Uit angst voor Trump’s toorn reikt Nobelcomité vredesprijs uit aan regimeverandering-marionet

Met nog maar enkele uren te gaan tot de bekendmaking van de Nobelprijs voor de Vrede van dit jaar, zetten Noorse politici zich schrap voor mogelijke repercussies op de betrekkingen tussen de VS en Noorwegen als de prijs niet aan Donald Trump zou worden toegekend.
…
Trump heeft al lang openlijk verkondigd dat hij vindt dat hij de vredesprijs moet krijgen, een eer die in 2009 werd toegekend aan een van zijn voorgangers, Barack Obama, voor zijn “buitengewone inspanningen om de internationale diplomatie en samenwerking tussen volkeren te versterken”.

In juli zou Trump Jens Stoltenberg, de Noorse minister van Financiën en voormalig secretaris-generaal van de NAVO, hebben gebeld om te vragen naar de Nobelprijs.
…
De krantencolumnist en analist Harald Stanghelle speculeerde dat vergelding van Trump – mocht die er komen – de vorm zou kunnen aannemen van iimportheffingen, eisen voor hogere NAVO-bijdragen of zelfs het uitroepen van Noorwegen tot vijand.

Kort na zijn aantreden verklaarde Trump Tren de Aragua tot een buitenlandse terroristische organisatie die “de Verenigde Staten had overspoeld met dodelijke drugs, gewelddadige criminelen en wrede bendes”. In juli gaf de president het Pentagon opdracht om bepaalde Latijns-Amerikaanse drugskartels aan te pakken. In augustus waren er acht marineschepen – waaronder torpedobootjagers, een kruiser en een kustgevechtsschip – actief in de Caribische Zee. In september werd de eerste van vier boten aangevallen en zijn er nu 21 vermeende drugshandelaren gedood. Vorige week stuurde de regering een vertrouwelijke mededeling naar het Congres waarin zij haar voornemen kenbaar maakte om meer aanvallen uit te voeren. De campagne zou zich kunnen uitbreiden tot de Venezolaanse territoriale wateren of drone-aanvallen binnen de landsgrenzen kunnen omvatten, zo vertelden defensieambtenaren ons.
…
Maar het is verre van duidelijk of de banden tussen de regering van Maduro en Tren de Aragua zo uitgebreid zijn als de regering-Trump suggereert, of dat ze überhaupt bestaan. Ronna Risquez, auteur van het boek El Tren De Aragua, vertelde ons dat er “geen bewijs” was dat Maduro een bende leidt of betrokken is bij drugssmokkel; een interne memo van de Amerikaanse National Intelligence Council kwam tot een soortgelijke conclusie. Het is ook niet duidelijk of de Venezolaanse drugshandel, al dan niet gecentraliseerd, belangrijk genoeg is om het land aan te merken als een bedreiging voor Amerikaanse levens. Venezuela is geen grote producent van cocaïne of fentanyl. En hoewel het grootste deel van de cocaïne in de wereld in buurland Colombia wordt verbouwd, is Venezuela ook geen belangrijk doorvoerland.

Venezolaanse functionarissen, in de hoop een einde te maken aan het conflict tussen hun land en de Verenigde Staten, boden de regering-Trump een meerderheidsbelang in de olie- en andere minerale rijkdommen van Venezuela aan tijdens maandenlange besprekingen, aldus meerdere personen die dicht bij de onderhandelingen stonden.

Het verstrekkende aanbod bleef op tafel liggen toen de regering-Trump de regering van president Nicolás Maduro van Venezuela een “narco-terroristisch kartel” noemde, oorlogsschepen in het Caribisch gebied verzamelde en boten begon op te blazen die volgens Amerikaanse functionarissen drugs uit Venezuela vervoerden.

In het kader van een overeenkomst die werd besproken tussen een hoge Amerikaanse functionaris en de naaste medewerkers van Maduro, bood de Venezolaanse sterke man aan om alle bestaande en toekomstige olie- en goudprojecten open te stellen voor Amerikaanse bedrijven, preferentiële contracten te geven aan Amerikaanse bedrijven, de stroom van Venezolaanse olie-exporten van China naar de Verenigde Staten om te keren en de energie- en mijnbouwcontracten van zijn land met Chinese, Iraanse en Russische bedrijven drastisch te verminderen.

