De JFK-dossiers en het merkwaardige geval van Israëlisch exceptionalisme

Met de recente vrijgave van de JFK-dossiers staat Twitter – sorry, X – in vuur en vlam met amateurdetectives die de documentendump met meer verve doorzoeken dan een bijzonder opgewonden Shaggy die Scooby Snacks verslindt. De vraag op ieders lippen: whodunnit? Het antwoord blijft moeilijk te geven, gezien het gebrek aan een definitieve ‘smoking gun’, maar wat wel duidelijk is, is dat de theorie van de ‘lone gunman’ op zijn best dubieus is. Wat wel duidelijk is, is dat Kennedy erin geslaagd is om een heleboel belangrijke mensen van streek te maken en de lijst met verdachten blijft uitgebreid.

Wat echter merkwaardig is, is het gevoel van onbehagen, een gevoel van aarzeling bij het overwegen van de mogelijke betrokkenheid van Israël bij de moordaanslag in 1963. Discussies over de maffia, de CIA (aantoonbaar dezelfde entiteit in het naoorlogse Amerika), het leger en de FBI voelen allemaal acceptabel binnen het Overton Window, maar het ter sprake brengen van Israëlische connecties voelt problematisch en moet met uitzonderlijke tact worden behandeld. Waarom roept elke kritiek op Israël een instinctief gevoel van angst op, alsof elke vraag de volgende Holocaust kan uitlokken, beschuldigingen van antisemitisme kan uitlokken en kan leiden tot cancelen of sociale verbanning, vergelijkbaar met het laten tatoeëren van een hakenkruis op je voorhoofd? Het antwoord is simpel: we zijn geïndoctrineerd en gepropageerd door een zionistische beweging die vastbesloten is om haar doelen na te streven zonder kritisch onderzoek, protest of tegenreactie, schrijft Kayla Carman.

Deze invloed dringt door in alle lagen van de samenleving. De CIA, bijvoorbeeld, eiste specifiek dat alle vermeldingen van de Israëlische inlichtingendienst uit de JFK dossiers zouden worden geschrapt. Gelukkig gebeurde dat niet. De documenten geven aan dat Israël, net als de andere hoofdrolspelers, de middelen, het motief en mogelijk de gelegenheid had. Dit bizarre exceptionalisme strekt zich uit van het publieke debat tot in de wandelgangen van de macht. Trump oefent nu druk uit op universiteiten door te dreigen met het opheffen van financiering, met het argument dat het antisemitisch is om te protesteren tegen genocide. De paradox is onthutsend: door de Holocaust te erkennen als een van de grootste gruweldaden uit de geschiedenis wordt kritiek op een voortdurende holocaust tegen een minderheidsgroep, ironisch genoeg binnen de natiestaat Israël, op de een of andere manier verboden. De gepeste is de pestkop geworden. Zelfs beweren dat Palestijnen mensen zijn die zelfbeschikking verdienen, is bijna net zo gevaarlijk als verdreven worden naar een vluchtelingenkamp op de Westelijke Jordaanoever. Stel je voor dat Poetin doelbewust vluchtelingenkampen, ziekenhuizen en vrouwen en kinderen had aangevallen. De media zouden de vergelijkingen met Hitler dubbel en dwars trekken, maar als Netanyahu het doet, krijgen we rechtvaardigingen, gezuiverd taalgebruik en afbuigingstactieken die ontworpen zijn om ons ongevoelig te maken voor menselijk lijden – zolang de slachtoffers maar moslim en niet joods zijn. Met ooggetuigenvideo’s die de dagelijkse wreedheden in Gaza vastleggen, willen de mainstream media ons nog steeds doen geloven dat de IDF het “meest morele leger ter wereld” is. 7 oktober is natuurlijk het officiële begin van de geschiedenis, met Hamas die een volledig uitgelokte en uitzonderlijk kwaadaardige aanval lanceerde die nu op de een of andere manier de voortdurende massaslachting van honderdduizenden onschuldigen, voornamelijk vrouwen en kinderen, rechtvaardigt.

