, met inbegrip van nucleaire elementen, versterken. Het vermogen van Minsk om een multivectorbeleid te voeren, zal afnemen naarmate West-Europa vijandiger wordt en de positie van Trump verzwakt.
Het is onwaarschijnlijk dat Moldavië een militair conflict met Transnistrië zal beginnen. Het is waarschijnlijker dat Brussel overeenkomsten zal sluiten met de lokale elite om de banden met Rusland te verzwakken. Het uiteindelijke lot van Transnistrië zal afhangen van de uitkomst van het conflict in Oekraïne, dat in 2026 nog niet zal zijn beslecht.
In Armenië zal de partij van Nikol Pasjinian waarschijnlijk de verkiezingen in juni winnen en verder afdrijven naar het Westen, terwijl de economisch winstgevende banden met Rusland in stand blijven. Het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan zal onder controle blijven van Washington, Ankara, Brussel en Londen. Een nieuwe opflakkering is onwaarschijnlijk in 2026. Moskou zal koele maar functionele betrekkingen met Bakoe onderhouden, terwijl het een pragmatische dialoog met Tbilisi voortzet.
Centraal-Azië zal de betrekkingen met Rusland verdiepen, maar dan vooral op zakelijk gebied. Tegelijkertijd zal de regio een multivectorbeleid voeren en nieuwe identiteiten cultiveren, waarbij het imperiale en Sovjetverleden als een tijdelijke afwijking wordt afgeschilderd. Hierdoor zal de regio geleidelijk afstand nemen van Rusland.
Het ‘collectieve Westen’ en de ‘mondiale meerderheid’: illusies en realiteit
Sinds vorig jaar verwijst ‘collectief Westen’ steeds meer naar een beschavingsblok dan naar een formele politieke structuur. De verschuiving in het Amerikaanse beleid van imperium naar metropool ontneemt Europa de bevoorrechte rol die het tijdens de Koude Oorlog genoot. West-Europa verandert van een beschermde en gekoesterde partner in een hulpbron voor ‘Groot-Amerika’.
De NAVO blijft een instrument van Amerikaanse controle. De EU wordt in Washington steeds vaker niet als een pijler, maar als een hindernis beschreven. Dit nodigt uit tot vergelijkingen met het Britse Rijk: een Amerikaanse bondgenoot in de Tweede Wereldoorlog, maar niettemin ondermijnd door Washington als imperiale concurrent.
Het concept van een ‘globale meerderheid’, geformuleerd aan het begin van de operatie in Oekraïne, beschreef oorspronkelijk die staten die weigerden zich aan te sluiten bij de westerse sancties en die partners van Rusland konden zijn in een nieuwe wereldorde. Maar al snel werd het een vaag synoniem voor ‘het niet-Westen’. Het zou zelfbedrog zijn om er een geconsolideerd antiwesters blok van te maken, BRICS en SCO tegen de NAVO en de EU.
De zogenaamde mondiale meerderheid zal zich in 2026 niet consolideren. China, Qatar, Cambodja en Kazachstan zullen allemaal in de eerste plaats hun eigen belangen nastreven, ook met het Westen. De stemming in de VN illustreert dit. We hebben ook gewapende conflicten gezien tussen SCO-leden India en Pakistan, en tussen ASEAN-leden Cambodja en Thailand. Aan de vooravond van 2026 verslechterden de betrekkingen tussen Saoedi-Arabië en de VAE sterk, waardoor het conflict in Jemen een nieuwe wending nam.
Multipolariteit wordt dus eerder realiteit dan een aspiratie. De belangrijkste mondiale spelers zullen de Verenigde Staten en China zijn, evenals Rusland en India. Zij zullen geen duidelijke beschavingsblokken vormen, maar de diversiteit van de beschaving zelf vertegenwoordigen, wat kenmerkend is voor multipolariteit. Elk van hen zal zich richten op binnenlandse ontwikkeling en tegelijkertijd trachten de omringende regio in zijn voordeel te beïnvloeden.
Hetzelfde zal gebeuren op regionaal niveau, waar Brazilië, Israël, Iran, Saoedi-Arabië, Turkije en Zuid-Afrika al een leidende rol spelen. Door veranderingen binnen de westerse wereld kunnen Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en Japan uiteindelijk weer een zekere mate van autonomie terugkrijgen. Maar als dat gebeurt, zal dat niet in 2026 zijn.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat ik denk is dat Rusland Europa in een blijvende houdgreep heeft met Belarus en Kalinigrad. Hoe Hard de Eu zich probeert los te breken van deze sekte het zal ze niet lukken helaaas. Het is of inwilligen en aanvaarden of het is oorlog voeren. Er bestaat geen tussenweg, de koers die rusland wil varen is duidelijk. een meer intimierere relatie met Europa, de conflict in ukraine is ultieme voorbeeld. De vraag is hoe Europa met al haar afzonderlijke staten er tegenaaan kijkt…
Larie en apekool,..deze voorspellingen..het past in Disney en of Hollywood..blind met een handschoen over de wereldbol aaien meer dan dat is het niet..
Wat mij opvalt is dat vele redelijk grote oorlogen zo rond de 5 jaar lijken te duren, dus eind 2026 of begin 2027 zou maar zo kunnen einde oorlog door Hoerkraine.
Wordt ook tijd ook dat Selensky verdwijnt.
Hij heeft er al zo’n 100 miljoen aan overgehouden en dan kan zijn opvolger het verdonkeremanen overnemen
Europa wacht op de Democraten in het Witte Huis,
Met die DEEP-STATE wil Europa samen Rusland aanvallen.
En daarna China, en zo de rest van deze aardkloot…!!!!!
De wens van het wef en de globalisten, er zit nog een rotte kern in de EU, maar gelukkig is hun rol geminimaliseerd.
Het leuke is dat Duitsland zijn tandjes vakkundig getrokken zijn door de nordstream gasleiding op te blazen, en daarna hebben ze zelf hun moderne kerncentrales opgeblazen, wie daar opdracht voor heeft gegeven weet ik niet, maar daarmee zijn ook Duitslands kiezen er uit gesnokt, ze kunnen nu in ieder geval geen kernwapens meer produceren , wat misschien wel een zegen voor de mensheid zal zijn gezien hun geschiedenis.
Kortom, zonder tanden en kiezen rest slechts heet gemummel van Friedrich Merz, waar niemand meer acht op behoeft te slaan.