De regering-Trump heeft uiteindelijk de economische concessies van Maduro afgewezen en vorige week de diplomatieke betrekkingen met Venezuela verbroken. Deze stap heeft de overeenkomst in ieder geval voorlopig de das omgedaan, aldus mensen die dicht bij de besprekingen staan.

Mevrouw Machado, een conservatief voormalig lid van de nationale assemblee dat ooit door haar eigen collega’s werd afgewezen, heeft niet alleen de verdeelde oppositie van Venezuela achter zich geschaard, maar ook een breed deel van het electoraat voor zich gewonnen met de belofte van ingrijpende veranderingen in de regering.
…
Als de oppositie wint, wordt de 74-jarige González president. Maar van Washington tot Caracas begrijpt iedereen dat mevrouw Machado de drijvende kracht achter de beweging is.
…
Ze werd politiek activiste in 2002 en hielp bij de oprichting van een kiezersrechtengroep, Súmate, die uiteindelijk een mislukte poging leidde om Chávez af te zetten. Ze was een lieveling van Washington – de Amerikaanse regering verstrekte financiële steun aan Súmate – en werd een van de meest gehate tegenstanders van Chávez.

Maar niet alleen de regering had een hekel aan haar. Onder haar collega’s in de oppositie werd ze vaak gezien als te conservatief, te confronterend en te “sifrina” – Venezolaans voor “snobistisch en deftig” – om de leider van de beweging te worden.

Ze heeft gezegd dat de politicus die ze het meest bewondert Margaret Thatcher is, het conservatieve icoon dat bekend staat om haar koppigheid en trouw aan de vrije markt. En Machado is al lang voorstander van privatisering van PDVSA, de staatsoliemaatschappij, een maatregel die volgens andere oppositieleiders de meest waardevolle hulpbron van Venezuela in handen van een klein aantal mensen zou brengen.

Er zijn nog steeds vragen over de acties van Machado in 2002, toen dissidente militaire officieren en oppositieleden een kortstondige staatsgreep leidden om Chávez af te zetten. Machado was in het presidentiële paleis aanwezig tijdens de installatie van een nieuwe president, Pedro Carmona.

In het interview met The Times in 2005 hield Machado vol dat zij en haar moeder die dag alleen in het paleis waren om de vrouw van Carmona, een vriendin van de familie, te bezoeken – niet om de staatsgreep te steunen.

Meer recentelijk, in een interview met de BBC in 2019, riep Machado de “westerse democratieën” op om te begrijpen dat Maduro alleen de macht zou afstaan “in het geval van een geloofwaardige, onmiddellijke en ernstige dreiging met geweld”.

María Corina Machado vroeg de premier van Israël, Benjamin Netanyahu, om een militaire interventie in Venezuela, via een document dat in 2018 op haar sociale netwerk X werd geplaatst.
…
Machado beschreef de militaire interventie van “macht en invloed” tegen de Venezolaanse regering.

[De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken] Rubio had in mei een ontmoeting met vijf oppositieleiders die in het geheim naar de Verenigde Staten waren gevlucht in wat hij een “precieze operatie” noemde. Hij prees de oppositieleider, María Corina Machado, die hij bij haar bijnaam, de “Venezolaanse Iron Lady”, noemde in een eerbetoon dit jaar.
…
Pedro Urruchurtu, een adviseur van mevrouw Machado, zei in een interview dat de oppositie een plan had ontwikkeld voor de eerste 100 uur na de afzetting van de heer Maduro, waarbij de macht zou worden overgedragen aan Edmundo González, die vorig jaar tegen de heer Maduro meedeed aan de presidentsverkiezingen.
…
“Waar we het over hebben is een operatie om een criminele structuur te ontmantelen, en dat omvat een reeks acties en instrumenten”, zei Urruchurtu, eraan toevoegend: “Het moet met geweld gebeuren, omdat het anders niet mogelijk zou zijn om een regime als het onze te verslaan.”

De plannen van de oppositie omvatten onder meer het overhalen van andere regeringen om diplomatieke, financiële, inlichtingen- en wetshandhavingsmaatregelen te nemen, zei hij.