Het Israëlische exceptionalisme blijkt zelfs uit de manier waarop definities worden opgesteld. De Verklaring van Stockholm van 2000 door de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA), aangenomen door talrijke regeringen, verwees oorspronkelijk alleen naar Joodse slachtoffers en liet andere groepen die het doelwit waren van de nazi’s weg. Pas onlangs werden de Roma toegevoegd als een secundaire overweging, maar toch stellen de meeste mensen de Holocaust nog steeds alleen gelijk aan de moord op zes miljoen Joden en vergeten ze de communisten, Slaven, intelligentsia, gehandicapten en anderen die omkwamen. Het is ook duidelijk in de politieke retoriek: politici kunnen het hebben over islamitisch extremisme en Aziatische kinderlokkers zonder bang te hoeven zijn voor repercussies van moslimlobby’s die hun carrière in gevaar brengen. Maar kritiek leveren op de zionistische invloed in de binnenlandse politiek? Dat is antisemitisch. Al Jazeera produceerde een diepgaande documentaire over de rol van het Israëlische lobbyen in de Britse politiek en liet zien hoe een coalitie van actoren uit het kwade geloof – waaronder figuren uit het Britse leger, de inlichtingendiensten en de Labourpartij zelf – hielp om de “dreiging van Corbyn” te neutraliseren vanwege zijn pro-Palestijnse houding. Gelukkig koos het Britse publiek natuurlijk voor Boris Johnson, nog een pyrrusoverwinning in de voortdurende vernietiging van het land om “Build Back Better.” Dat was geen sarcasme. Confessions of an Economic Hitman schetst wat er daarna zou zijn gebeurd als Corbyn niet was tegengehouden door de PR-vleugel van het establishment, alias de media – iets wat wordt bevestigd door uitgelekte e-mails tussen toenmalig CIA-directeur Mike Pompeo en Britse legergeneraals. Niemand die kritisch staat tegenover Israël, het kapitalisme of de armoedekloof zal ooit echte macht mogen hebben. Zo werkt een pseudo-democratie niet. De genialiteit van het systeem ligt in mensen laten geloven dat ze zeggenschap hebben, terwijl elk radertje in de machine wordt gebruikt om ze te propaganderen tegen hun eigen belangen in te stemmen, elke echte oppositie te belasteren en te infiltreren in grassroots-bewegingen om ze van binnenuit te saboteren. Dat Thatcher Blairs held was, was geen toeval. Het was ook geen toeval dat de privatisering van de NHS begon onder een Labourregering.

Waarom oefent Israël zoveel invloed uit op de Westerse politiek en waarom is deze vraag taboe? Het antwoord op het eerste deel verklaart het tweede. Geld is een onmiskenbare factor. De Balfour Verklaring van 1917 was de eerste expliciete uitdrukking van Westerse steun voor het zionisme. In een brief aan Lord Rothschild verklaarde Balfour: “De regering van Zijne Majesteit staat positief tegenover de vestiging van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina en zal alles in het werk stellen om de verwezenlijking van dit doel te vergemakkelijken.” Waarom was de Britse regering, midden in “de oorlog om alle oorlogen te beëindigen,” bezorgd over het creëren van een Joods thuisland? Het had waarschijnlijk niets te maken met oorlogsfinanciering of het veiligstellen van voortdurende steun van het Rothschild bankimperium. Natuurlijk wordt het in verband brengen van Joodse families met bankieren nu als verboden beschouwd, ondanks de historische nauwkeurigheid ervan – misschien omdat andere grote religies woekerrente veroordeelden terwijl het Jodendom het toestond. Een feitelijke discussie over de historische rol van Joodse bankiers is niet antisemitisch. Negatieve gedragingen toeschrijven aan joodsheid in plaats van aan individuele karaktertrekken zou dat wel zijn, maar uitleggen waarom joodse geldschieters een fundamentele rol speelden in de wereldwijde financiële wereld is een kwestie van historische gegevens, niet van vooroordelen.

Alle Joodse mensen gelijkstellen aan het zionisme is een andere tactiek die zionisten gebruiken om kritiek in de kiem te smoren. Het meest absurde voorbeeld was de zuivering van de Britse Labour Party rond 2020, waarbij duizenden leden werden geroyeerd wegens “antisemitisme” omdat ze kritiek hadden op het Israëlische buitenlandse beleid of sympathiseerden met de Palestijnse zaak. Het meest belachelijke was dat veel van deze mensen zelf Joods waren en alleen maar kritiek hadden op het beleid van Likud en Netanyahu – net zoals veel mensen kritiek hebben op hun eigen, egoïstische regeringen. Het verwarren van zionistisch extremisme met Joodse identiteit wakkert het echte antisemitisme alleen maar aan, wat natuurlijk de zionistische agenda dient. Gefabriceerde crises vormen een rechtvaardiging voor verdere censuur, onderdrukking van het vrije woord en, uiteindelijk, amnestie voor Israëls etnische zuivering van untermenschen uit hun beloofde land.

Dit wil niet zeggen dat Israëls veiligheidszorgen genegeerd moeten worden. Gewone Israëlische burgers – vooral degenen zonder politieke macht – verdienen empathie. Als kleine staat opgelegd aan een bestaande bevolking in een overwegend islamitische regio, was overleven een legitieme zorg. Na de genocide van de Tweede Wereldoorlog voelden veel Joodse mensen zich geterroriseerd en wanhopig op zoek naar een thuisland en een gevoel van veiligheid en zekerheid. De spanningen van de volgende twee decennia culmineerden in de Zesdaagse Oorlog van 1967, die illustreerde hoe fragiel het bestaan van Israël leek. In die context leidde Kennedy’s verzet tegen de Israëlische nucleaire ambities begrijpelijkerwijs tot spanningen tussen de president en de Israëlische veiligheidsdiensten. Het was misschien zijn standpunt over Dimona ‘wat de doorslag gaf’. Het is twijfelachtig of de hele waarheid ooit bekend zal worden.

Wat we wel weten is dat de invloed van Israël op de westerse politiek blijft. Trump’s standpunt over het 1e Amendement en vrije meningsuiting brokkelt wonderbaarlijk en uitzonderlijk af als het over Israël gaat – misschien beïnvloed door een van zijn grootste donateurs, Miriam Adelson, een overtuigd zionist. Aan haar financiële steun zijn natuurlijk voorwaarden verbonden, waaronder het toestaan dat Israël de bezette Westelijke Jordaanoever annexeert – een stap die alle hoop op een tweestatenoplossing voorgoed de kop in zou drukken. Ze heeft ook miljoenen geïnvesteerd in illegale nederzettingenprojecten en onderwijsprogramma’s, waarvan progressieve Joden beschuldigen dat ze de bezetting van Palestijnse gebieden bagatelliseren. Sommige van Trumps benoemingen, waaronder die van Mike Huckabee als Amerikaans ambassadeur in Israël, lijken te zijn uitgekozen door Adelson, een man die zo fel pro-Israël is dat hij ooit zei dat er niet zoiets bestaat als een Palestijn.

Trump heeft loyaliteit altijd hoog in het vaandel gedragen en de Adelsons werden al in 2015 trouwe aanhangers van Trump en hielpen zelfs met het financieren van zijn juridische strijd tegen de vele rechtszaken die tegen hem werden aangespannen. We kunnen alleen maar hopen dat Trump zich op een gegeven moment zijn eigen tweet van 13 oktober 2015 herinnert: “Sheldon Adelson is op zoek om grote dollars te geven aan Rubio omdat hij denkt dat hij hem kan kneden tot zijn perfecte kleine marionet. Ik ben het met hem eens!” en verzekert zich ervan dat er niet gewoon aan zijn eigen touwtjes wordt getrokken om de belangen te dienen van Joodse miljardairs die hun rijkdom vergaarden door de exploitatie van casino’s – een industrie die aantoonbaar nog moreel faillieter is dan het banksysteem zelf. Is het een wonder dat Trump groen licht heeft gegeven voor de wederopbouw van Gaza als een Vegas van het Midden-Oosten? Het lijkt een zeer lucratieve en voordelige samenwerking voor hemzelf, Adelson en de bedrijven die zij beheren. Er is schijnbaar geen enkele bezorgdheid over het feit dat deze potentiële nieuwe speeltuin op de plaats ligt van een monsterlijke begraafplaats van gruweldaden en kindermoord.

Critici beweren dat de VS, als Israëls belangrijkste financier en wapenleverancier, de uiteindelijke verantwoordelijkheid draagt voor de huidige genocide. Maar als zionisten aanzienlijke invloed uitoefenen op het beleid van de VS door middel van lobbyen, donaties en chantage, wie heeft dan echt de macht? Er op wijzen dat Netanyahu Hamas financierde om de solidariteit van Palestijnen die de meer gematigde PLO steunen te verzwakken, is weer een andere “onaanvaardbare waarheid.” Suggereren dat de Israëlische inlichtingendienst misschien wist van de aanvallen van 7 oktober en ze liet gebeuren om vergelding te rechtvaardigen? Ook onacceptabel, ondanks getuigenissen van IDF-soldaten en mensen ter plaatse. Toch mogen we valse vlaggen van de VS en het VK bespreken, zoals WMD’s in Irak, zonder bang te hoeven zijn voor verbanning. De media hebben het over Epstein en zijn slachtoffers en af en toe over elementen van de klantenlijst, maar ze gaan nooit in op de echte vraag wie zijn honinglokoperatie diende. Het overweldigende bewijs is dat hij en Maxwell voor de Mossad werkten, maar nogmaals, alleen al het typen van zulke dingen zou de Zionisten meer krokodillentranen van antisemitisme laten huilen.

In een echt liberale en democratische samenleving moeten moeilijke discussies worden aangemoedigd. De Holocaust kan niet tot in het oneindige worden gebruikt om kritiek op de acties van Israël de mond te snoeren. Dit is klassiek verkapt narcistisch misbruik – waarbij de schurk voortdurend het slachtoffer blijft en jij dus het monster wordt omdat je je durft uit te spreken. De realiteit is dat macht psychopaten aantrekt, ongeacht ras, religie of geloof. Het onvermogen om te zeggen dat de genocide die nu plaatsvindt, wordt uitgevoerd met dezelfde ijver, ontmenselijking en overtuiging dat het “een groter goed” dient als de nazi’s in de jaren 1930 geloofden – uit angst om als antisemitisch te worden verstoten – is zelf een tactiek die rechtstreeks uit Hitlers draaiboek komt, waar critici van het Derde Reich werden weggezet als “anti-Duits.” Censuur en historisch revisionisme dienen alleen om het onverdedigbare te verdedigen.

Dus laten we, voordat dit artikel tot canceling leidt, de oorspronkelijke vraag opnieuw stellen: wie heeft JFK vermoord? We zullen hoogstwaarschijnlijk nooit de volledige waarheid weten. Maar als we kijken naar alle instanties die wrok koesteren, heeft iedereen die Murder on the Orient Express heeft gezien waarschijnlijk een redelijk idee.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De kandidaten van Trump zijn allemaal neocon oorlogshitsers die woest toegewijd zijn aan Israël

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: